เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1684 เพราะคุณเฉิง อาซีถึงเกลียดฉัน

สมาชิกที่เหลือของตระกูลสั่วยังคงยืนอยู่กับที่ พวกเขาทั้งหมด

จ้องมองไปทางพวกเฉิงยวนด้วยสายตาโกรธแค้น ราวกับว่าพวกเธอ

เป็นคนชั่วช้าที่ไม่อาจให้อภัยได้

ไจ๋โหรวค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอยู่ข้างกายเฉิงยวน แล้วถามเสียง

เบาว่า “ซูเยียนไม่ได้ปล่อยกู่ออกไปแล้วหรอกเหรอ? แล้วแม่กู่ล่ะ?”

“อยู่นี่ไง”

เฉิงยวนเผยให้เห็นข้อมือขวาของเธอ แมลงบินตัวเล็กขนาดมด

ตัวหนึ่งคลานออกมาจากแขนเสื้อของเธอ

“นี่คือแม่กู่!”

“ซูเยียนบอกว่า นี่เป็นเพียงกู่ที่ใช้ในการติดตาม โดยปกติแล้วจะ

ไม่มีใครสังเกตเห็น มันจะออกตามหาลูกกู่โดยอัตโนมัติ ไม่ว่าลูกกู่จะ

วิ่งหนีไปไกลแค่ไหนก็ตาม”

พูดจบ เฉิงยวนก็ปล่อยแขนเสื้อลงมาปิดตัวแม่กู่ไว้

“เมื่อครู่แม่กู่ก็นำทางข้าจนมาถึงบ้านตระกูลสั่ว แต่พอเข้ามาใน

บ้านตระกูลสั่วแล้ว แม่กู่ตัวนี้ก็ดูห่อเหี่ยว เหมือนไม่รู้สึกถึงลูกกู่แล้ว

เลย”

ไจ๋โหรวมองไปรอบ ๆ “ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นคฤหาสน์ของหนึ่งใน

เจ็ดสิบสองสำนักเซียน ค่ายกลของที่นี่ย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าข้าง

นอกมากแน่นอน บางทีอาจมีพลังที่ต่อต้านกู่อยู่ก็ได้”

“ยังไงเสียตอนนี้เราก็รู้แล้วว่ากู่อยู่ที่บ้านตระกูลสั่ว นั่นก็เพียงพอ

แล้ว”

เสียงเอ่ยราบเรียบดังมาจากนอกประตู “เสี่ยวอิงมาแล้ว พวกคุณ

ลองดูให้ดี ๆ สิว่าใช่เสี่ยวอิงของพวกเราหรือเปล่า”

คนตระกูลสั่วพาสั่วอิงเข้ามา สีหน้าของเธอดูซีดเซียวเล็กน้อย

เมื่อเผชิญหน้ากับทุกคน เธอก็ทำเพียงยิ้มให้เล็กน้อยด้วยความอ่อน

แรง “พวกคุณมาตามหาฉันเหรอคะ?”

สายตาของเธอมองไปทางสวีจิ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อพบว่าสวีจิ้น

ยังคงมีรูปลักษณ์เหมือนเดิม เธอก็รู้สึกผิดหวังไปชั่วขณะ

กระทั่งเหลือบไปเห็นแขนที่ถูกตัดขาดใหม่ ๆ บนโต๊ะในวินาทีถัด

มา สั่วอิงก็ตกใจจนร้องขึ้นเบา ๆ “นี่มันอะไรกัน? เป็นอุปกรณ์

ประกอบฉากเหรอคะ?”

สายตาของเฉิงยวนและคนอื่นทั้งหมดล้วนจ้องไปที่แขนของสั่ว

อิง

แขนทั้งสองข้างของเธอสมบูรณ์ดี ไม่มีข้างไหนที่ขาดหายไปเลย

สักนิด

คนในตระกูลสั่วหัวเราะเยาะ “เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม? แขนของ

เสี่ยวอิงของพวกเรายังสมบูรณ์ดี หรือว่าพวกคุณจะยังสงสัยว่าพวก

เราปลอมแปลงมันขึ้นมา”

คนพูดคว้าแขนของสั่วอิงทันที เขาพับแขนเสื้อเธอขึ้นอย่างลวก

ๆ แล้วแสดงให้พวกเขาดู “เห็นชัดแล้วใช่หรือเปล่า? แขนของเสี่ยวอิง

ของพวกเราสมบูรณ์ดีนี่ไง”

“หึ!”

“เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันคงจะต้องให้ฉู่ลั่วกับพวกองค์กรมา

ชี้แจงกับตระกูลสั่วของเราให้ได้”

ไจ๋โหรวมองเฉิงยวน

ส่วนเฉิงยวนกำลังมองแขนที่ถูกตัดขาดบนโต๊ะ ก่อนจะหันไป

มองสั่วอิงอีกครั้ง

แขนของสั่วอิงดูไม่เหมือนว่ามันจะเป็นของปลอม

อย่างนั้นหรือ…

แล้วไม่ใช่สั่วอิง แต่เป็นคนอื่นในตระกูลสั่วล่ะ?

“ช่วยออกไปจากบ้านของพวกเราเดี๋ยวนี้เลย!” คนตระกูลสั่ว

ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว

เฉิงยวนและคนอื่น ๆ จึงไม่สามารถอยู่ต่อได้ พวกเขาถูกไล่ออก

จากบ้านตระกูลสั่วแทบจะทันที

เมื่อมาถึงประตู สั่วอิงก็เดินเข้ามาหา เธอมองเฉิงยวนด้วยสายตา

เหม่อลอย และถามเบา ๆ ว่า “อาซียังไม่อยากกลับมาอีกเหรอคะ?”

เฉิงยวนยังคงถือแขนที่ถูกตัดขาดนั้นไว้ เธอเอียงคอมองสั่วอิงที่

ใบหน้ากำลังซีดเผือด ถามกลับว่า “เจ้าชอบเขามากเลยหรือ?”

สวีจิ้นกอดดาบยืนอยู่ข้าง ๆ ราวกับว่าสิ่งที่พวกเธอทั้งสองกำลัง

ถกเถียงกันนั้นไม่ใช่เรื่องของเขา

สั่วอิงก้มหน้าลง รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง แล้วก็เอ่ยด้วยน้าเสียงราว

กับเยาะหยันตัวเอง “เขาไม่ยอมกลับมาค่ะ! ไม่ว่าจะเป็นเจี่ยซีหรือสวี

จิ้น ก็ไม่มีใครยอมกลับมาทั้งนั้นใช่ไหมคะ?”

เฉิงยวน “คำถามนี้ เจ้าควรไปถามตัวเขาเองนะ ไม่ใช่มาถาม

ข้า!”

สั่วอิงเงยหน้าไปมองสวีจิ้นแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ฉันแค่อยากพบอาซี แต่เขา…ก็ไม่ยอมมาพบฉัน”

ส่วนสวีจิ้น เขาไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

เธอต้องการแค่เจี่ยซีเท่านั้น!

“เป็นเพราะคุณเฉิง อาซีถึงเกลียดฉัน”

เฉิงยวนเอาแขนที่ขาดยันพื้น พลางใช้เป็นไม้เท้า “เจ้าคิดว่าข้า

ทำลายความรักของพวกเจ้า คิดว่าเขาควรลืมแผนการหลอกลวงนับ

พันปี ลืมความแค้นในชาติก่อน แล้วอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

แต่งงานมีลูกมีหลานกับเจ้าอย่างนั้นเหรอ?”