เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1661 ข้าต้องการฟังความจริง
จิ่วฉานหันกลับมาแล้วพูดต่อ “ตอนนั้น พวกวิญญาณร้าย
อาละวาดอยู่ในโลกมนุษย์มานานหลายปีแล้ว พวกมันโหดร้ายรุนแรง
มาก”
“ในตอนนั้น ลัทธิเต๋าได้ปราบปรามพวกมันทั้งหมดได้แล้วจริง ๆ
เมื่ออาตมาไปสวดส่งวิญญาณ…”
“ก็พบว่าไม่สามารถสวดส่งวิญญาณไปได้ ความเคืองแค้นของ
พวกเขาลึกล้าเกินไป ลัทธิเต๋าจึงตัดสินใจกำจัดให้สิ้นซาก”
“และตอนนั้นอาตมาก็ได้เห็นดอกบัวสีแดง”
เฉิงยวนถูกสวีจิ้นจับข้อมือไว้ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่มองจิ่
วฉานอีก
จิ่วฉานพูดต่อว่า “ดอกบัวสีแดงนั้นไม่ได้มีรูปร่างตายตัว มันจะ
เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพแวดล้อมที่มันถูกเลี้ยงดูบ่มเพาะมา”
“ถ้าเลี้ยงดูมันเหมือนดอกไม้ มันก็จะเป็นดอกไม้”
“ถ้าเลี้ยงมันเหมือนต้นไม้ มันก็จะเป็นต้นไม้”
“และในเวลานั้น สิ่งที่อาตมาเห็นคือโลงศพ”
มันดูเหมือนโลงศพ แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่โลงศพ แต่กลับเป็นวัสดุ
ที่ทำจากกลีบดอกไม้และใบไม้
“ข้างในนั้นมีสหายลัทธิเต๋าอยู่”
“ต่อมา เพราะกลัวว่าวิญญาณร้ายจะรบกวนสหายลัทธิเต๋า พวก
เราจึงย้ายสหายลัทธิเต๋าไปฝังไว้ในสถานที่ที่ฮวงจุ้ยดีกว่า”
จิ่วฉานพูดกับเฉิงยวนว่า “ตอนนี้อาตมายังจำสถานที่นั้นได้อยู่
อาตมาสามารถพาเธอไปที่นั่นได้”
เฉิงยวนหุบปากแน่น พยักหน้ารับเบา ๆ
มีเพียงจิ่งเจียเหยียนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์นี้ เธอสังเกตเห็น
เพียงบรรยากาศรอบข้างตึงเครียด จึงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังหน้าจิ่
วฉาน พลางมองรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง
เฉิงยวนพูดขึ้นว่า “ไม่แน่…มันอาจจะไม่ใช่พวกเขาก็ได้”
“ข้าจะไปถามดู”
เสียงของเธอสั่นเครือ ขณะที่หมุนตัวเดินจากไป
เมื่อเข้าไปในห้องของตัวเอง ก็เห็นเด็ก ๆ ตระกูลเฉิงกำลังกิน
ขนมอย่างมีความสุข หรือไม่ก็กำลังเล่นของเล่นอยู่
มีเพียงเฉิงเฉิงซุนคนเดียวที่นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง ร่างของเขา
อาบไล้ด้วยแสงอาทิตย์ สายตาของเขาทอดมองไปไกล ไม่รู้ว่ากำลัง
คิดอะไรอยู่
“เฉิงซุน!”
“อาหญิง!”
เฉิงยวนเก็บท่าทางและอาการบนใบหน้า เธอเล่นกับพวกเด็ก ๆ
อยู่สักพัก แล้วเรียกเฉิงเฉิงซุนเข้าไปในห้อง แม้แต่สวีจิ้นก็ไม่ให้เข้า
ไปด้วย
เธอมองหลานชายด้วยสายตาเย็นชา มือหนึ่งกดบนไหล่ของเฉิง
เฉิงซุน “เจ้าบอกอาหญิงมาเถอะ นอกจากพวกเขาแล้ว พวกเจ้ายัง
เจอใครในตระกูลเฉิงอีกบ้าง?”
“อาหญิง…”
“ข้าต้องการฟังความจริง! มีคนในตระกูลเฉิงคนอื่นที่ตายแล้วถูก
พาวิญญาณไปด้วยใช่ไหม”
“เฉิงซุน! ข้าต้องการฟังความจริงทั้งหมด”
เฉิงเฉิงซุนเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาผีของเขาเต็มไปด้วยน้าตาเลือด
“เป็นทุกคน!”
เฉิงยวนชะงักไป รู้สึกราวกับมีความร้อนลุกไหม้ก่อเกิดใน
วิญญาณ “เจ้าพูดว่าอะไรนะ!”
“อาหญิง ทุกคนในครอบครัวอยู่ที่นี่ แต่พวกเขาทั้งหมด…
ทั้งหมด…เหลือแค่พวกเราแล้ว”
“ทั้งท่านปู่ท่านย่า ท่านพ่อท่านแม่ อารองและป้ารอง…”
เฉิงเฉิงซุนไล่ไปทีละชื่อ “พวกเขาทั้งหมดไม่อยู่แล้ว เหลือแค่
พวกเราเท่านั้น”
“คนคนนั้นบีบบังคับให้พวกเราไปฆ่าคน จนกระทั่ง…จนกระทั่งไม่
หลงเหลือสติสัมปชัญญะอีกแล้ว เขาถึงได้ไล่พวกเราออกไป”
แม้จะเป็นวิญญาณ แต่ดวงตาแปลกประหลาดของเฉิงเฉิงซุนก็มี
หยาดน้าตาสีแดงสดไหลออกมาเป็นทาง
พลังหยินรอบตัวเขาก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เฉิงยวนยกมือขึ้น สะบัดยันต์ออกไปแผ่นหนึ่ง มันตกลงบนตัว
เขา กดทับพลังหยินบนตัวเขาเอาไว้
“เล่าให้ข้าฟังหน่อย มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
อีกด้านหนึ่ง ไจ๋โหรวก็ถามจิ่วฉานว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เหมือนกัน
“ตอนนั้นตระกูลสั่วเกิดเรื่อง หลังจากลูกสาวตระกูลสั่วออกเรือน
ก็ถูกวิญญาณร้ายรังควานมาโดยตลอด ทำให้ครอบครัวสามีไม่เป็น
อันอยู่อันกิน”
“และพวกวิญญาณร้ายเหล่านั้นก็มีจิตมุ่งร้ายหนักมาก พวกมัน
ทำร้ายและฆ่าคนมามากมายนัก”
“เรื่องนี้สร้างความวุ่นวายใหญ่โต คนทั้งลัทธิเต๋าเริ่มตื่นตระหนก
ภายหลังลัทธิเต๋ารวมตัวกันเพื่อกำจัดกลุ่มวิญญาณร้ายเหล่านั้นใน
คราวเดียว”
จิ่งเจียเหยียนถาม “แล้วทำไมเมื่อกี้นายถึงมองยวนยวนแบบ
นั้น?”
สายตาที่เขาใช้มันแปลกมากเลยด้วย!
จิ่วฉานตอบ “ก่อนหน้านี้พวกเราเคยปราบปรามมาครั้งหนึ่ง
ตอนที่อาตมาสวดส่งวิญญาณร้ายกลุ่มนั้น อาตมาเห็นหน้าตาของ
พวกเขา ในนั้นมีคนที่หน้าตาคล้ายกับเฉิงยวนอยู่ด้วย”
แต่เพราะเวลาผ่านมานานมากแล้ว เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร
และไม่ได้รู้สึกเชื่อมโยงกับเฉิงยวน
จนกระทั่งเมื่อสักครู่นี้ เขาถึงได้นึกขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน
ในกลุ่มวิญญาณร้ายเหล่านั้น มีความเป็นไปได้สูงมากว่าอาจจะ
เป็นคนในครอบครัวของเฉิงยวนเอง
YOU MAY ALSO LIKE
