เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1682 เป็นสั่วอิงแน่นอน

ฉู่ลั่วประสานมือทำท่าร่ายเวท ใช้วิชาค่ายกลกักขังเฉิงยวน

เอาไว้ในค่ายกล

จากนั้น เธอจึงโยนแผ่นยันต์สิบกว่าแผ่นไปติดไว้บนตัวของเฉิง

ยวน

พลังหยินภายในห้องค่อย ๆ จางหายไป จนกระทั่งพวกมันมลาย

สิ้นไปทั้งหมด

เฉิงยวนที่อยู่ในค่ายกลค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เธอก้มมองสภาพ

ของตัวเอง ก่อนจะมองผู้คนรอบข้างที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ

เธอถามด้วยความระมัดระวังว่า “ข้าฆ่าคนไปหรือเปล่า?”

ฉู่ลั่วตอบ “ไม่!”

เฉิงยวนจึงลูบอกตัวเอง “ดีแล้ว ดีแล้ว! พวกเจ้าทำท่าทางแบบนี้

ข้าก็เลยนึกว่าตัวเองกลายเป็นผีร้ายฆ่าล้างเมืองไปซะแล้ว!”

หยวนเส้าหยินมองพลังหยินรอบตัวเธอที่ยังไม่จางหายกับรอยยิ้ม

สดใสบนใบหน้า พอมองแล้วก็รู้สึกขัดแย้งกันอย่างยิ่ง

เมื่อครู่เธอยังสูญเสียสติสัมปชัญญะ จนเกือบจะกลายเป็นผีร้าย

อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้…ถึงแม้จะมีพลังหยินหนาแน่นอยู่รอบตัวเฉิงยวน แต่

กลับดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

“ยังจะทำต่ออีกไหม?” ฉู่ลั่วส่งสัญญาณไปถามเฉิงเฉิงซุน

เฉิงเฉิงซุนยังถ่ายโอนหนี้เลือดไม่เสร็จสิ้น

เฉิงยวนรีบพยักหน้าตอบทันที “แน่นอนว่าต้องทำต่อสิ! พวกเขา

ล้วนเป็นหลานชายหลานสาวของข้า จะปฏิบัติกับพวกเขาโดยไม่เท่า

เทียมกันได้อย่างไร!”

เธอโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดว่า “เริ่มได้เลยเถอะ!”

ฉู่ลั่วมองจิ่วฉานแวบหนึ่ง จิ่วฉานพยักหน้าให้

เฉิงเฉิงซุนถูกควบคุมตัวไว้แล้ว

ฉู่ลั่ววางมือลงบนกระหม่อมของเฉิงเฉิงซุน วิชาค่ายกลเริ่ม

ทำงาน พลังหยินหยางของค่ายกลปลาคู่ไหลเวียนอีกครั้ง

หยวนเส้าหยินมองพลังหยินบนตัวเฉิงยวนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ดวงตาของเธอพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างช้า ๆ แต่ครั้งนี้เธอไม่มี

ปฏิกิริยารุนแรงอะไร เพียงแค่นั่งขัดสมาธิ ปล่อยให้หนี้เลือดและ

พลังหยินซึมซาบเข้าสู่วิญญาณของเธอ

พลังทั้งหมดทำให้วิญญาณที่ขุ่นมัวอยู่แล้วของเธอยิ่งมืดมนลง

ไปอีก

ส่วนเฉิงเฉิงซุนกลับต่างออกไป วิญญาณของเขาใสสะอาดขึ้น

เรื่อย ๆ จนในที่สุดก็บริสุทธิ์ราวกับเด็กทารกแรกเกิด

หยวนเส้าหยิน “…”

เขาเคลื่อนสายตามองไปทางเฉิงยวนอีกครั้ง

ฉู่ลั่วหยุดมือลงในที่สุด

เฉิงเฉิงซุนลืมตาขึ้น สายตามองตรงไปยังเฉิงยวนทันที ก่อนจะ

เห็นว่าวิญญาณของเฉิงยวนขุ่นมัวยิ่งหนัก “อาหญิง!”

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าจะร้องอะไรกัน!”

เฉิงยวนลืมตาขึ้น ดวงตาแปลกประหลาดทั้งสองแดงก่าราวกับ

เลือด

เธอก้มลงมองวิญญาณของตัวเอง “ว้าว! นี่คือวิญญาณที่เต็มไป

ด้วยหนี้เลือดสินะ? เหมือนกับผิวหนังของข้าเปลี่ยนไปเลย!”

“ไม่เลว ๆ !”

ฉู่ลั่วสะบัดยันต์สิบกว่าแผ่นติดลงบนตัวของเฉิงยวนทันที แล้วกัด

ปลายนิ้วตัวเองจนเลือดออก เธอคว้าตัวเฉิงยวนมา แล้วเริ่มตวัดวาด

อักขระบนวิญญาณของเฉิงยวน

หยาดเลือดค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่วิญญาณของเฉิงยวน พลังห

ยินที่เดิมคุกรุ่นอย่างบ้าคลั่งถูกสะกดลงในทันทีด้วยพลังของเลือดนี้

จนกระทั่งอักขระวาดเสร็จแล้ว วิญญาณของเฉิงยวนจึงกลับคืน

สู่สภาพเดิม ไม่เห็นร่องรอยของการแบกรับหนี้เลือดมากมายนับไม่

ถ้วนอีกต่อไป

เฉิงยวนเอ่ย “ผิวใหม่ของข้าหายไปแล้ว แต่ผิวเก่าก็ไม่เลว

เหมือนกัน”

เธอพูดจาติดตลกเพียงประโยคเดียว ก่อนจะสบตาเข้ากับฉู่ลั่ว

ทันใดนั้นเฉิงยวนก็หุบปากฉับ

“ออกไปกันเถอะ! สวีจิ้นน่าจะได้อะไรกลับมาบ้างแล้ว”

หลังจากทุกคนมารวมตัวกัน สวีจิ้นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นนอก

โรงแรมให้ฟังทั้งหมด

“พลังวิญญาณของคนที่มาแข็งแกร่งจริง ๆ และยังบริสุทธิ์ด้วย

เหมือนกับที่…ปรมาจารย์บอกไว้ คนอื่น ๆ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง มีแต่

ข้า…ที่ดูเหมือนจะทำให้นางบาดเจ็บได้”

ผีวิญญาณและปีศาจต่าง ๆ แม้จะทำร้ายอีกฝ่ายได้ในขณะต่อสู้

แต่ก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายอะไรให้อีกฝ่ายได้จริง ๆ

ไจ๋โหรวขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้นว่า “เป็นสั่วอิงแน่นอน!”

พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งนี้เกิดจากบุญกุศลที่สั่งสมมาทั้งสิบ

ชาติ

แต่จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวก็คือ คู่บุพเพสามารถทำร้ายเธอได้

บนโต๊ะตรงหน้าทุกคนมีแขนที่ถูกตัดขาดวางอยู่ หยดเลือดหยุด

ไหลไปแล้ว แต่รอยตัดนั้นเรียบเนียนเป็นพิเศษ

ไจ๋โหรวพูดในใจเงียบ ๆ ‘ฝีมือการใช้ดาบยอดเยี่ยมมาก!’