เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1631 จิ่งอันฉิง! เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ

ไม่นาน ภาพที่เขาเห็นก็ปรากฏขึ้นบนอุปกรณ์

มันแตกต่างจากสิ่งที่ไจ๋โหรวเห็นก่อนหน้านี้ มันเป็นหมู่บ้านที่

สงบสุขแห่งหนึ่ง

เช่นเดียวกัน รอบ ๆ หมู่บ้านเต็มไปด้วยอักขระ

อักขระเหล่านั้นกลายเป็นเส้นบาง ๆ อีกครั้งและโจมตีเข้ามา

“อา!”

ดวงตาอีกคู่หนึ่งก็ยังได้รับผลกระทบ

“ฉันเอง!”

คนตระกูลไจ๋อีกคนหนึ่งก้าวออกมา

สมาชิกที่เหลือแยกย้ายไปยืนตามตำแหน่งของตนทันที โอบ

ล้อมพวกเขาไว้ทั้งหมด

สมาชิกตระกูลไจ๋ทยอยขึ้นมาทีละคน มือของแต่ละคนวางทาบลง

บนตำแหน่งต่าง ๆ ที่เชื่อมต่อกัน

ซู่เซี่ยงหยางคอยสังเกตพวกเขาไปพร้อม ๆ กับดูภาพที่เก็บ

รวบรวมได้ อีกด้านหนึ่งก็คอยจับตาดูฉู่ลั่วที่อยู่บนยอดเขา

พวกเขาสามารถสกัดกั้นวิญญาณร้ายได้บางส่วน แต่ไม่

สามารถสกัดกั้นได้ทั้งหมด

ฉู่ลั่วที่อยู่บนยอดเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง?

บนยอดเขา ฉู่ลั่วฟันดาบฉับเดียวสยบวิญญาณร้ายที่พุ่งเข้ามา

ได้ แต่เงาดำก็ล้อมรอบตัวเธอ

เธอหันไปมองทางโรงแรม มือกระชับดาบชิงเจวี๋ยแน่นขึ้น

เล็กน้อย

ทำไมโม่หวายอวี้ยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?

ถ้าไม่รีบมา พวกวิญญาณร้ายเหล่านี้ก็จะล่าถอยไปเองภายใต้

พลังของเธอแล้ว

พอคิดดูแล้ว เธอก็ใช้มือข้างหนึ่งฟันวิญญาณร้ายที่พุ่งเข้ามา

อีกมือล้วงโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรออกทันที

ณ โรงแรม

ในตอนที่จี้ไจ่กำลังเผชิญหน้ากับจี้จิงเหิงอยู่นั้น โทรศัพท์ของ

เขาก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

จี้ไจ่ “…”

จี้จิงเหิง “…”

เขารับสาย

“เจ้านิกายครับ พวกเราถูกขัดขวาง! เป็นพ่อของผมครับ!”

ฉู่ลั่วเก็บโทรศัพท์ แล้วใช้ดาบฟันวิญญาณร้ายที่เบียดเสียดกัน

อยู่ตรงหน้า เปิดเส้นทางขึ้นมา

จากนั้นเธอก็กระโจนลงไปที่เชิงเขา

“เจ้านิกาย!” ซู่เซี่ยงหยางตะโกนเรียก สีหน้าเคร่งเครียด “พวก

เรายังหาไม่เจอ! แต่ว่า…”

เขาชำเลืองมองวิญญาณร้ายที่ถูกกักขังอยู่ในตาข่ายเวท “แต่

พวกเราสืบรู้แล้วว่าวิญญาณร้ายพวกนี้ ทั้งหมดถูกสร้างขึ้นโดย

มนุษย์ จากคนที่ยังมีชีวิต!”

พวกเขาถูกตัดเป็นชิ้น ๆ ตอนยังมีชีวิต แล้วนำมาประกอบใหม่

ตลอดกระบวนการนั้นพวกเขายังมีชีวิตอยู่

จนกระทั่งประกอบเสร็จ ถูกควบคุมด้วยพลังวิญญาณ คนพวก

นี้…หรือจะเรียกว่าร่างกายพวกนี้ ถึงจะตายจริง ๆ ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก

ต่อไป

ฉู่ลั่วพยักหน้ารับ “ฉันจะกลับโรงแรมสักหน่อยค่ะ โม่หวายอวี้กับ

โต้วเหลียงติดอยู่ในโรงแรม ฉัน…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็หันกลับไปฟันดาบออกไปทันที

ในอากาศอันว่างเปล่า พลันมีเงาร่างหนึ่งก้าวออกมา เพียงแค่

หลบเบา ๆ ก็หลีกหนีการโจมตีของฉู่ลั่วได้

“เป็นเธอนี่เอง!”

หญิงสาวในชุดสีแดงย่างกรายออกมา

“นานไม่ได้พบกันนะ ฉู่ลั่ว!”

“จิ่งอันฉิง! เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ” แม้ดวงตาของไจ๋โหรวจะ

ยังคงแดงก่า แต่เธอก็มองเห็นคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

“จิ่งอันฉิงตายไปแล้ว เธอแค่ยืมรูปลักษณ์ของจิ่งอันฉิงมา

เท่านั้น” ฉู่ลั่วมองไปยัง ‘จิ่งอันฉิง’ ที่อยู่ตรงหน้า

ทันทีที่ ‘จิ่งอันฉิง’ ปรากฏตัว วิญญาณร้ายทั้งหมดที่กำลังโจมตี

อยู่รอบ ๆ ก็หยุดลง

ทั้งหมดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างนอบน้อม

ไจ๋โหรวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “นี่เธอกำลังทำอะไรกัน? เป็น

เศษซากยุคโบราณหรือยังไง? ถึงได้คุกเข่าอีก จะให้ตะโกนว่าขอฝ่า

บาททรงพระเจริญด้วยไหมล่ะ!”

พูดจบ เธอก็อดบ่นต่อไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยนะ ใน

สมัยโบราณผู้หญิงที่อยากเป็นจักรพรรดิช่างยากเย็นแสนเข็ญ เธอก็

คงได้แค่ถูกเรียกว่าขอพระนางทรงพระเจริญเท่านั้นแหละ!”

‘จิ่งอันฉิง’ มีสีหน้าเย็นชาลง เธอยกมือขึ้นโจมตีไจ๋โหรวทันที แต่

ก็ถูกฉู่ลั่วป้องกันไว้ได้อย่างคาดไม่ถึง

“เธอมาที่นี่เพราะโม่หวายอวี้กับโต้วเหลียงใช่ไหม”

จิ่งอันฉิงหัวเราะเบา ๆ “ยังคงฉลาดเหมือนเดิมนะ!”

ฉู่ลั่ว “พวกเขาก็เป็นคนที่พวกคุณใช้ปิดบังวิถีแห่งสวรรค์ด้วย

เหรอ?”

“ใช่ แต่ก็ไม่ใช่! สรุปแล้ว…ฉันก็ต้องพาพวกเขากลับไปแน่นอน”

จิ่งอันฉิงจ้องมองฉู่ลั่วด้วยสายตาโลภมาก “เธอแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

นะ ถึงขั้นฝ่าด่านเคราะห์ได้แล้วนี่! น่าเสียดาย…”

เธอเหมือนจะไม่สนใจฉู่ลั่วที่ฝ่าด่านเคราะห์แล้ว “น่าเสียดายที่

เราเดินคนละทาง ไม่อย่างนั้น…เธอคงไม่ต้องมาถึงขั้นนี้”