เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1835 พอตื่นขึ้นมา คุณก็จะเจอหนูแล้ว
ทารกที่ถูกอุ้มไปจู่ ๆ ก็เอ่ยปากพูดขึ้นมา
“คุณเป็นแม่ของหนูใช่ไหม ทำไมคุณไม่ช่วยหนู?”
“ทำไมคุณปล่อยให้คนอื่นสลับตัวหนู?”
“หนูเกลียดคุณ หนูเกลียดคุณ!”
เสียงแหลมเล็กของทารกตัวน้อยดังมา
เพียงแค่มองก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่ซ่งเชียนหย่ากลับไม่รู้สึกถึงมันเลย เธอร้องไห้ด้วยความ
เจ็บปวด “แม่ผิดเอง ลั่วลั่ว แม่ผิดเอง แม่มันไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์”
ฉู่ลั่ว “….”
เธอวางมือเบา ๆ ลงบนค่ายกล พลังวิญญาณเบาบางสายหนึ่งพุ่ง
ตรงไปที่ทารกคนนั้น ทารกส่งเสียงกรีดร้องแล้วสลายไป
ภาพตรงหน้าค่อย ๆ จางหายไปด้วย
ซ่งเชียนหย่าที่คุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลง
ของสภาพแวดล้อมรอบตัว เธอยังคงจมอยู่ในความเจ็บปวดของ
ตัวเอง
แต่ฉู่ลั่วรับรู้ถึงมันได้
ฉากเหตุการณ์เปลี่ยนไปอีกครั้ง
กลายเป็นบ้านตระกูลฉู่
เป็นวันแรกที่ ‘เธอ’ กลับมาที่บ้านตระกูลฉู่
ซ่งเชียนหย่าเห็น ‘เธอ’ ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที ดึงคนในตระกูลฉู่ที่
อยู่ข้าง ๆ พลางพูดว่า “ลั่วลั่วกลับมาแล้ว พวกเราต้องดีกับเธอหน่อย
เธอต้องเจอความลำบากมามาก…”
ใครจะรู้ว่า ‘ฉู่เหว่ยฮ่าว’ กลับจ้องตาเขม็ง พูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า
“เธอกลับมาก็กลับมาเถอะ แต่อย่าคิดจะรังแกหร่านหร่าน หร่านห
ร่านต่างหากที่เป็นลูกสาวของพวกเรา”
‘ฉู่เหิง พูดว่า “แม่ครับ ผมยอมรับแค่น้องหร่านหร่านเท่านั้น”
‘ฉู่จิง’ บอกว่า “เธอคนนั้นเทียบกับหร่านหร่านไม่ได้หรอกครับ
ผมมีน้องสาวแค่หร่านหร่านคนเดียว ถ้าเธอกล้าแกล้งหร่านหร่าน
ผมจะไม่ปล่อยเธอไปแน่”
ส่วน ‘ฉู่จ้าน’ “หึ เธอมีคุณสมบัติอะไรถึงมาเป็นน้องสาวของผม”
พอพูดจบพวกเขาก็เดินจากไป
ซ่งเชียนหย่าพยายามจะรั้งพวกเขาไว้ แต่ไม่สำเร็จ “อย่าไปนะ
อย่าไป ลั่วลั่วเพิ่งกลับมาวันแรกนะ ลั่วลั่ว…”
ก่อนที่เธอจะพูดจบ ฉู่ลั่วที่ยืนอยู่ตรงประตูก็แสดงสีหน้าโกรธ
แค้นออกมา “แม่คะ หนูเพิ่งกลับบ้านมาวันแรก ทำไมพวกเขาถึง
ปฏิบัติกับหนูแบบนี้ล่ะ แม่เป็นแม่ของหนูนะ ทำไมแม่ไม่รั้งพวกเขาไว้”
“แม่ไม่สมควรเป็นแม่เลย”
“แม่ไม่สมควรเป็นแม่ของหนู”
จากนั้นเธอก็หันหลังเดินจากไป
ซ่งเชียนหย่าวิ่งตามแล้วคว้ามือเธอไว้ “ลั่วลั่ว แม่จะดีกับลูกเอง
อย่าไปเลยนะลูก”
“แม่เตรียมของไว้ให้ลูกเยอะแยะเลย”
“แม่คิดถึงลูกทุกวัน อยากให้ลูกกลับมา”
เธอพูดช้า ๆ “จริงเหรอคะ?”
ซ่งเชียนหย่าพยักหน้า
เธอยิ้มน้อย ๆ “งั้นถ้าหนูอยากได้ชีวิตของแม่ แม่จะให้หนูไหม?”
“แม่ให้”
“ถ้าหนูอยากได้โชคชะตาของแม่ แม่ก็จะให้ใช่ไหม?”
“แม่จะให้”
รอยยิ้มบนใบหน้าของ ‘เธอ’ ยิ่งกว้างขึ้น “แม่ดีจริง ๆ แม่เป็นแม่ที่
ดีที่สุดของหนู”
แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ พลังวิญญาณสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ ทำลาย
ภาพมายาตรงหน้าลงทันที
ทัศนียภาพรอบข้างกำลังจะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
ฉู่ลั่วยื่นมือออกไปโบกทีหนึ่ง การเปลี่ยนแปลงของภาพลวงตาก็
หยุดลง
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปหาซ่งเชียนหย่าที่กำลังร้องไห้ “ไปกันเถอะ
ค่ะ หนูจะพาคุณกลับบ้าน”
ซ่งเชียนหย่าเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าแก่ชราเต็มไปด้วยหยาด
น้าตา “เธอเป็นใคร?”
ฉู่ลั่วรู้สึกสะเทือนใจ
“หนูคือฉู่ลั่ว ลูกสาวของคุณ”
ซ่งเชียนหย่าเบิกตากว้าง มองเธออย่างพินิจพิเคราะห์
เธอกับ ‘เธอ’ มีหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ
แต่ซ่งเชียนหย่ากลับเหมือนไม่รู้จักเธอเลย
“ลั่วลั่ว?”
“เธอคือลั่วลั่วของฉันใช่ไหม?”
ฉู่ลั่วพยักหน้า “ใช่ หนูเอง”
ซ่งเชียนหย่าส่ายหัว “ไม่ใช่ เธอไม่ใช่ลั่วลั่วของฉัน ลั่วลั่วของฉัน
เกลียดฉัน ลั่วลั่วของฉันไม่อยากเจอฉัน ลั่วลั่วของฉัน…ไม่ได้เป็น
แบบนี้”
เธอหันหลังจะเดินจากไป “ฉันต้องไปหาลั่วลั่ว เธอยังเด็ก ถ้าอยู่
ข้างนอกก็อาจจะถูกรังแก”
“ฉันต้องไปหาเธอ”
ฉู่ลั่วคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ทันที นิ้วมือแตะเบา ๆ ตรงต้นคอ
ด้านหลัง
พลังวิญญาณแทรกซึมเข้าไปในยันต์พลังหยินบนคอของเธอ
อักขระยันต์พลังหยินสลายไปอย่างรวดเร็ว
มองภาพลวงตารอบ ๆ ที่กำลังเลือนหาย
“พอตื่นขึ้นมา คุณก็จะเจอหนูแล้ว” น้าเสียงที่แผ่วเบาทำให้สมอง
มึนงงของซ่งเชียนหย่ากระจ่างขึ้นไม่น้อย
YOU MAY ALSO LIKE
