เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1729 คุณจะกลับมาใช่ไหม

ซู่เซี่ยงหยางรีบโบกมือให้พวกเขาเดินทางผ่านประตูต่อ ส่วนเขา

เดินรวด ๆ ไปหาฉู่ลั่ว “โลกนี้เกิดช่องชางประตูมากมาย ประตูที่เหลือ

พวกเราข้ามไปไม่ได้ พลังอาฆาตจะต้องฉวยโอกาสผ่านประตู

เหล่านั้นไปแน่”

“พวกเรากลับไปก่อนเถอะค่ะ” ฉู่ลั่วฟันพลังอาฆาตทีละดาบ

ซู่เซี่ยงหยางจึงต้องเร่งจัดการให้เจ้าหน้าที่ข้ามประตูไปโดยเร็ว

รอจนคนธรรมดาทั้งหมดข้ามไปแล้ว เหล่านักพรตก็รีบข้ามตาม

ไปด้วย

เฉิงยวนดึงแขนฉู่ลั่ว “เหลือแค่พวกเราแล้ว รีบไปเถอะ!”

แต่ฉู่ลั่วกลับไม่ขยับ

เธอมองเฉิงยวนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

มือเฉิงยวนที่จับแขนเธอชะงักไปชั่วขณะ “ฉู่ลั่ว เจ้าจะทำอะไร!”

ฮั่วเซียวหมิงก็เดินเข้ามาด้วย “คุณจะไม่กลับไปเหรอ?”

ฉู่ลั่วตอบ “จางเจี่ยวยังไม่ถูกจัดการ ฉันกลับไปไม่ได้!”

เธอมองเฉิงยวน แล้วหันไปมองฮั่วเซียวหมิง “พวกคุณเข้าไป

เถอะ ฉันจะปิดประตู”

ซู่เซี่ยงหยางที่กำลังจะก้าวเข้าไปในประตูได้ยินดังนั้น จึงหัน

กลับมามอง “คุณพูดอะไรนะ!”

ฉู่ลั่วกล่าว “พวกคุณอยู่ที่นี่ไปก็เป็นแค่ภาระ ฉันไม่เพียงต้องต่อสู้

กับจางเจี่ยว แต่ยังต้องระวังไม่ให้เขาทำร้ายพวกคุณด้วย”

“ถ้าพวกคุณไปแล้ว ฉันถึงจะทุ่มเทสู้กับเขาได้เต็มที่”

ซู่เซี่ยงหยางเอ่ยแย้ง “แต่ก็ไม่ควรทิ้งคุณเอาไว้ที่นี่คนเดียว…”

“พวกคุณอยู่ที่นี่ไปก็เสียเวลาเปล่าค่ะ จางเจี่ยวจะรวมเป็นหนึ่ง

เดียวกับวิถีสวรรค์ได้สำเร็จ ถ้าเขารวมกับวิถีสวรรค์แล้ว ใครในโลก

เดิมของเราก็ต้านทานไม่ได้!”

“อย่าเสียเวลาอีกเลยค่ะ!”

ฉู่ลั่วคว้าคอเสื้อของซู่เซี่ยงหยาง แล้วออกแรงโยนเขาเข้าไป

เฉิงยวนคว้าแขนฉู่ลั่วไว้ “ฉู่ลั่ว เจ้าอย่าทำเรื่องบ้า ๆ เชียวนะ รอ

ข้ากลับมาก่อนแล้วค่อยวางแผนกัน”

“ฉู่ลั่ว เจ้าคนเลว!” เฉิงยวนตวาดลั่น แต่ฉู่ลั่วก็โยนเธอออกไป

แล้ว

ฉู่ลั่วปิดประตูที่เชื่อมต่อกับเฉิงยวนทันที ก่อนจะหันไปจับแขนฮั่ว

เซียวหมิง แล้วพาเขาลอยไปยังประตูที่อื่นอย่างรวดเร็ว จัดการปิด

เส้นทางเหล่านั้นด้วยความว่องไว

จนกระทั่งถึงประตูสุดท้าย ฉู่ลั่วฟันดาบไปยังม่านพลังงาน

ด้านหน้าสองสามครั้ง พลังวิญญาณแผ่ออกจากดาบ ขับไล่พลัง

อาฆาตออกไปหลายสิบเมตร เผยให้เห็นประตูที่ปลอดภัย

แต่พลังอาฆาตก็ยังคงรุมล้อมพวกเขาอยู่

ฉู่ลั่วรีบดึงฮั่วเซียวหมิงเข้ามาใกล้ กดศีรษะของเขาลงมา ก่อนจะ

ประกบริมฝีปาก

ฮั่วเซียวหมิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ฉู่ลั่วก็จูบเขาอย่าง

ดูดดื่ม จนกระทั่งเขาแทบจะหายใจไม่ออก เธอจึงยอมผละออก แล้ว

ผลักเขาเข้าไปในประตูสุดท้ายทันที

“ฉู่ลั่ว คุณจะกลับมาใช่ไหม” น้าเสียงของฮั่วเซียวหมิงเต็มไป

ด้วยความกังวล

แต่เขาไม่ได้รับคำตอบ ประตูถูกปิดลงต่อหน้าต่อตา

ฮั่วเซียวหมิงยืนนิ่งอยู่กับที่

“ฉู่ลั่ว คนใจร้าย!”

……

[คุณกลับไปไม่ได้แล้ว]

ฉู่ลั่วเพิ่งปิดประตูทางเข้า เสียงของระบบก็ดังขึ้นทันที

ระบบ [แต่ถ้าคุณจัดการจางเจี่ยวได้ ที่นี่ก็จะเป็นสถานที่ฝึกฝน

ชั้นเยี่ยมสำหรับคุณ]

ฉู่ลั่วไม่พูดพร่าทำเพลง ชักดาบออกจากฝักแล้วทะยานขึ้นสู่

ท้องฟ้า

เธอเหาะผ่านพลันอาฆาตหนาทึบ มุ่งหน้าสู่ดินแดนสีขาวโพลน

อีกครั้ง

เบื้องหน้านั้น จางเจี่ยวยืนอยู่หน้าจอภาพขนาดใหญ่ คอยจับจ้อง

เหตุการณ์เบื้องล่างอย่างพิจารณา

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า จางเจี่ยวเพียงโบกมือ และจอภาพก็เลือน

หายไป

“เธอ…ไม่รู้สึกเกลียดพวกเขาบ้างหรือไง?”

ฉู่ลั่วยกดาบขึ้น ชี้ตรงไปยังจางเจี่ยว “เกลียด? ทำไมฉันต้อง

เกลียดพวกเขาด้วย”

จางเจี่ยว “พวกเขาทอดทิ้งเธอ ปล่อยให้เธอเผชิญชะตากรรมอยู่

ที่นี่เพียงลำพัง ผลลัพธ์ของเธอมีเพียงสองทางเท่านั้น หากแพ้ ฉันก็

จะทำลายเธอ แต่หากเธอชนะ เธอก็ต้องติดอยู่ในสถานที่แห่งนี้ไปชั่ว

นิรันดร์”

จางเจี่ยวโบกมืออีกครั้ง ผืนแผ่นดินสีขาวโพลนรอบกายพลัน

แปรเปลี่ยนเป็นจอภาพนับไม่ถ้วน แม้แต่พื้นเบื้องล่างก็กลายเป็น

จอภาพเช่นเดียวกัน

“ที่นี่ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกทำลายจนสิ้นซาก ถึงแม้เธอจะชนะ

สุดท้ายก็เหลือเพียงตัวเองที่ยืนหยัดอยู่เพียงลำพัง”

ภาพในหน้าจอปรากฏขึ้นเป็นซากศพของสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่นับ

ไม่ถ้วน ทั้งมนุษย์ สัตว์ พืชพรรณ แม้กระทั่งผีเสื้อกลางคืนตัวเล็กและ

ฝูงมด…ทุกสิ่งล้วนถูกพลังอาฆาตกัดกร่อนจนแตกสลาย

ทุกสรรพสิ่งถูกทำลายล้าง ไม่มีสิ่งใดรอดพ้น