เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1810 หัวหน้ำองค์กรรุ่นแรก
ฉู่ลั่ว “เพรำะเหตุผลแค่นี้น่ะเหรอ? บนตัวเขำไม่มีกลิ่นอำยของ
เลือดและควำมโหดร้ำย แสดงว่ำเขำไม่เคยท ำร้ำยใคร ในเมื่อเขำไม่
เคยท ำร้ำยใคร พวกนำยก็ไม่มีสิทธิ์จับเขำสิ?”
“องค์กรไม่มีกฎระเบียบแล้วหรือยังไง?”
“ดูเหมือนเธอจะรู้จักองค์กรของพวกเรำพอสมควรนะ” นักพรต
ร่ำงผอมสูงมองฉู่ลั่วและครึ่งปีศำจด้วยสำยตำดูแคลน “มันก็มี
กฎระเบียบอยู่ แต่กฎพวกนั้นใช้กับภูติผีปีศำจ ไม่ได้รวมถึงครึ่งปีศำจ
ด้วยสักหน่อย”
ฉู่ลั่วเบิกตำกว้ำงขึ้นเล็กน้อย เธอไม่คิดเลยว่ำจะได้รับค ำตอบ
แบบนี้
“เอำเถอะ! ถ้ำเธออยำกเข้ำองค์กรก็ยังมีเรื่องอีกเยอะให้เรียนรู้!
แต่ตอนนี้… ฆ่ำมันซะ!”
มีดสั้นถูกยัดใส่มือฉู่ลั่วอย่ำงแรง “ถ้ำเธอไม่ฆ่ำ ชำตินี้ก็ไม่มี
โอกำสเข้ำไปที่องค์กรแล้ว เธอก็รู้ว่ำองค์กรของเรำมีกฎระเบียบ
เข้มงวดมำกส ำหรับพวกนักพรตผู้บ ำเพ็ญ”
“ถ้ำเธอไม่ปฏิบัติตำมกฎพื้นฐำน อย่ำว่ำแต่จะเข้ำองค์กรเลย
ระวังจะถูกองค์กรออกหมำยจับเสียเอง เธอคงไม่อยำกเห็นชื่อตัวเอง
อยู่บนประกำศจับขององค์กรหรอกนะ!”
“ถ้ำถูกองค์กรของเรำออกหมำยจับ เกรงว่ำเธอคงจะเป็นผู้
บ ำเพ็ญต่อไปคงไม่ได้”
“พลังที่เธอบ ำเพ็ญมำทั้งหมดนี้ มันก็จะสูญเปล่ำ”
ฉู่ลั่วก้มมองมีดสั้นในมือ แล้วมองเจ้ำหน้ำที่ที่มีสีหน้ำดูถูกเหยียด
หยำม “ฉันคือฉู่ลั่ว”
สองเจ้ำหน้ำที่พูดว่ำ “นั่นชื่อของเธอใช่ไหม? ฉันจ ำเอำไว้แล้ว!
ถ้ำเธอฆ่ำมัน พวกเรำจะให้เธอเข้ำไปท ำงำนเป็นคนรับใช้ในองค์กร”
ฉู่ลั่วถำมว่ำ “พวกนำยไม่รู้จักฉู่ลั่วเหรอ?”
“เหอะ! ฉู่ลั่วเป็นบุคคลส ำคัญอะไรหรือไง? ถึงต้องให้พวกเรำ
รู้จัก”
ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันคือหัวหน้ำองค์กร ฉู่ลั่ว!”
“…”
นักพรตสองคนเบิกตำกว้ำง มองส ำรวจฉู่ลั่วอย่ำงละเอียด
จำกนั้นคนหนึ่งก็ระเบิดเสียงหัวเรำะดังลั่น “หัวหน้ำองค์กร! ฮ่ำ ๆ ๆ!
ถ้ำเธอเป็นหัวหน้ำองค์กร ฉันก็เป็นพ่อของหัวหน้ำองค์กรแล้วล่ะ!”
“เธอรู้หรือเปล่ำว่ำหัวหน้ำองค์กรคือใคร?”
“ซ่งหวำย หัวหน้ำองค์กรซ่ง!”
“ถ้ำจะโกหกก็ควรหำข้อมูลให้ชัดเจนก่อนสิ! ยังจะมำฉู่ลั่วอะไร
อีก…เธอคงไม่คิดว่ำตัวเองชื่อฉู่ลั่ว หัวหน้ำองค์กรรุ่นแรกขององค์กร
ศักดิ์สิทธิ์หรอกนะ!”
“เธอรู้ไหมว่ำหลำยปีมำนี้ มีคนใช้ชื่อฉู่ลั่วเอำมำหลอกคนอื่นมำก
แค่ไหน?”
เสียงหัวเรำะดังก้องตำมมำ
ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว
หัวหน้ำองค์กร…รุ่นแรก?
หัวใจเธอเต้นกระหน่ำ มือก ำมีดสั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เป็นอย่ำงที่คิด เธอจำกไปนำนเกินไปแล้ว
“รีบฆ่ำมันเร็วเข้ำ! ถ้ำเธอไม่ฆ่ำ ฉันจะลงมือเอง แล้วเธอก็จะเสีย
โอกำสเดียวที่จะได้เข้ำองค์กรด้วย”
ฉู่ลั่วไม่ขยับ
ชำยร่ำงผอมสูงเริ่มหมดควำมอดทน แย่งมีดสั้นไปจำกมือฉู่ลั่ว
ทันที “ตำยซะ!”
เขำสะบัดมือ มีดสั้นพุ่งปรำดเข้ำแทงครึ่งปีศำจอย่ำงรวดเร็วรำว
สำยฟ้ำ แต่ในขณะที่ก ำลังจะแทงเข้ำไปตรงหว่ำงคิ้วของครึ่งปีศำจ
มันก็ถูกหยุดไว้ด้วยนิ้วมือสองนิ้ว
นักพรตทั้งสองคนต่ำงหันมองฉู่ลั่วพร้อมกัน
ฉู่ลั่วเงยหน้ำขึ้นมองพวกเขำ “เขำไม่มีหนี้เลือดติดตัว พวกนำย
ไม่สำมำรถฆ่ำเขำได้ ไม่ว่ำเขำจะมีสถำนะอะไร จะเป็นครึ่งปีศำจ
ปีศำจ หรือผีก็ตำม ตรำบใดที่เขำไม่เคยท ำร้ำยใคร พวกนำยก็ไม่
อำจฆ่ำเขำได้”
“หำ?”
ทั้งสองคนมองฉู่ลั่วเหมือนมองคนโง่
ส่วนฉู่ลั่วมองพวกเขำอย่ำงเรียบเฉย
“ชำตินี้เธออย่ำหวังว่ำจะได้เข้ำองค์กรเลย”
“ฉันจ ำเธอไว้แล้ว ฉู่ลั่ว!”
นักพรตทั้งสองจ้องฉู่ลั่วอย่ำงดุดัน แล้วหันไปมองครึ่งปีศำจอย่ำง
เย็นชำ ก่อนจะหันหลังเดินจำกไป
หลังพวกเขำจำกไปแล้ว ฉู่ลั่วก็หันไปแกะแผ่นยันต์ออกจำกตัว
ของครึ่งปีศำจ
พอแผ่นยันต์ถูกแกะออก ครึ่งปีศำจก็ทรุดตัวลงคุกเข่ำทันที “คุณ
คือฉู่ลั่ว! คุณคือฉู่ลั่วที่ปฏิบัติต่อสรรพสิ่งเท่ำเทียมกัน!”
ฉู่ลั่ว “ใช่ ฉันเอง!”
ครึ่งปีศำจ “ปรมำจำรย์ฉู่ช่วยผมด้วยครับ ช่วยเผ่ำปีศำจด้วย
เถอะ!”
ฉู่ลั่วมองครึ่งปีศำจที่ก ำลังร้องไห้คร่ำครวญ เธอยื่นมือออกไปจะ
ช่วยพยุงเขำขึ้นมำ แต่ยังไม่ทันได้แตะตัวครึ่งปีศำจ ก็ถูกพลังหยินท ำ
ให้มึนงง
สำยตำของเธอพร่ำเลือน ได้ยินเพียงเสียงหัวเรำะเหิมเกริมของ
ครึ่งปีศำจ
“โง่จริง ๆ !”
ทว่ำสองนำทีต่อมำ
ฉู่ลั่วจัดกำรมัดครึ่งปีศำจไว้ แล้วเดินน ำหน้ำไป
ครึ่งปีศำจที่อยู่ด้ำนหลังถึงกับพูดไม่ออก
YOU MAY ALSO LIKE
