เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1751 ไม่มีหลักฐำนก็เท่ำกับใส่ร้ำย
“รีบเอำสมุนไพรออกมำเดี๋ยวนี้ ไม่อย่ำงนั้นพวกเรำจะให้เฉิงยวน
ไปยั่วยวนเจี่ยซี”
“ยั่วยวนแบบเปลือยเปล่ำ นอนด้วยกันบนเตียง แถมยังถ่ำยวิดีโอ
เอำไว้ด้วย”
สีหน้ำของสั่วเฟิงเปลี่ยนไปทันที
ซุนหย่ำจิ้ง “พวกเรำอำจจะให้เจ้ำสำวดูวิดีโอนี้ก่อนก็ได้ ถ้ำ
หัวหน้ำตระกูลสั่วคิดว่ำยังไม่พอ ก็เปิดในงำนไปเลยค่ะ”
ค ำพูดนี้ท ำให้คนตระกูลสั่วตกตะลึงทันที
ขณะเดียวกันก็ท ำให้ฝ่ำยตัวเองตกตะลึงไปด้วยเช่นกัน
ดวงตำของทุกคนจับจ้องมำที่ซุนหย่ำจิ้ง
แม้แต่เฉิงยวนก็ยังอ้ำปำกค้ำง
ซุนหย่ำจิ้งมองเฉิงยวนด้วยสีหน้ำสงบนิ่ง “ไม่เป็นไรหรอก ตอนที่
พวกเรำถ่ำย จะถ่ำยให้เห็นแค่ใบหน้ำกับรูปร่ำงของเจี่ยซีเท่ำนั้น ไม่
เผยให้เห็นตัวเธอหรอก แค่ให้คนรู้ว่ำเจี่ยซีนอนกับคนอื่นที่ไม่ใช่
เจ้ำสำวก่อนแต่งงำนก็พอแล้ว”
ซุนหย่ำจิ้งพูดด้วยสีหน้ำสงบนิ่ง
คนอื่น ๆ รำวกับถูกฟ้ำผ่ำจนยื่นตะลึงไป
เฉิงยวนยิ่งอึ้งไปพักใหญ่ กว่ำจะปิดปำกตัวเองได้ “เรื่องแบบนี้ ไม่
ควรจะถำมควำมเห็นข้ำที่เป็นผู้เกี่ยวข้องก่อนหรือ?”
เธอเอียงหน้ำเข้ำไปกระซิบข้ำงหูซุนหย่ำจิ้ง พูดด้วยท่ำทำงเขิน
อำยเล็กน้อย
ซุนหย่ำจิ้งไม่แม้แต่จะมองเธอ “เธอไม่อยำกช่วยคนหรือ?”
“อยำกสิ!”
“ผ่ำนมำหลำยพันปีแล้ว แม้แต่รักแรกก็ยังไม่ได้นอนกันด้วย ไม่
คิดเสียดำยหรือไง?”
เฉิงยวน “…”
เธอจะพูดได้ไหมว่ำไม่เสียดำยเลยแม้แต่น้อย? แต่ดูจำกสีหน้ำ
ของซุนหย่ำจิ้ง ถ้ำเธอพูดว่ำไม่เสียดำยจริง ๆ ซุนหย่ำจิ้งคงจะดูถูก
เธอจนตำยอีกรอบแน่
ซุนหย่ำจิ้ง “ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทั้งได้ช่วยคนและท ำให้
เธอไม่รู้สึกเสียดำย นี่ไม่ใช่เรื่องดีเหรอ?”
เฉิงยวนยังอยำกจะพูดอะไร แต่ซุนหย่ำจิ้งก็มองตรงไปที่สั่วเฟิง
แล้วพูดอย่ำงไม่ใส่ใจว่ำ “ถ้ำคุณคิดว่ำยวนยวนของพวกเรำไม่มีเสน่ห์
ขนำดนั้น ถ้ำอย่ำงนั้นตอนนี้ก็ลองดูกันก่อนได้ค่ะ”
เธอเอียงคอพูดกับเฉิงยวน “ติดต่อสวีจิ้นสิ”
เฉิงยวน “…ติดต่อสวีจิ้นเหรอ?”
“ใช่แล้ว! ติดต่อสวีจิ้น ให้เขำรีบมำทันที! ได้ยินมำว่ำตำมธรรม
เนียมกำรแต่งงำนของสองตระกูลนี้ เจี่ยซีไม่สำมำรถเข้ำบ้ำนตระกูล
สั่วได้ก่อนแต่งงำน ใช่หรือเปล่ำ?”
“ก็มำดูกันว่ำยวนยวนของพวกเรำจะท ำให้สวีจิ้นมำได้ไหม!”
“โทรเลย”
เฉิงยวนหยิบโทรศัพท์ออกมำ
เธอก ำลังจะโทรออก แต่สั่วเฟิงก็ห้ำมไว้ “ห้ำมโทรนะ!”
ซุนหย่ำจิ้งแค่นหัวเรำะพลำงมองสั่วเฟิง “ตอนนี้สำมำรถเอำ
สมุนไพรออกมำได้แล้วใช่ไหมคะ?”
สั่วเฟิงจ ำใจต้องให้คนตระกูลสั่วไปน ำสมุนไพรมำ
ซุนหย่ำจิ้งเอ่ย “แบบนี้สิถึงจะถูกต้อง กำรค้ำที่เป็นธรรมก็ต้องท ำ
อย่ำงเป็นธรรม ไม่มีใครขอร้องใคร แล้วก็ไม่มีใครบังคับใคร!”
“พอคุณให้สมุนไพร พวกเรำก็จะอยู่ร่วมงำนแต่งทั้งงำนด้วย
ควำมสงบค่ะ”
สั่วเฟิงสีหน้ำเย็นชำ ค่อย ๆ หย่อนตัวนั่งลง
เธอจ้องมองซุนหย่ำจิ้งด้วยสำยตำเยือกเย็น ควำมเย็นชำใน
ดวงตำแทบจะปรำกฏรูปร่ำงออกมำแล้ว
เฉิงยวนก้ำวไปข้ำงหน้ำหนึ่งก้ำวมำยืนบังหน้ำซุนหย่ำจิ้ง พลำง
มองสั่วเฟิงด้วยสีหน้ำเย็นชำเช่นกันสั่วเฟิงแค่นเสียงเย็นชำ ก้มหน้ำ
ลงไม่มองพวกเขำ
ไม่นำนนัก คนตระกูลสั่วก็น ำสมุนไพรมำให้
ไจ๋โหรวถือสมุนไพรวิ่งออกไปส่งให้จี้ไจ่และคนอื่น ๆ ที่รออยู่นอก
บ้ำนตระกูลสั่ว
จี้ไจ่ติดต่อเทพอู่ทง และไม่นำนก็ส่งพวกเขำออกไป
ไจ๋โหรวกลับเข้ำมำในห้อง ส่งสำยตำให้พวกเฉิงยวน “เหลือแค่
รอฟังข่ำว!”
คนตระกูลสั่วโกรธ “หมำยควำมว่ำยังไง พวกเธอสงสัยพวกเรำ
เหรอ?”
ไจ๋โหรวก็โมโหเช่นกัน “แล้วไม่ควรสงสัยเหรอคะ? เพื่อบังคับให้
ยวนยวนมำร่วมงำนแต่ง พวกคุณถึงกับกล้ำลงมือกับคนธรรมดำ!”
“เธอมีหลักฐำนอะไรที่บอกว่ำเป็นฝีมือของพวกเรำตระกูลสั่ว”
ไจ๋โหรวกัดฟันโกรธ แต่ก็ไม่มีหลักฐำนจริง ๆ
คนตระกูลสั่วแค่นเสียงเย็นชำ “ไม่มีหลักฐำนก็เท่ำกับใส่ร้ำย”
ซุนหย่ำจิ้งก้มหน้ำลง มองเล็บที่ตกแต่งอย่ำงประณีตของตัวเอง
“ไม่ว่ำจะมีหลักฐำนหรือไม่ ก็เป็นฝีมือของพวกคุณตระกูลสั่วทั้งนั้น”
“พวกเธอมันไร้เหตุผล!” คนตระกูลสั่วตกใจกับควำมแข็งกร้ำว
ของซุนหย่ำจิ้ง
YOU MAY ALSO LIKE
