เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1794 อย่าไปได้ไหม

เวินอวิ๋นเสารีบลงบันไดอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องน้าชาที่

เคยอบอุ่นกลมเกลียวตอนเธอออกไปได้เปลี่ยนไปแล้ว

เธอเดินไปอยู่ข้าง ๆ ฉู่เหิง แล้วใช้สายตาถามเขา

สีหน้าของฉู่เหิงดูไม่ค่อยดีนัก เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ส่าย

หน้าให้เวินอวิ๋นเสา

ส่วนฉู่จ้านมองฉู่ลั่ว แล้วหันไปมองกว่านหว่าน ความยินดีและ

ตื่นเต้นเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือแต่ความเย็นชา

“เธอก็จะไปด้วยเหรอ?”

กว่านหว่านพยักหน้า “ไม่รู้ว่าจะกลับมาได้เมื่อไหร่? อาจจะสิบปี

หรืออาจจะร้อยปี?”

กว่านหว่านยังคงพยักหน้า

ฉู่จ้านหายใจติดขัด เขาก้มลงมองกว่านหว่านที่นั่งอยู่บนโซฟา

หน้าอกของเขาสะท้อนขึ้นลงรุนแรง แล้วยื่นมือออกไปคว้าตัวกว่าน

หว่านไว้ “เธอกับฉันออกไปคุยกันก่อน”

ซ่งเชียนหย่าเอนตัวพิงไหล่ฉู่เหว่ยฮ่าว แอบเช็ดน้าตาของตัวเอง

“จำเป็นต้องไปจริง ๆ เหรอ? เรื่องที่ลูกพูดถึง ให้คนอื่นทำแทนไม่ได้

เหรอ?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ไม่ได้ค่ะ มีแต่หนูเท่านั้นที่ทำได้”

สีหน้าของผู้อาวุโสหลายคนดูไม่สู้ดี

พวกเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์

จึงได้แต่มองฉู่เหิงที่อยู่ข้าง ๆ

ฉู่เหิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แล้วจึงถามว่า “ลั่วลั่ว จริงเหรอที่ว่า

กลับมาไม่ได้?”

“หนูไม่แน่ใจค่ะ หนูไม่แน่ใจว่าตัวเองจะกลับมาได้เมื่อไหร่ อาจจะ

กลับมาได้ในหนึ่งเดือน หรืออาจในสิบปี หรืออาจเป็นร้อยปีก็ได้”

คำพูดนี้ไม่ได้ทำให้คนตระกูลฉู่รู้สึกดีขึ้นมากนัก

ฉู่เหิงครุ่นคิดสักครู่ “จำเป็นต้องไปจริง ๆ หรือ?”

“จำเป็นต้องไปจริง ๆ ค่ะ”

“ถ้าไม่ไป เธอคงจะรู้สึกแย่มาก?”

“ใช่ค่ะ”

ฉู่เหิงหายใจเข้าลึก ๆ “งั้นพวกเราก็จะสนับสนุนเธอ ไม่ว่าเธอ

อยากทำอะไร พวกเราก็สนับสนุนเธอทั้งนั้น!”

คนอื่นในตระกูลฉู่ต่างมองไปทางฉู่เหิง

ฉู่เหิงกลับมองฉู่ลั่วด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “แม้ว่าพวกเราจะหวังให้

เธออยู่ในที่ที่พวกเรามองเห็น แต่พวกเราหวังให้เธอมีความสุขและ

สนุกสนานมากกว่า”

“ถ้าเรื่องนี้เธอจำเป็นต้องทำ พวกเราทุกคนจะสนับสนุน”

“ลั่วลั่ว ไปทำในสิ่งที่เธออยากทำเถอะ”

“พวกเราอยู่ตรงนี้ ถ้าเธออยากกลับมา พวกเราก็จะอยู่ที่นี่”

ฉู่ลั่วมองเห็นรอยยิ้มและความอ่อนโยนในดวงตาของฉู่เหิง มัน

ทำให้หัวใจของเธออบอุ่น

ซ่งเชียนหย่ากลั้นเสียงสะอื้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดว่า

“ลั่วลั่ว พี่ใหญ่ของลูกพูดถูก ไม่ว่าลูกอยากทำอะไร พวกเราก็จะ

สนับสนุนลูกทั้งนั้น”

จากนั้นทุกคนก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยทีละคน

ในลานบ้าน

ฉู่จ้านยืนอยู่ตรงหน้ากว่านหว่าน ส่วนกว่านหว่านนั่งอยู่บนม้านั่ง

ยาว เธอเงยหน้าขึ้นมองฉู่จ้านเล็กน้อย ความโกรธในดวงตาของฉู่

จ้านค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความน้อยใจและเสียใจแล้ว

ดวงตาของเขาแดงก่า น้าเสียงก็แหบพร่า “เธอต้องไปจริง ๆ

หรือ?”

กว่านหว่านพยักหน้า

ฉู่จ้านถาม “แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ?”

กว่านหว่านยิ้มเล็กน้อย ไม่พูดอะไร

ฉู่จ้านถามต่อ “แล้วฉันจะทำยังไง? หว่านหว่าน ฉันจะทำยังไง?

เธอไม่ต้องการฉันแล้ว ตอนนี้ยังจะทิ้งฉันไว้คนเดียวในโลกนี้อีก

แม้แต่จะมองเธอสักหน่อย ฉันก็ทำไม่ได้เลยเหรอ?”

กว่านหว่านค่อย ๆ ก้มหน้าลง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง หยิบ

โทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความ

[คุณสามารถใช้ชีวิตของตัวเองได้]

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้าฉู่จ้าน

หลังจากแน่ใจว่าฉู่จ้านเห็นข้อความแล้ว เธอก็พิมพ์ต่อ

[เรื่องราวทั้งหมดของพวกเราผ่านไปแล้ว ฉู่จ้าน คุณควรมองไป

ข้างหน้าได้แล้ว]

ฉู่จ้านรู้สึกเย็นสะท้านไปทั้งตัว “ผ่านไปแล้ว? มองไปข้างหน้า?

เธอบอกให้ฉันมองไปข้างหน้าเหรอ?”

เขายิ้มขมขื่น “ฉันจะมองไปข้างหน้าได้ยังไง? ข้างหน้าฉันมันไม่

มีอะไรเลย หว่านหว่าน ข้างหน้าฉันมันไม่มีอะไรเลย!”

ไม่มีกว่านหว่าน ไม่มีความฝัน!

ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย!

ตอนนี้แม้แต่การได้พบหน้าเธอสักครั้ง ซึ่งเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดก็

ไม่มีอีกแล้ว

ฉู่จ้านย่อตัวลง มือจับมือกว่านหว่าน “หว่านหว่าน อย่าไปได้

ไหม? อย่าไปนะ อย่าไปเลย!”

พูดไปพูดมา เขาก็วางศีรษะลงบนเข่าของกว่านหว่าน ร้องไห้

ออกมาเบา ๆ

กว่านหว่านถอนหายใจ ลูบศีรษะของฉู่จ้านอย่างแผ่วเบา ๆ