เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1809 เธอเป็นใคร

แต่รอนำนแค่ไหนก็ไม่รู้สึกเจ็บ

เขำค่อย ๆ ลืมตำขึ้น เมื่อเห็นภำพตรงหน้ำก็เบิกตำกว้ำงโดยไม่

รู้ตัว

ตรงหน้ำนั้นปรำกฏร่ำงหนึ่ง ดำบที่ส่องประกำยเย็นเยียบจ่ออยู่ที่

มือของนักพรตซึ่งก ำลังจะลงมือเชือดเขำ ส่วนนักพรตอีกคนก็ตกใจ

กับภำพตรงหน้ำเหมือนกัน

เพียงไม่กี่วินำที นักพรตทั้งสองคนก็ได้สติ “เธอเป็นใคร?”

ฉู่ลั่ว “แล้วพวกนำยเป็นใคร?”

นักพรตร่ำงผอมสูงรีบหยิบบัตรประจ ำตัวออกมำ “พวกเรำเป็น

เจ้ำหน้ำที่ขององค์กรศักดิ์สิทธิ์ นี่คือบัตรประจ ำตัวของพวกเรำ ถ้ำ

เธอขัดขวำงพวกเรำ พวกเรำก็จะจับกุมเธอในข้อหำขัดขวำงกำร

ปฏิบัติหน้ำที่”

ฉู่ลั่วมองบัตรประจ ำตัวนั้น

มันเป็นขององค์กรจริง ๆ

เธอเก็บดำบลง

ควำมหวังในแววตำของครึ่งปีศำจหำยไป เขำก้มหน้ำยอมรับ

ชะตำกรรม

นักพรตที่ถือมีดแค่นเสียงเย็นชำ “ต่อไปก็อย่ำมำยุ่งเรื่องของคน

อื่นอีกล่ะ”

เขำพยำยำมผลักฉู่ลั่วออกไป เตรียมจะลงมืออีกครั้ง

แต่ไม่คิดว่ำจะผลักตัวฉู่ลั่วไม่ออก

เขำจึงหันไปมองเธอแล้วหรี่ตำลง “ยังไม่ไปอีก อยำกให้ถูกจับไป

หรือไง?”

ฉู่ลั่ว “แล้วท ำไมพวกนำยถึงจะจับเขำ?”

“เขำเป็นปีศำจ เป็นครึ่งปีศำจด้วย! เธอมองไม่ออกเหรอ?”

นักพรตมองฉู่ลั่วตั้งแต่หัวจรดเท้ำ “เธอเป็นผู้บ ำเพ็ญหรือเปล่ำ”

“อืม”

“แสดงบัตรประจ ำตัวของเธอมำ”

ฉู่ลั่ว “ไม่มี”

“ไม่มี! งั้นเธอก็เป็นผู้บ ำเพ็ญเถื่อน! เธอรู้ไหมว่ำมันผิดกฎหมำย”

นักพรตที่ถือมีดสั้นเผยสีหน้ำโมโห

เขำโยนเชือกอำคมออกมำทันที พยำยำมจะมัดตัวฉู่ลั่ว

ทว่ำขณะที่ก ำลังจะมัดฉู่ลั่ว เธอก็ใช้ปลำยนิ้วดีดเบำ ๆ เชือก

อำคมพลันกลำยเป็นเถ้ำถ่ำนทันที

นักพรตร่ำงผอมสูงเห็นดังนั้นก็ตำเบิกกว้ำง ดึงปืนสีเงินที่สลัก

อักขระออกมำจำกเอว

ปัง ๆ ๆ

เขำยิงปืนหลำยนัดใส่ฉู่ลั่ว

เมื่อกระสุนเข้ำใกล้ฉู่ลั่ว ก็ชนเข้ำกับม่ำนพลังที่มองไม่เห็น

พอเห็นว่ำปืนก็ใช้ไม่ได้ผล นักพรตทั้งสองคนก็หยิบยันต์ออกมำ

สิบกว่ำแผ่นแล้วโยนใส่ฉู่ลั่ว ยันต์ที่เต็มไปด้วยพลังวิญญำณอันทรง

พลังก็กลำยเป็นเถ้ำถ่ำนอีกเช่นกันเมื่อมันเข้ำใกล้ฉู่ลั่ว

“ท ำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?”

นักพรตทั้งสองหน้ำซีดขำว ต่ำงจ้องมองฉู่ลั่วด้วยควำม

ระแวดระวัง

ผู้บ ำเพ็ญเถื่อนคนนี้มีพลังวิญญำณที่แข็งแกร่งมำก แถมยังเพื่อ

ปกป้องครึ่งปีศำจด้วย แต่เธอต้องกำรท ำอะไรกันแน่?

“เธอต้องกำรอะไร? ฉันจะบอกเธอให้นะ พวกเรำเป็นคนของ

องค์กร พวกเรำมีเครื่องระบุต ำแหน่งติดตัวอยู่ ถ้ำพวกเรำตำย คนใน

องค์กรก็จะต้องตำมหำเธอได้แน่ ไม่มีทำงหนีพ้น”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ฉันไม่ได้คิดจะฆ่ำพวกนำยนะ”

คนร่ำงผอมสูงมองฉู่ลั่วจำกหัวจรดเท้ำ สีหน้ำผ่อนคลำยลงทันที

เขำเก็บงมแววมำดร้ำยทั้งหมด “เธออยำกเข้ำองค์กรของพวกเรำ

เหรอ? แต่เธอเป็นผู้บ ำเพ็ญเถื่อนไม่ใช่ว่ำจะเข้ำไปได้ง่ำย ๆ นะ

องค์กรของเรำมีข้อก ำหนดเรื่องภูมิหลังสูงมำก”

“ถึงแม้พลังวิญญำณของเธอจะแข็งแกร่ง แต่ฉันเห็นว่ำเธอ

เหมือนจะไม่มีอำจำรย์นะ!”

“ใช่ ฉันไม่มีอำจำรย์!” ฉู่ลั่วก็ก ำลังพิจำรณำเจ้ำหน้ำที่องค์กรทั้ง

สองที่อยู่ตรงหน้ำเช่นกัน

พวกเขำหนุ่มมำก!

และแปลกหน้ำ!

แม้ว่ำเธอจะไม่รู้จักสมำชิกทุกคนขององค์กร แต่ส่วนใหญ่เธอก็

เคยเห็นหน้ำพวกเขำมำก่อน

ทว่ำสองคนนี้ เธอกลับไม่มีควำมทรงจ ำเกี่ยวกับพวกเขำเลย

พวกเขำเป็นเจ้ำหน้ำที่คนใหม่ที่รับเข้ำมำในช่วงหลำยปีมำนี้หรือ

เปล่ำ?

“ไม่มีอำจำรย์แต่อยำกเข้ำไปในองค์กร อย่ำหวังเลย!” พอรู้ว่ำ

ฉู่ลั่วไม่มีอำจำรย์ เขำก็หัวเรำะเยำะทันที “แต่ถ้ำเธออยำกจะลอง งั้นก็

ช่วยจัดกำรให้หน่อยสิ”

เจ้ำหน้ำที่คนนั้นถือมีดชี้ไปที่ครึ่งปีศำจ “อย่ำงแรก ฆ่ำเขำซะ”

เขำยื่นมีดสั้นให้ฉู่ลั่ว “จัดกำรถลกหนัง ถ้ำเธอท ำได้ดี ฉันอำจจะ

แนะน ำให้เธอเข้ำองค์กรได้ ให้เธอท ำงำนเล็ก ๆ น้อย ๆ วิ่งเต้นไปมำ”

ครึ่งปีศำจดิ้นรนอยู่ข้ำงหลัง

ฉู่ลั่วไม่ได้รับมีดสั้นมำ แต่กลับถำมว่ำ “ท ำไมต้องฆ่ำเขำ ท ำไม

ต้องถลกหนัง”

“ฮ่ำ! เธอถำมเรื่องน่ำข ำแบบนี้ได้ยังไง มันเป็นครึ่งปีศำจ ถ้ำเธอ

ไม่ฆ่ำ แล้วจะเก็บไว้ท ำไม?”

“สำเหตุที่ต้องถลกหนังก็เพรำะมันไม่เชื่อฟัง ฉันมีน้ำใจแนะน ำ

งำนให้มัน ให้มันไปท ำงำนที่หอครึ่งปีศำจ แต่กลับไม่ยอม”