เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1606 แหวนหยก
พอพูดจบแล้วเฉิงยวนก็วิ่งออกไป
สวีจิ้นตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งตามเธอไปอีกคน
ฮั่วเซียวหมิงดึงชุดนอนของตัวเอง จึงเผยให้เห็นจุดสีแดงใต้
กระดูกไหปลาร้า
“นี่มัน…”
ไจ๋โหรวออกแรงดึงจี้ไจ่ลุกขึ้นมาแล้ว แม้ว่ามือของเธอจะดึงจี้ไจ่
อยู่ แต่สายตากลับอยู่ที่จุดแดง ๆ ของฮั่วเซียวหมิง
มันจะดุเดือดเกินไปหรือเปล่า!
เจ้านิกายลืมไปหรือเปล่าว่าประธานฮั่วเป็นคนธรรมดา?
ต้องเตือนเจ้านิกายสักหน่อยไหมนะ?
บรรยากาศที่ตึงเครียดในตอนแรกถูกเฉิงยวนสร้างความวุ่นวาย
จนทำให้ไม่ตึงเครียดอีกต่อไป
จี้ไจ่ก็ไม่ได้คุกเข่าอยู่บนพื้นอีกแล้ว เขาเพียงมอบแหวนหยกให้
ฉู่ลั่ว “นี่เป็นของเพียงชิ้นเดียวที่แม่ของผมเหลือไว้ให้ครับ”
“หลังจากที่เธอช่วยพ่อของผม แม่ก็หายตัวไปเลย”
ฉู่ลั่วมองดูแหวน “บนนี้มีอักขระอยู่ด้วย”
“ครับ”
จี้ไจ่เล่า “แม่ของผมเป็นแค่คนธรรมดาครับ ของสิ่งนี้ไม่ใช่ของที่
พ่อของผมมอบให้เธอ แต่เป็นของที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของ
แม่”
ฉู่ลั่วเงยหน้ามองจี้ไจ่
จี้ไจ่พูดต่อไปว่า “เมื่อก่อนผมคิดมาตลอดว่าถ้าแหวนวงนี้เป็น
แหวนที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ การที่มีอักขระอยู่บนนั้นก็เป็นเรื่อง
ปกติมาก”
“แต่หลังจากโตขึ้น ผมถึงได้รู้ แหวนวงนี้ไม่ได้เก่าแก่ขนาดนั้น
ครับ มันน่าจะเป็นของที่ทำขึ้นเมื่อสักสิบปีหรือยี่สิบปีนี้เอง”
ไจ๋โหรวเบิกตากว้าง “ก็หมายความว่า แหวนวงนี้ไม่ได้ตกทอด
มาจากบรรพบุรุษ แต่เป็นแม่ของนายที่หลอกนายเหรอ”
“แต่ทำไมเธอต้องหลอกนายด้วยล่ะ?”
“ไม่รู้สิ พ่อของฉันเอาแต่เก็บตัวไม่ยอมออกมา ตระกูลจี้เองก็ไม่
อนุญาตให้ฉันพูดถึงเรื่องแม่”
“หลังจากฉันโต ฉันลองไปตามหาแม่ แต่ในบ้านกลับไม่มีเบาะแส
เลยสักนิด”
พูดจบ เขาก็มองฉู่ลั่วอย่างกระตือรือร้น คาดหวังให้ฉู่ลั่วบอก
คำตอบกับเขา
ฉู่ลั่วจ้องมองแหวนหยก “แม่ของคุณมอบแหวนวงนี้ไว้ให้คุณ
ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
จี้ไจ่ครุ่นคิดเล็กน้อย “ผมจำเรื่องราวตอนนั้นไม่ได้แล้วครับ ตอน
นั้นผมยังเด็กมาก ผมจำได้ว่าตอนเธอมอบแหวนให้ผม ผมกำลัง…
ร้องไห้อยู่”
เขาจดจำภาพเหตุการณ์นี้มาตลอดหลายปี
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปนานเข้า ภาพของแม่ที่อยู่ในความทรงจำ
อันชัดเจนก็ค่อย ๆ เลือนรางไปแล้ว
ฉู่ลั่วมองแหวนหยก พลางขมวดคิ้วแน่น
ในตอนนี้เอง เฉิงยวนก็พาพวกจิ่งเจียเหยียนบุกเข้ามาอีกครั้ง ทั้ง
กลุ่มพากันล้อมรอบฮั่วเซียวหมิงไว้
เฉิงยวนพูด “เห็นชัดแล้วใช่ไหม! ข้าไม่ได้หลอกพวกเจ้า!”
คนทั้งกลุ่มตกใจ และพากันจ้องมองฮั่วเซียวหมิงราวกับเขาเป็น
สัตว์หายาก
จิ่งเจียเหยียนอุทานออกมาหลายครั้ง “คนธรรมดาน่ะไม่ไหว
หรอก! เขาไม่มีทางมอบความสุขให้ลั่วลั่วได้! แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
จะเป็นไปได้ยังไง…ฮือ ฮือ ฮือ!”
หูเสี่ยวหลีปิดปากเธอแล้วลากไปอยู่ด้านข้าง “เธอเงียบปากไป
เลย!”
จิ่งเจียเหยียน “ฮือ ฮือ ฮือ!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวกับก้อนกลมที่ตามหลังมาทีหลัง ถูกฉู่ลั่วกวักมือ
เรียกให้มาอยู่ข้างกาย
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวเอียงคอมองเธอด้วยความสงสัย “พี่ลั่วลั่ว?”
“เด็กดี! ช่วยใส่พลังหยินเข้าไปในนี้หน่อยสิ”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็นำพลังหยินรอบกายของตน
ใส่ลงไปในแหวนหยก
ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร…
“เจ้านิกาย?”
จี้ไจ่มองฉู่ลั่วด้วยความสงสัย
อักขระบนแหวนหยกวงนี้ แม้ว่าหยกจะเป็นสิ่งที่ผีชื่นชอบ แต่
สำหรับแหวนหยกที่มีอักขระกำกับไว้ พวกผีย่อมหลีกเลี่ยงไม่เข้าใกล้
แต่ว่า…
ตอนที่ซ่งเมี่ยวเมี่ยวเข้าใกล้กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย มิหนำซ้า
ยังถ่ายเทพลังหยินเข้าไปได้อีกด้วย
ซู่เซี่ยงหยางถาม “ไม่ใช่ว่าหยกที่มีอักขระกำกับไว้ เป็นสิ่งที่ผีไม่
ชอบไม่ใช่เหรอครับ?”
เขามองฉู่ลั่วด้วยความสับสน และคิดว่าตัวเองจำผิดไปแล้ว
ไจ๋โหรวเอ่ย “แน่นอนว่าผีไม่ชอบหยกที่มีอักขระกำกับเอาไว้ค่ะ”
ไจ๋โหรวมองฉู่ลั่วด้วยความสงสัยเช่นกัน
ฉู่ลั่วเรียกกุมารอาฆาตปิ่งจ้าวถังเข้ามา ให้เธอถ่ายพลังหยินเข้า
ไป พลางพูดอธิบายว่า “อักขระนี้ พวกคุณเคยเห็นหรือเปล่า?”
จี้ไจ่ส่ายหน้า “ผมค้นหาในตำราของลัทธิเต๋าแล้ว แต่หาอักขระ
แบบเดียวกันนี้ไม่เจอเลยครับ”
YOU MAY ALSO LIKE
