เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1808 ส ำเร็จแล้ว

สมบัติล้ำค่ำทั้งหมดรวมตัวกัน พันเกี่ยวกันไปมำ ภำยใต้อิทธิพล

ของพลังวิญญำณและพลังหยิน หลอมรวมกันเป็นของเหลวสีด ำ

ขนำดเท่ำฝ่ำมือ

เข็มเงินทั้งหมดจุ่มอยู่ในของเหลวสีด ำ

เฉิงยวนที่กลำยเป็นผีร้ำยไปแล้ว ตอนนี้นั่งหลับตำอยู่บนพื้นเงียบ

ๆ

จนกระทั่งของเหลวทั้งหมดถูกเข็มเงินดูดซับไป และตกลงมำอยู่

ในมือของกว่ำนหว่ำนทั้งหมด

เธอจับเข็มเงินแทงเข้ำไปในวิญญำณของเฉิงยวนทีละเข็ม ๆ

เส้นสำยของพลังหยินสีเลือดค่อย ๆ สลำยไปจำกวิญญำณของ

เธอ

เฉิงเฉิงซุนรู้สึกตื่นเต้นจนมือทั้งสองข้ำงบีบเข้ำหำกัน

ฉู่ลั่วก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

กระทั่งพลังหยินสีเลือดทั้งหมดสลำยไปจำกวิญญำณของเฉิง

ยวนอย่ำงสมบูรณ์

สีหน้ำเคร่งเครียดของกว่ำนหว่ำนผ่อนคลำยลงมำก เธอเริ่มถอน

เข็มกลับคืน

ทุกคนไม่กล้ำเอ่ยปำกพูด เก็บเสียงรอให้เธอถอนเข็มทั้งหมดจน

เสร็จ

“เป็นยังไงบ้ำง?” ฉู่ลั่วไม่ทันสังเกตเลยว่ำเสียงของตัวเองก ำลังสั่น

เครือ

กว่ำนหว่ำนตอบ “ส ำเร็จแล้วค่ะ”

ทุกคนถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก

“แต่ท ำไมอำหญิงยังไม่ตื่นล่ะ?” เฉิงเฉิงซุนถำมอย่ำงร้อนใจ

เขำโน้มตัวเข้ำไปใกล้ มองเฉิงยวนที่ยังหลับตำอยู่ด้วยควำม

กังวล

ฉู่ลั่วเดินไปหำกว่ำนหว่ำน ถำมด้วยควำมเป็นห่วง “ร่ำงกำยเธอ

ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”

ตลอดเวลำที่ผ่ำนมำ เธอไม่ได้หยุดพักเลยสักครั้ง คนที่เหนื่อย

ที่สุดก็คือเฉิงยวนเอง

กว่ำนหว่ำนยิ้มน้อย ๆ ก ำลังจะพูด

แต่กลับได้ยินเสียงอุทำนของเฉิงเฉิงซุนดังมำจำกด้ำนหลัง

ตำมมำด้วยเสียงอันแผ่วเบำ

“ลั่วลั่ว?”

……..

“วิ่งเข้ำไป! ดูซิว่ำจะวิ่งไปได้ถึงไหน?” แผ่นยันต์ที่เปี่ยมด้วยพลัง

วิญญำณพุ่งตรงไปยังร่ำงที่ก ำลังวิ่งหนีอย่ำงรวดเร็วจำกระยะไกล

ทันทีที่แผ่นยันต์สัมผัสกับร่ำงนั้น มันก็รำวกับมีน้ำหนักนับพันชั่ง

กดทับร่ำงนั้นลงกับพื้น

ชำยหนุ่มสองคนในชุดนักพรตเต๋ำสีเขียวเหำะมำถึงตรงหน้ำร่ำง

นั้นทันที

พวกเขำเตะร่ำงที่นอนอยู่บนพื้นและไม่สำมำรถขยับได้ “วิ่งสิ!

ท ำไมไม่วิ่งล่ะ?”

“ปีศำจตนหนึ่งกล้ำมำอำละวำดในตี้จิงอย่ำงนั้นเหรอ”

นักพรตหนุ่มเหยียบศีรษะของปีศำจ ออกแรงเล็กน้อย ภำยใต้

แรงกดดันจำกพลังวิญญำณของเขำ ปีศำจก็เผยร่ำงที่แท้จริงออกมำ

เป็นหูสีแดงสองข้ำงและหำงฟูฟ่องของจิ้งจอกที่ก ำลังแกว่งไปมำ

ด้ำนหลัง

“ที่แท้ก็เป็นครึ่งปีศำจ! ไม่แปลกใจเลยที่ได้แต่เดินวนเวียนอยู่ข้ำง

นอก!”

ครึ่งปีศำจไม่สำมำรถขยับได้เลย ได้แต่กัดฟันจ้องมองนักพรตทั้ง

สอง “ถ้ำมีฝีมือก็ฆ่ำฉันเลยสิ”

“ฆ่ำแกน่ะหรือ? ฆ่ำแกมันง่ำยเกินไป! สู้ส่งเจ้ำไปให้หอครึ่งปีศำจ

ดีกว่ำ จะได้ให้คนอื่นเห็นบ้ำง” นักพรตคนหนึ่งดึงคอเสื้อของปีศำจ

จิ้งจอก ลำกมันขึ้นมำจำกพื้น

พอเห็นสีหน้ำอับอำยและโกรธแค้นของปีศำจจิ้งจอก เขำก็ท ำ

หน้ำรังเกียจ “พวกเรำหำงำนให้แกก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? ให้แกกินให้

แกดื่ม แถมยังจับคู่ให้ด้วย สบำยจะตำยเลยไป!”

“ถุย!” ปีศำจจิ้งจอกถ่มน้ำลำย

ทันใดนั้นนักพรตทั้งสองคนก็โกรธ

“แกมันไม่รู้จักบุญคุณ วันนี้ฉันจะถลกหนังจิ้งจอกทั้งเป็น”

พูดจบก็โยนแผ่นยันต์ออกไป แผ่นยันต์นั้นมัดข้อมือของปีศำจ

จิ้งจอก แขวนมันลอยอยู่กลำงอำกำศ นักพรตอีกคนพูดอย่ำงเบื่อ

หน่ำยว่ำ “เร็วหน่อย พวกเรำต้องกลับไปรำยงำนด้วย”

“ไล่ตำมตั้งครึ่งค่อนวัน ไม่นึกว่ำจะเป็นแค่ครึ่งปีศำจ เสียเวลำ

เปล่ำจริง ๆ”

“ฆ่ำทิ้งก็จบเรื่องแล้ว!”

“พวกเขำยังรอให้พวกเรำกลับไปรำยงำนอยู่นะ”

นักพรตหนุ่มรีบพูด “รู้แล้ว ๆ ฉันถลกหนังเร็วมำก! ได้ยินว่ำหนัง

ของครึ่งปีศำจขำยได้รำคำดีมำกทีเดียว แถมยังเอำไปท ำยำได้ด้วย”

เขำพูดพลำงหยิบมีดเล็ก ๆ ขนำดฝ่ำมือออกมำ แล้วท ำท่ำจะลง

มือจัดกำรกับครึ่งปีศำจ กระทั่งพบจุดที่เหมำะสมที่สุดในกำรลงมือ

มันคือจุดชีพจร

ครึ่งปีศำจพยำยำมดิ้นรน แต่ถูกยันต์มัดไว้จึงไม่สำมำรถขยับตัว

ได้ ดวงตำเบิกกว้ำงคู่นั้นเต็มไปด้วยควำมสิ้นหวัง

“ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันรับรองว่ำจะท ำให้แกเจ็บปวดทรมำนจน

ตำยไปเกิดใหม่ ให้แกเสียใจที่เกิดมำเป็นครึ่งปีศำจในโลกนี้” นักพรต

หัวเรำะเบำ ๆ แล้วเตรียมลงมือ

ครึ่งปีศำจหลับตำแน่น รอคอยควำมเจ็บปวดที่จะมำถึง