เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1590 ในวิญญาณของเจี่ยซียังมีสวีจิ้นอยู่

เฉิงยวนที่นั่งอยู่บนก้อนหินด้วยท่าทางเกียจคร้าน รีบลุกขึ้นยืน

ทันที

ไจ๋โหรววิ่งมาอยู่ตรงหน้าเธอ “เป็นสวีจิ้น! ฉันเจอสวีจิ้นแล้ว! เขา

อยู่ทางนั้น…”

วินาทีต่อมา สายลมสีแดงก็พัดวูบเข้ามาหาทุกคน

ทั้งทรงผม ทั้งเสื้อผ้า…

ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนที่เคยเป็นอยู่ในทันที

ไจ๋โหรวอ้าปากเล็กน้อย เธอรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“ฉันนึกว่า…ยวนยวนจะไม่สนใจเขาแล้วจริง ๆ เสียอีก”

ซุนหย่าจิ้งเหลือบสายตามองไปทางนั้น “ถ้าเธอไม่สนใจแล้วจริง

ๆ เมื่อกี้คงไม่ทุบตีได้โหดเหี้ยมขนาดนั้นหรอก”

จี้ไจ่จ้องมองคนที่ห่างออกไปไม่ไกล ขณะที่สัมผัสถึงพลังหยิน

เขาก็เอี้ยวตัวไปด้านข้างเล็กน้อย

จนกระทั่งพลังหยินนั้นพุ่งมาอยู่ข้างกายเขา

รอจนเขามองเห็นได้ชัดแล้ว ก็ต้องสะดุ้งโหยงตามสัญชาตญาณ

เฉิงยวนในตอนนี้อยู่ในกระโปรงยาวสีสันฉูดฉาดงดงาม ทรงผม

เป็นอย่างคนโบราณ แม้แต่การแต่งหน้ายังเป็นตามรูปแบบของคน

โบราณ

คล้ายกับเฉิงยวนที่พวกเขาเห็นในป่าชิงถง

หัวใจเขาพลันหล่นวูบ เอ่ยปากด้วยน้าเสียงโศกศัลย์ “พอมาถึง

ที่นี่ เธอคงคิดถึงชาติก่อน วิญญาณเลยเปลี่ยนแปลงสภาพไปตาม

ความทรงจำ”

พันปี!

เก้าชาติ!

วิญญาณของสวีจิ้น!

ทั้งหมดยังคงเป็นเขา!

เฉิงยวนไม่พูดอะไรและไม่เข้าไปใกล้อีกฝ่าย เธอยังยืนนิ่งอยู่ที่

เดิมด้วยความตะลึงงัน

สวีจิ้นซึ่งห่างออกไปไม่ไกลนั้นอยู่ในชุดเกราะ มือหนึ่งถือดาบ

สายตาจดจ้องกับเสาใหญ่ต้นหนึ่ง และเบนสายตาไปเรื่อย ๆ ตามเสา

เป็นเขานั่นเอง!

สวีจิ้น!

ราวกับเพิ่งรู้สึกตัว สวีจิ้นพลันหันกลับมาช้า ๆ และเห็นเฉิงยวน

ในที่สุด

สายตาของเขาผงะ ก่อนจะฉายแววนุ่มนวลลงไม่น้อย “ยวน

ยวน…”

“สวีจิ้น”

“สวีจิ้น!”

เฉิงยวนสาวเท้าวิ่งเข้าไป พริบตาเดียวก็อยู่เบื้องหน้าสวีจิ้นแล้ว

เพียงเธอมาถึงตรงหน้าสวีจิ้น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

ดวงหน้าของวิญญาณสวีจิ้นซึ่งอยู่ตรงนั้นกลับเปลี่ยนแปลงไป

มือที่ยกขึ้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ปากที่เผยอออกเล็กน้อยก็แข็งทื่อไปเช่นกัน

มีเพียงใบหน้าและการแต่งกายของสวีจวิ้นที่เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ

เดี๋ยวเป็นบัณฑิตผู้สุภาพอ่อนน้อม เดี๋ยวก็เป็นอำมาตย์เย็นชา

เดี๋ยวเป็นชาวบ้านในชนบท…

เฉิงยวน “…”

เธอก้าวเท้าถอยหลังตามสัญชาตญาณ ส่ายหน้าไปมาช้า ๆ

น้าเสียงทุ้มต่าระคนเจ็บปวด “เจ้าไม่ใช่สวีจิ้น เจ้าไม่ใช่สวีจิ้น!”

“สวีจิ้นไปเกิดใหม่แล้ว!”

เธอถอยหลังไปทีละก้าว ทอดมองใบหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปอย่าง

รวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ฝีก้าวเท้าก็ถอยไวขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายถึงได้หันหลัง

แล้วหนีไปจากตรงนั้นอย่างไว

ก่อนจะไปเจอเข้ากับพวกฉู่ลั่ว

เธอยกยิ้มสดใส แบมือแล้วเอ่ยด้วยน้าเสียงร่าเริง “ไม่ใช่สวีจิ้น”

ทุกคนนิ่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร

เฉิงยวนเอ่ยต่อ “โอ๊ย สวีจิ้นไปเกิดใหม่แล้ว โลกนี้ไม่มีสวีจิ้นแล้ว”

เธอหันไปมองซุนหย่าจิ้ง “จริงอย่างที่คิด บุรุษ…ส่งอิทธิพลต่อข้า

มากเกินไป”

ซุนหย่าจิ้งขมวดคิ้วมุ่น อยากพูดอะไรสักอย่างแต่กลับพูดไม่ออก

คนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าเศร้าสลด

จิ่งเจียเหยียนโกรธจนกัดฟันแน่น “ฉันจะไปอัดเขาให้ตาย เขา

ให้ตายไป ยวนยวนก็จะไม่เสียใจอีก”

ขณะกำลังจะเคลื่อนไหวก็ถูกหูเสี่ยวหลีดึงแขนไว้ “อย่าสร้าง

ความวุ่นวายสิ”

“แต่…”

เฉิงยวนทำท่าจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ ยันต์แผ่นหนึ่งก็ลอยมาอยู่

ตรงหน้า

วินาทีต่อมา วิญญาณของเธอก็ถูกดูดเข้าไปในยันต์

ฉู่ลั่วเก็บยันต์กลับไปพลางเอ่ย “อารมณ์เธอกำลังพลุ่งพล่าน

เกินไป ไม่ดีต่อวิญญาณของตัวเอง ให้เธอพักผ่อนสักพักเถอะ”

ซุนหย่าจิ้งพรูลมหายใจ “ฉันบอกแล้วยังไงว่าอย่าแตะต้องรักแท้

อย่าแตะต้องรักแท้! มันทำร้ายคน…กระทั่งทำร้ายผีก็ไม่ตลกด้วย!”

เธอหันมองวิญญาณของผู้ชายที่ย่อตัวกับพื้นแล้วเอ่ย “แล้วจะ

ทำยังไงกับตัวปัญหานั่นดี”

ฉู่ลั่วกล่าว “…ดูว่าเขาจะเลือกยังไง”

เสียงของไจ๋โหรวอู้อี้ เธอไม่เหมือนกับพวกซุนหย่าจิ้ง

เธอเห็นกับตาว่าสวีจิ้นกับเฉิงยวนรักกันขนาดไหน และต้องพลัด

พรากจากกันยังไง

เก้าชาติ!

มันผ่านมาเก้าชาติแล้ว!

ในวิญญาณของเจี่ยซียังมีสวีจิ้นอยู่!

นี่มันก็ความหมายชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ

เลือกสวีจิ้น!

เลือกสวีจิ้นสิ!