เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1788 คุณต้องสนใจแต่ผมเท่านั้น

ฮั่วเซียวหมิงกระชับมือที่โอบไหล่ฉู่ลั่วแน่นขึ้น “อาจจะเป็นความ

ผิดปกติในการรับรู้เรื่องเพศสภาพก็ได้นะ!”

ฉู่ลั่ว “อะไรนะ!”

ฮั่วเซียวหมิงมองด้วยสายตาอ่อนโยน เอียงหน้าพูดกับฉู่ลั่วว่า

“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าเขาเป็นวิถีสวรรค์ ดั้งเดิมก็ไม่มีเพศอยู่แล้ว”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

วิถีสวรรค์จะมีเพศได้ยังไงกัน

แค่วิถีสวรรค์อยากจะเป็นอะไร ก็สามารถแปลงเป็นได้ตามใจ

ปรารถนา

วิถีสวรรค์มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง วิถีสวรรค์มีทุกสิ่งทุกอย่าง

“แต่เขาเป็นมนุษย์มานานเกินไปจึงเกิดความเข้าใจแบบมนุษย์

ขึ้นมาบ้าง เขารู้สึกว่าตัวเองควรจะเป็นผู้ชาย ดังนั้นก็เลยอยากให้

อาจารย์อย่างคุณช่วยยืนยันหน่อย”

ฮั่วเซียวหมิงพิจารณารุ่ยอวิ๋นโจวอย่างละเอียด “ยืนยันแล้ว เป็น

เด็กผู้ชาย”

คำว่า “เด็กผู้ชาย” ถูกเน้นย้าเป็นพิเศษ

“ถ้าอยากเป็นมนุษย์ ตอนนี้นายก็ควรจะมีความละอายใจและ

สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แน่นอนว่าถ้านายรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์ ก็

เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” ฮั่วเซียวหมิงมองรุ่ยอวิ๋นโจวด้วยสีหน้าอ่อนโยน

มาก

รุ่ยอวิ๋นโจวจ้องมองฉู่ลั่วตลอดเวลา ในดวงตาของเขาเห็นเพียง

ฉู่ลั่วเท่านั้น

แต่ครั้งนี้ เขากลับเหลือบมองไปทางฮั่วเซียวหมิง

เขาจำคนคนนี้ได้

เขามองฮั่วเซียวหมิง จับจ้องอีกฝ่ายอยู่นานมาก ก่อนจะค่อย ๆ

ก้มตัวลงหยิบเสื้อคลุมอาบน้าที่อยู่บนพื้น แล้วสวมใส่อย่างไม่ใส่ใจ

“นายเป็นมนุษย์”

รุ่ยอวิ๋นโจวพูดพลางใส่เสื้อคลุมอาบน้า สายตาของเขาไม่ได้มอง

ฮั่วเซียวหมิงอีก ไม่ได้มองฉู่ลั่วด้วย แต่กลับจ้องมองการเคลื่อนไหว

ของตัวเอง

สอดแขนใส่เสื้อทีละข้าง

จากนั้นก้มหน้าผูกเชือกที่หลวมกว้างอย่างพิถีพิถัน

“นายจะแก่”

“นายจะตาย”

เขาเงยหน้าขึ้นมา ยกยิ้มไร้เดียงสา “เมื่อนายตาย นายก็ไม่ใช่

ตัวเองอีกต่อไป พอนายกลับชาติมาเกิดใหม่ อาจารย์ก็จะไม่ต้องการ

นายอีกแล้ว”

“แต่ฉันไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่แก่ และไม่ตาย”

“ไม่มีวันกลับชาติมาเกิดใหม่อีก”

“และอาจารย์จะไม่มีวันทอดทิ้งฉันเด็ดขาด”

แววตาของฮั่วเซียวหมิงมืดลง มือที่จับไหล่ของฉู่ลั่วยิ่งออกแรง

มากขึ้น แต่เขาก็ควบคุมมันเอาไว้ได้เป็นอย่างดี

รุ่ยอวิ๋นโจวยิ้มบางให้ฉู่ลั่ว “อาจารย์ ผมจะฟังคำสั่งของคุณ

ตอนนี้ผมจะไปพักผ่อนแล้ว”

เขาหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้มองฮั่วเซียวหมิงอีกเลยสักนิด

แค่คนผ่านทางคนหนึ่ง มีอะไรให้สนใจกัน

อาจารย์จะกลายเป็นเทพ จะมีชีวิตอยู่นับพันนับหมื่นปี

แต่มดตัวนี้มีชีวิตแค่ร้อยปีเท่านั้น

คนที่จะอยู่เคียงข้างอาจารย์ตลอดไป มีเพียงเขาเท่านั้น

ประตูห้องปิดลง ภายในห้องรับแขกจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัด

ฮั่วเซียวหมิงเงียบไปหลายนาที ก่อนจะมองฉู่ลั่วแล้วพูดว่า “ผม

หิวแล้ว”

“ฉันจะโทรสั่งอาหารจากโรงแรมให้มาส่ง…”

ฉู่ลั่วยังพูดไม่ทันจบ ฮั่วเซียวหมิงก็เข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าว

ปาดรดลงบนซอกคอของเธอ ริมฝีปากของเขาแนบชิดลำคอ จุมพิต

แผ่วเบา “ผมหิวแล้ว! หิวมากด้วย!”

ฉู่ลั่วเข้าใจทันทีว่า ‘ความหิว’ ที่เขาพูดถึงคืออะไร!

“…ไปที่ห้องไหม?”

เธอถามเสียงเบา

ฮั่วเซียวหมิงยังคงพรมจูบเธอ เขาไม่ขยับตัวและไม่พูดอะไร

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าคุณชอบที่นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่

ต้องจัดการวางค่ายกลก่อน ป้องกันสายตากับเสียงจากภายนอก”

“ฮา!”

ฮั่วเซียวหมิงหัวเราะเบา ๆ กับน้าเสียงจริงจังของเธอ

เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าที่เคยมืดมนกลับสว่างไสวขึ้นมาทันที

“ไม่”

เขาแนบหน้าผากชนกับหน้าผากของเธอ “ผมไม่อยากให้คุณ

ว่อกแว่กไปสนใจเรื่องสายตาหรือเสียงอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ คุณต้อง

สนใจแต่ผมเท่านั้น”

ฮั่วเซียวหมิงก้มลงอุ้มฉู่ลั่วขึ้นมา แล้วพาเธอเดินไปทางห้องนอน

ฉู่ลั่วอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธออ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่

ก็รู้จักกาลเทศะจึงไม่พูดออกไป

มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะสนใจแค่เขาคนเดียว

เธอยังต้องสนใจสถานการณ์ของเฉิงยวน ต้องสนใจรุ่ยอวิ๋นโจว

ด้วย

สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องให้ความสนใจทั้งสิ้น

แต่ว่า…

ความสนใจส่วนใหญ่ของฉู่ลั่ว ก็ถูกฮั่วเซียวหมิงดึงไปจริง ๆ

ม่านหน้าต่างถูกรูดปิดสนิท ไม่มีแสงสว่างลอดผ่านเข้ามาแม้แต่

น้อย

มีเพียงโคมไฟระย้าคริสตัลสวยงามบนหัวเตียงที่สะท้อนแสงสี

ออกมา

ดูราวกับเป็นเพชรที่ถูกเจียระไน ทอประกายอ่อนโยนและ

คลุมเครืออยู่บนเตียง