เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1921 คืนความยุติธรรมให้เผ่าพันธุ์ของเรา
พอได้ยินชื่อฉู่ลั่ว บรรยากาศรอบ ๆ ก็เงียบลงชั่วขณะ คนที่มี
อายุมากหน่อยต่างหัวเราะเยาะ ไม่ได้ตอบอะไร
ส่วนคนหนุ่มสาวก็มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะถามว่า
“ฉู่ลั่ว? ฉู่ลั่วคือใครเหรอ?”
“เป็นคนที่แบกรับความหวังของทุกคนไว้…”
คนหนุ่มสาวที่ยังไม่ประสีประสาเอ่ยขึ้นว่า “เก่งขนาดนั้นเลย
เหรอ? แค่เธอคนเดียว จะสามารถแก้ปัญหาของมณฑลหนานได้จริง
ๆ เหรอ?”
หลังจากเขาพูดเยาะเย้ยจบก็ส่ายหน้าเดินจากไป เหลือแต่คน
อายุมากที่สบตากันเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร
องค์กรเริ่มวุ่นวายขึ้น แต่ความวุ่นวายครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อน ๆ
เดิมที พวกเขายุ่งอยู่กับการจับวิญญาณร้ายโดยไม่มีแผนการ
ได้แต่หวังว่าพวกมันจะไม่ก่อเรื่อง
แต่ตอนนี้กลับต่างออกไป วิญญาณร้ายที่ไม่ก่อเรื่องก็ต้องถูกจับ
ส่วนพวกที่ทำร้ายมนุษย์ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เหมือนกับว่าองค์กรที่ซบเซามานานหลายปีจะกลับมามีชีวิตชีวา
อีกครั้ง ทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนที่ออกไปข้างนอก แม้จะเหนื่อยแค่ไหน
ก็ยังคงกระปรี้กระเปร่า
หนงฉานนวดต้นคออย่างเหนื่อยล้า “แค่ช่วงเวลานี้เท่านั้นแหละ
ที่ฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหน้าที่ ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญที่ไม่รู้ว่าจะตายวัน
ตายพรุ่ง”
ซือไถเหลือบมองเธอ ก่อนจะมองตรงไปข้างหน้า “นั่นเป็นเพราะ
เรารู้ดีว่า ต่อให้มีอุปสรรคใหญ่หลวงแค่ไหน ก็จะมีคนแบกรับมันแทน
เรา”
ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่พวกเขาทำได้แค่กัดฟันสู้
หนงฉานยิ้ม “ฉันว่าเธอเป็นของจริงนะ”
ซือไถ “…”
“บางที…อีกไม่นาน พวกเราคงได้ออกจากมณฑลหนาน ไปใช้
ชีวิตอยู่ข้างนอกแล้วล่ะ” หนงฉานกล่าว
ซือไถมองรอยยิ้มบนใบหน้าของหนงฉาน “หวังว่าจะเป็นแบบ
นั้น”
“หนงฉาน ซือไถ มีปีศาจร้ายกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ พวก
มันบอกว่าอยากเจอฉู่ลั่ว”
“พวกมันมาเยอะมาก! เกือบร้อยตัว!”
ซือไถกับหนงฉานมองหน้ากัน ก่อนจะกระโดดลงไปข้างล่าง
ทันที เมื่อไปถึง พวกเขาก็เห็นปีศาจร้ายจำนวนมากอยู่ด้านนอก
โรงแรม
เจ้าหน้าที่และผู้เข้าแข่งขันล้อมพวกมันไว้ ส่วนบนถนนและตาม
ตึกที่อยู่ไกลออกไป ก็มีคนธรรมดาแอบมองอยู่
“ปิดล้อม! ให้คนธรรมดาทุกคนออกไปให้พ้น เข้าไปอยู่ใน
อาคารซะ” หนงฉานสั่งการ
“รายงานหัวหน้าหมี่ บอกเขากลับมาให้เร็วที่สุด”
“ไปบอกปรมาจารย์ฉู่ด้วย”
ไม่นาน ปีศาจร้ายกลุ่มนี้ก็มาถึงหน้าโรงแรม พวกมันคลี่ป้ายผ้า
ขนาดใหญ่ผืนหนึ่งออกมา
[คืนความยุติธรรม คืนแสงสว่าง คืนชื่อเสียงให้กับเผ่าพันธุ์ของ
พวกเรา!!!]
เครื่องหมายตกใจสีแดงขนาดใหญ่สามตัว ดูเหมือนจะเขียนด้วย
เลือด
ผู้นำกลุ่มเป็นปีศาจหมาป่าร่างสูงใหญ่ ดวงตาของมันแดงก่าน่า
กลัว ชูแขนขึ้นแล้วตะโกนว่า”คืนความยุติธรรมให้เผ่าพันธุ์ของเรา!”
เหล่าปีศาจร้ายต่างก็ตะโกนรับ “คืนความยุติธรรมให้เผ่าพันธุ์
ของเรา!”
จากนั้นก็ตะโกนว่า “คืนแสงสว่างให้กับเผ่าพันธุ์ของเรา!”
เสียงตอบรับ “คืนแสงสว่างให้กับเผ่าพันธุ์ของเรา!”
ประโยคสุดท้ายเสียงดังที่สุด “คืนชื่อเสียงให้เผ่าพันธุ์ของเรา!”
“คืนชื่อเสียงให้เผ่าพันธุ์ของเรา!!!”
ราวกับว่าต้องการจะตะโกนให้ฟ้าถล่ม
นี่ไม่ใช่แค่ความโกรธแค้น แต่ยังมีความเจ็บปวดแฝงอยู่ด้วย
หนงฉานอ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยเสียงเบาว่า “ทำไม
ถึงทำเหมือนกับว่าพวกเขาเป็นเหยื่อ ส่วนพวกเราเป็นผู้ร้ายแบบนี้
เนี่ย?”
“ถ้าจะประท้วง ก็ต้องเป็นพวกเราต่างหาก!”
ตอนนั้นเอง ฉู่ลั่วก็เดินออกมาจากโรงแรม
ผู้คนที่ยืนขวางอยู่ที่หน้าประตูโรงแรมต่างก็หลีกทางให้
ฉู่ลั่วเดินออกมา ปีศาจหมาป่าที่เป็นผู้นำก็คำรามออกมาทันทีที่
เห็นเธอ เสียงคำรามของมันทำให้ทุกคนตกใจจนเกือบจะนำอาวุธเวท
ออกมา
ใครจะไปรู้ว่าในวินาทีต่อมา ปีศาจหมาป่าตัวนั้นกลับคุกเข่าลง
คลานเข้าไปหาฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ฉู่ ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว!”
“คุณไม่รู้หรอกว่าหลายปีที่คุณไม่อยู่ พวกนักพรตเหล่านี้ปฏิบัติ
กับพวกเราปีศาจยังไงบ้าง!”
มันจับขากางเกงของฉู่ลั่ว แล้วนิ้วชี้ไปทางหนงฉานและคนอื่น ๆ
“พวกเขานั่นแหละ พวกเขาจับพวกเราขังรวมกัน ไม่สนใจลักษณะ
นิสัยของพวกเราเลย แค่นั้นยังไม่พอ พวกเขายังไม่ยอมให้พวกเรา
กินข้าวกินปลา เพียงเพราะว่าพวกเราเป็นปีศาจ”
YOU MAY ALSO LIKE
