เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1922 มอบสิทธิและเสรีภาพ
“เวลาออกไปดูพระอาทิตย์ตอนกลางวันเราก็กลัวจะทำให้คน
ธรรมดากลัว”
“ตอนกลางคืนพวกเราก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เห็นแสงจันทร์ เพราะ
กลัวว่าพวกเราจะคลุ้มคลั่งและทำร้ายคน!”
“มีใครที่ไหนรังแกปีศาจแบบนี้บ้าง?”
“พวกเราแค่อยากเป็นปีศาจที่ซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง พวกเรา
ไม่ได้ทำร้ายใคร ทำไมต้องทำกับพวกเราแบบนี้ด้วย!”
“ปรมาจารย์ฉู่ คุณต้องช่วยพวกเราด้วยนะ!”
“พวกเราปีศาจทรมานมาก!”
“พวกเราปีศาจถูกใส่ร้าย!”
เสียงร้องไห้อย่างน่าเวทนาของปีศาจหมาป่า เหมือนกับว่ามันได้
ส่งผลกระทบต่อเหล่าปีศาจที่อยู่เบื้องหลัง ทันใดนั้น พวกมันก็พากัน
ร้องไห้คร่าครวญอย่างน่าเวทนา
เสียงร้องไห้คร่าครวญของพวกมันดังก้องไปทั่วทั้งถนน
“หุบปาก!”
เมื่อได้ยินเสียงตวาด เสียงทั้งหมดก็เงียบลง
แต่ดวงตาสีแดงก่าคู่นั้น ต่างก็มองฉู่ลั่วด้วยแววตาเว้าวอน
ฉู่ลั่วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดกับหนงฉานและคนอื่นว่า
“จัดหาสถานที่สักแห่ง ฉันจะถามพวกเขาเอง”
หนงฉานรีบไปจัดที่ให้ทันที
หมี่สวิ้นวิ่งเข้ามา เขามองสภาพของเหล่าปีศาจในที่เกิดเหตุแล้ว
หันไปมองฉู่ลั่ว พวกเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ตอนนั้น
สถานการณ์มันคับขัน นอกจากจะจับพวกเขาขังไว้ทั้งหมดแล้ว ก็ไม่
มีทางเลือกอื่น”
คนต่างเผ่าพันธุ์ย่อมมีจิตใจที่แตกต่างกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่พิเศษแบบนี้
แน่นอนว่าต้องใช้วิธีพิเศษจัดการ
ความจริงแล้วก็มีปีศาจที่บริสุทธิ์ แต่ใครจะรับประกันได้ว่าปีศาจ
พวกนี้จะไม่ทำร้ายคนภายหลัง!
ฉู่ลั่ว “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
ณ หอประชุมใหญ่
ฉู่ลั่วนั่งอยู่ด้านบนสุด ส่วนพวกปีศาจด้านล่างทยอยกันเล่าถึง
ความไม่เป็นธรรมที่พวกเขาได้รับ
สุดท้ายปีศาจหมาป่าก็พูดด้วยน้าเสียงสะอื้น “ปรมาจารย์ฉู่ ถ้า
ไม่ใช่เพราะคุณมา พวกเราก็คงไม่มาที่นี่ หวังว่าปรมาจารย์ฉู่จะให้
ความเป็นธรรมกับพวกเราเผ่าปีศาจด้วย”
ฉู่ลั่ว “พวกคุณต้องการความเป็นธรรมแบบไหนคะ?”
“อย่าขังพวกเราไว้แบบนี้”
“ปล่อยให้พวกเรามีชีวิตอย่างเป็นอิสระ ปฏิบัติต่อพวกเราอย่าง
เท่าเทียมกัน มอบสิทธิและเสรีภาพให้กับพวกเรา”
หมี่สวิ้นลุกพรวด “ไม่มีทาง! ฝันไปเถอะ!”
ปีศาจหมาป่าก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “แค่ปีศาจตนเดียวฆ่าคน พวก
คุณก็จะกักขังปีศาจทั้งหมด ถ้าคนของพวกคุณคนหนึ่งฆ่าคน พวก
เราที่เป็นปีศาจก็สามารถกักขังพวกคุณทั้งหมดได้เหมือนกันสิ!”
หมี่สวิ้นกัดฟัน “ไม่มีทางเด็ดขาด! พวกเผ่าปีศาจของพวกคุณ
พอถึงตอนกลางคืนก็จะถูกกระตุ้นได้ง่าย ถ้าเกิดคลั่งขึ้นมา แล้วจะมี
คนตายอีกกี่คน”
“ความแค้นของคนที่ตายไป พวกมันจะกลายเป็นวิญญาณร้ายที่
มีจิตใจโหดเหี้ยมมากแค่ไหน”
“ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ มณฑลหนานจะอยู่รอดได้ยังไง?”
ปีศาจหมาป่าคำรามด้วยความโกรธ “งั้นก็ต้องสละสิทธิของพวก
เราปีศาจงั้นเหรอ? โลกทุกวันนี้มนุษย์เป็นคนดูแล พวกมนุษย์ดูแลไม่
ดี มันเป็นเพราะความไร้ความสามารถของพวกคุณมนุษย์!”
“ทำไมพวกเราปีศาจต้องมารับผิดชอบความไร้ความสามารถ
ของพวกคุณด้วย!”
หมี่สวิ้นสูดหายใจลึกหลายครั้ง เขาหันไปมองฉู่ลั่ว
ปีศาจหมาป่าก็หายใจฮึดฮัด และจ้องมองฉู่ลั่วด้วยสายตาเร่า
ร้อน
“ปรมาจารย์ฉู่ คุณว่าเราควรทำอย่างไรดี?”
“ปรมาจารย์ฉู่ให้ความเป็นธรรมกับพวกเราปีศาจด้วย”
ปีศาจหมาป่ากับหมี่สวิ้นมองหน้ากัน แล้วต่างก็แค่นเสียงพร้อม
กัน ทั้งคู่มองฉู่ลั่วด้วยแววตาเปี่ยมลุ้น
ฉู่ลั่วกล่าว “การที่องค์กรกักขังพวกปีศาจทั้งหมดไว้ ก็มีเหตุผล
ค่ะ”
สีหน้าของปีศาจหมาป่าซีดขาวในทันที
“แต่การกักขังปีศาจที่ไม่ได้ทำผิดด้วย มันก็ไม่ถูกต้อง
เหมือนกัน”
หมี่สวิ้นอ้าปากจะแก้ตัว แต่ถูกฉู่ลั่วห้ามไว้
“การกักขังปีศาจและวิญญาณที่บริสุทธิ์ไว้ในเขตตะวันตกนั้นไม่
ยุติธรรมสำหรับพวกเขาจริง ๆ ค่ะ”
“แต่ก็เป็นความจริงที่ว่าปีศาจมักกระตุ้นได้ง่าย”
ปีศาจหมาป่ายิ้มขมขื่น “ปรมาจารย์ คุณพูดแบบนี้ มันก็
เหมือนกับไม่ได้พูดอะไรเลยไม่ใช่หรือ?”
หมี่สวิ้นถอนหายใจ “พวกเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกันครับ”
ฉู่ลั่วมองปีศาจหมาป่า “ฉันสามารถให้พวกคุณออกมาเดินตอน
กลางวันได้ และไม่ต้องกักขังพวกคุณ…”
“ปรมาจารย์ฉู่!” หมี่สวิ้นมองฉู่ลั่วด้วยความร้อนใจ แต่ฉู่ลั่วก็ยก
มือห้ามไว้อีก
YOU MAY ALSO LIKE
