เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1802 พวกเธอจะไปแล้วสินะ
ณ คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน
จิ่งเจียเหยียนค่อย ๆ วางรูปถ่ายในมือลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง
บนโต๊ะยังมีรูปถ่ายอีกรูปหนึ่ง ฉากหลังของรูปคือคฤหาสน์เมฆใส
เฝ้ามองตะวัน และดอกไม้ไฟบานสะพรั่งบนท้องฟ้ายามค่าคืน
สายตาของเธอมองสลับไปมาระหว่างรูปถ่ายทั้งสองใบ แล้วหัน
กลับไปมองร่างที่ถูกพันเหมือน “มัมมี่” ด้านหลัง
“ถูกมัดแบบนี้มาร่วมงานแต่งของลั่วลั่ว ถ้าเธอรู้สึกตัวคงจะโกรธ
จนตายแน่ ๆ”
“ใครใช้ให้เธอกลายเป็นผีร้ายง่าย ๆ อย่างนี้ล่ะ”
“สมควรแล้ว!”
เธอยื่นนิ้วไปแหย่เฉิงยวนสองสามที หลังจากนั้นไหล่ก็ตก
น้าเสียงเปลี่ยนเป็นหดหู่ “พวกเธอจะไปแล้วสินะ!”
ลั่วลั่วจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
วันนี้ ลั่วลั่วถึงกับมอบยันต์และอาวุธศักดิ์สิทธิ์ให้ตระกูลฉู่และ
ตระกูลซ่งแล้ว
สิ่งที่ควรจัดการในโลกนี้ ลั่วลั่วได้จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว
สองวันต่อมา ฉู่ลั่วจูงมือเฉิงยวนข้างหนึ่ง ข้าง ๆ มีกว่านหว่านกับ
รุ่ยอวิ๋นโจวยืนอยู่ เธอมองทุกคนที่อยู่ในที่นี่ แล้วพยักหน้าเบา ๆ ให้
พวกเขา
เธอหยิบบันทึกปรโลกออกมา กระทืบเท้าเบา ๆ หนึ่งที จากนั้นก็
หายตัวไป
ณ ยมโลก
สิบวังยมราชมองฉู่ลั่วและคนที่อยู่ด้านหลังเธอ “เจ้าแน่ใจแล้ว
เหรอ? ต้องการจะไปจริง ๆ เหรอ?”
“ค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทีแน่วแน่ของเธอ สิบวังยมราชก็ไม่ได้พยายามโน้ม
น้าวอีก แต่ใช้พลังรวมกัน ไม่นานวังวนมืดมิดก็ปรากฏขึ้น
ฉู่ลั่วจูงมือเฉิงยวนเดินเข้าไปข้างใน
“ช้าก่อน!”
เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่นานก็เห็นเงาร่างสิบกว่าร่างวิ่งเข้ามา
พวกเขาเป็นหลานชายหลานสาวของเฉิงยวน
เฉิงเฉิงซุนที่นำหน้าจูงมือน้อง ๆ วิ่งเข้ามา
พอเห็นเฉิงยวนที่ถูกห่อด้วยกระดาษยันต์ทั้งตัวก็ชะงักไป “อา
หญิง…”
เด็ก ๆ ทุกคนร้องไห้โฮ เสียงร้องไห้ของพวกเขาดังก้องไปทั่ว
ยมโลก
“พวกเจ้าอย่าร้องไห้เลย!” เฉิงเฉิงซุนปลอบพวกเขา “มากราบ
อาหญิง ส่งอาหญิงไปกันเถอะ”
เขานำน้อง ๆ คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะให้เฉิงยวน
“อาหญิง ตอนที่ท่านกลับมา พวกเราคงไปเกิดใหม่กันหมดแล้ว
อาหญิงได้แก้แค้นให้ตระกูลเฉิง แก้แค้นให้พวกเรา ต่อไป…ต่อไปอา
หญิงอยากทำอะไรก็ทำเถอะ! ในโลกนี้ ไม่มีตระกูลเฉิงอีกแล้ว”
และไม่มีคนตระกูลเฉิงอีกแล้วด้วย
หลังจากกราบเสร็จ เขาพาพวกเด็ก ๆ ลุกขึ้นยืน “รบกวน
ปรมาจารย์ช่วยดูแลอาหญิงของพวกเราด้วยนะขอรับ”
ฉู่ลั่ว “พวกเธอต้องเป็นคนดีนะ ความปรารถนาของอาหญิงเธอ
ถึงจะสำเร็จ”
เฉิงเฉิงซุน “พวกเรา…พวกเราจะต้องเป็นคนดีแน่นอนขอรับ”
กระทั่งฉู่ลั่วพาเฉิงยวนเข้าไปในวังวนแล้ว เฉิงเฉิงซุนถึงได้หันไป
มองน้อง ๆ ที่ยังคงร้องไห้อยู่ “พวกเราทุกคนต้องเป็นคนดี ถึงจะไม่ทำ
ให้ความพยายามของอาหญิงเสียเปล่า”
แค้นของตระกูลเฉิงได้รับการชำระแล้ว
อาหญิง…ไม่ต้องแบกรับความแค้นอีกต่อไปแล้ว
อาหญิงสามารถไปทำสิ่งที่นางอยากทำได้แล้ว
……
โลกอื่น
ทันทีที่เข้ามาในโลกอื่น ฉู่ลั่วก็รู้สึกถึงความผิดปกติในจิตธรรม
ญาณ เธอมองไปทางรุ่ยอวิ๋นโจว
รุ่ยอวิ๋นโจวกำลังมองไปรอบ ๆ แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่า
“เขาตามมาด้วยไม่ได้หรอกครับ”
“อาจารย์ วิถีสวรรค์จะไปมาตามใจชอบได้ยังไง ครั้งนี้แตกต่าง
จากการไปโลกอื่นในครั้งก่อน มันเป็นวิชาของวิถีสวรรค์ที่ทำให้เวลา
พันปีผ่านไปในชั่วพริบตา”
เพียงชั่วขณะนี้ โลกอื่นคงเวลาผ่านไปนานถึงหมื่นปีแล้ว
“แน่นอนว่าวิชาของวิถีสวรรค์นี้ใช้พลังมหาศาล”
ฉู่ลั่ว “…”
เมื่อก่อน ระบบก็เคยทุ่มเทเพื่อช่วยเหลือเธอเหมือนกัน
รุ่ยอวิ๋นโจวมองเห็นความหมายในสายตาของฉู่ลั่ว เขาแอบ
หัวเราะเยาะในใจ
อาจารย์ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ
หากไม่มีเป้าหมาย วิถีสวรรค์จะยอมสูญเสียมากขนาดนี้เพื่อ
อาจารย์ได้ยังไง
ทันทีที่มาถึงโลกอื่น ฉู่ลั่วก็แกะเชือกและยันต์ที่พันอยู่บนตัวเฉิง
ยวนออก
เมื่อพันธนาการทั้งหมดถูกปลดเปลื้อง เฉิงยวนก็ลืมตาขึ้นทันที
พลังหยินรอบตัวพุ่งสูงขึ้น ก่อนจะลงมือโจมตีฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วแค่โบกมือเบา ๆ ก็ผลักเธอออกไปไกลหลายสิบเมตร
เฉิงยวนที่สูญเสียสติสัมปชัญญะหันไปโจมตีกว่านหว่านแทน
แต่ถูกเข็มเงินที่กว่านหว่านปาออกมาตรึงไว้
YOU MAY ALSO LIKE
