เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1636 ผมไม่ใช่คู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้ของคุณ
หลังจากโม่หวายกับจี้จิงเหิงเข้าไปในโรงแรม โต้วเหลียงก็วิ่ง
โซเซมาหา เขาพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของโม่หวายอวี้ไว้ แต่
เพียงยื่นมือออกไปได้ครึ่งทางกลับไม่กล้าเข้าไปคว้าจริง ๆ
“หวายอวี้!” เขาร้องเรียกด้วยความสิ้นหวัง
โม่หวายอวี้ทำเพียงแค่ยิ้มให้เขา “อาเหลียง การตัดสินใจของฉัน
ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหรอกนะ ฉันก็แค่…ไม่อยากถูกใครมาควบคุม
ชีวิตอีกต่อไป”
โต้วเหลียงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร
โม่หวายอวี้เดินไปหาจี้ไจ่ที่ล้มอยู่บนพื้น
จี้ไจ่ดูอ่อนแรงมาก ใบหน้าของเขาก็ขาวซีด แต่สายตากลับจ้อง
มองโม่หวายอวี้ด้วยความเจ็บปวด
โม่หวายอวี้ย่อตัวลง ลูบใบหน้าของเขาอย่างสนิทสนมและรักใคร่
“แม่ขอโทษนะ แม่คนนี้ทำหน้าที่ล้มเหลวเหลือเกิน”
จี้ไจ่ส่ายหน้า “แม่…แม่จะทำอะไร?”
“แม่ต้องการเป็นตัวของตัวเอง” โม่หวายอวี้หัวเราะเบา ๆ แล้ว
นั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าจี้ไจ่อย่างไม่ใส่ใจ เธอวางมือข้างหนึ่งลงบน
ข้อมือของจี้ไจ่
พลังวิญญาณอันเลือนรางถ่ายโอนจากร่างของเธอเข้าสู่ร่างกาย
ของจี้ไจ่
จี้ไจ่พลันเบิกตากว้าง รู้สึกตกใจ “นี่…นี่คือ…”
มนต์ดำ!
“วิชาอาคมของหุบเหวเทพมรณะ ไม่ใช่มนต์ดำ” โม่หวายอวี้เห็น
ความหมายในดวงตาของจี้ไจ่ “ลูกวางใจเถอะ นี่เป็นความสมัครใจ
ของแม่เอง ลูกจะได้ไม่ต้องแบกรับผลกรรมอะไรแล้ว”
“ไม่นะ…”
“อีกไม่นานแม่ก็กำลังจะตายแล้ว ถ้าไม่มอบพลังวิญญาณของ
ตัวเองให้กับลูก มันก็จะสลายหายไปในโลกใบนี้ หากให้คนอื่นมาใช้
สู้ยกให้ลูกเสียยังดีกว่า” โม่หวายอวี้พูดตัดบทจี้ไจ่
เส้นผมของเธอค่อย ๆ หงอกขาวทีละนิ้ว รอยย่นบนใบหน้าก็
เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“อย่าเสียใจไปเลย ลูกควรดีใจกับแม่สิ! นับตั้งแต่นี้ไป แม่จะไม่
ถูกชะตากรรมควบคุมอีกต่อไปแล้ว”
จี้ไจ่ “…”
แสงสว่างวาบหนึ่งเกิดขึ้น ฉู่ลั่วปรากฏตัวภายในห้อง มองเพียง
แค่แวบเดียวเธอก็รู้ถึงสถานการณ์ในเวลานี้
อาการบาดเจ็บบนร่างกายของจี้ไจ่ค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นเนื่องจาก
การไหลเวียนของพลังวิญญาณ
ทั้งร่างของโม่หวายอวี้แก่ชราลงอย่างรวดเร็ว เธออ่อนแรงและล้ม
พิงไปด้านข้าง โดยมีจี้จิงเหิงคอยประคองไว้
“เจ้านิกายฉู่ ขอโทษด้วยนะที่ฉันผิดคำพูด”
ฉู่ลั่ว “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”
โม่หวายอวี้ยิ้มขมขื่น “ฉันไม่เคยคิดจะต่อต้านวิถีสวรรค์หรือ
ชะตากรรมเลย แต่มีคนอยากจะ…”
“พวกเขาอยากต่อต้านชะตากรรม ก็เลยเริ่มควบคุมชะตากรรม
ของฉัน”
“เจ้านิกายฉู่ ความจริงฉันก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง”
แต่เดิมเธอก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
ตอนอยู่ในหุบเหวเทพมรณะ เธอก็แค่อยากอยู่กับโต้วเหลียง
หลังจากออกจากหุบเหวเทพมรณะ โต้วเหลียงพลันจากเธอไป
เธอก็คิดแค่เรื่องการเป็นสามีภรรยากับจี้จิงเหิง
เธอแค่อยากมีชีวิตที่ธรรมดาสามัญเท่านั้นจริง ๆ
แต่ว่า…
“หวายอวี๋!” โต้วเหลียงคุกเข่าลงตรงหน้าโม่หวายอวี้ “ผมไม่ใช่
คู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้ของคุณ!”
จี้จิงเหิงก็ชะงักไป เขาหันมองโต้วเหลียงพูดว่า “ฉันคำนวณดู
แล้ว ฉันก็ไม่ใช่เหมือนกัน”
ทั้งสองคนมีสีหน้าตกตะลึง มีเพียงโม่หวายอวี้เท่านั้นที่สีหน้า
ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย “ฉันไม่สนหรอก จะเป็นคู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้
หรือไม่ มันไม่สำคัญแล้วจริง ๆ”
“ฉันชอบใคร คนคนนั้นก็คือคู่ชีวิตที่ถูกลิขิตไว้ของฉัน”
เธอยกมืออันแก่ชราขึ้น คิดอยากจะลูบใบหน้าของจี้จิงเหิง เธอ
เอ่ย “ตอนที่ฉัน…แต่งงานกับคุณ ฉันอยากอยู่กับคุณจริง ๆ นะ”
ทว่ามือนั้นยังไม่ทันได้สัมผัสกับใบหน้าของจี้จิงเหิง มือเธอก็
พลันตกลงอย่างแรง
อักขระรอบร่างแตกกระจายออก ร่างวิญญาณที่ยังไม่ทันได้ลอย
ออกจากร่างกายก็ถูกอักขระมากมายตัดขาดราวกับตาข่าย
วิญญาณของเธอกลายเป็นประกายดวงดาวเล็ก ๆ จากนั้นก็หาย
วับไป
จี้จิงเหิงอุ้มร่างของโม่หวายอวี้ นิ่งงันอยู่กับที่
โต้วเหลียงก็ตะลึงไปเช่นกัน
เขาพยายามคว้าเศษวิญญาณที่ลอยกระจายอยู่ในอากาศโดย
ไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าไม่สามารถจับมันเอาไว้ได้เลย
YOU MAY ALSO LIKE
