เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1948 ท ำเพื่อโลกใบนี้มำกพอแล้ว

ถัดไปคือไจ๋โหรวกับจี้ไจ่ที่ยิ้มจนตำหยี

เซียวเมิ่งพูดว่ำ “ไม่ทรำบว่ำปรมำจำรย์ต้องกำรเยี่ยมชมโรงเรียน

ของพวกเรำไหมคะ?”

ฉู่ลั่วเก็บควำมตกใจไว้ พยักหน้ำตอบ

เซียวเมิ่งพูดกับนักเรียนที่อยู่บนฟ้ำโดยตรง “แยกย้ำยได้! งำน

ต้อนรับจบแค่นี้ ต่อไปเป็นเวลำอิสระของปรมำจำรย์ฉู่”

ไล่นักเรียนไปได้ แต่ไล่ปรมำจำรย์ไม่ได้

ทันทีที่นักเรียนจำกไป เซียนพู่กัน เทพอู่ทง และคนอื่น ๆ ต่ำงวิ่ง

เข้ำมำหำ

“หัวหน้ำองค์กร คุณกลับมำแล้ว!”

“หัวหน้ำองค์กร ฉันดูไลฟ์ของคุณ คุณเท่มำก ๆ เลย!”

“หัวหน้ำองค์กร ดีที่คุณกลับมำ พวกเรำทนทุกข์มำหลำยปี

แล้ว!”

“หัวหน้ำองค์กร หัวหน้ำองค์กร…”

ฉู่ลั่วรู้สึกว่ำหูของเธอเต็มไปด้วยเสียงพูดมำกมำยที่ต่ำงเรียกเธอ

ว่ำหัวหน้ำองค์กรพร้อมกัน

ไจ๋โหรวพยำยำมแทรกตัวเข้ำไปข้ำง ๆ ฉู่ลั่ว “เจ้ำนิกำย คุณคง

ไม่คิดใช่ไหมคะ! ในช่วงที่เรำไม่อยู่ พวกเขำสร้ำงโรงเรียนขึ้นมำ ไม่

เพียงแค่สร้ำงโรงเรียน แต่ยังฝึกฝนผู้บ ำเพ็ญมำกมำยด้วย”

“แถมยังแบ่งเป็นคณะต่ำง ๆ ด้วยค่ะ!”

“ไม่เพียงรับแค่ผู้บ ำเพ็ญ แต่ยังรับปีศำจ ผี และคนธรรมดำด้วย”

ไจ๋โหรวมีสีหน้ำยกย่อง เธอมองไปทำงเซียวเมิ่งและหยวนเป่ยเป่ย

“เก่งมำก!”

เซียวเมิ่งและหยวนเป่ยเป่ยตอบด้วยควำมถ่อมตน “พวกเรำ

สำมำรถสร้ำงโรงเรียนนี้ได้ก็เพรำะได้รับกำรสนับสนุนจำกเบื้องบน

ค่ะ”

แม้ค ำพูดจะถ่อมตัว แต่สีหน้ำกลับแสดงถึงควำมภำคภูมิใจ และ

พวกเขำมองฉู่ลั่วด้วยควำมคำดหวังมำก ๆ

ฉู่ลั่วอดไม่ได้ที่จะพูดว่ำ “เยี่ยมมำก!”

แค่สองค ำนี้ก็ท ำให้เซียวเมิ่งกับหยวนเป่ยเป่ยดีใจจนแทบจะกรีด

ร้องออกมำ

“ลองมองไปรอบ ๆ สิค่ะ!”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ

หลังจำกที่คณำจำรย์ของโรงเรียนทักทำยฉู่ลั่วอย่ำงตื่นเต้นแล้ว

พวกเขำก็แยกย้ำยกันไป เหลือเพียงคนที่คุ้นเคยกับฉู่ลั่วเท่ำนั้นที่

ติดตำมเธอไปชมโรงเรียน

“ตอนนั้นมันเป็นแค่ข้อเสนอ ไม่คิดว่ำพวกคุณจะสร้ำงโรงเรียน

ขึ้นมำจริง ๆ”

ซู่เซี่ยงหยำงอธิบำย “ตอนที่คุณเสนอควำมคิด เบื้องบนก ำลัง

พิจำรณำที่จะด ำเนินกำรอยู่แล้วครับ”

โรงเรียนมีพื้นที่กว้ำงขวำง ตั้งอยู่บนเกำะเล็กๆ ที่โดดเดี่ยวกลำง

ทะเล

“กำรสร้ำงโรงเรียนเหล่ำนี้โดยไม่ให้คนภำยนอกรู้ ต้องขอบคุณ

ยันต์ที่ปรมำจำรย์ทิ้งไว้ให้จริง ๆ ค่ะ” เซียวเมิ่งแนะน ำโรงเรียนให้ฉู่ลั่ว

ฟัง พลำงพูดว่ำ “และเพรำะยันต์ของปรมำจำรย์ด้วยค่ะ ที่ท ำให้

โรงเรียนของเรำสร้ำงได้อย่ำงรำบรื่น”

“ใช่แล้ว! ตอนเริ่มก่อสร้ำงน่ะมีปัญหำมำกมำย แถมยังมีปีศำจ

ร้ำยที่ไม่ยอมเชื่อฟังอีกต่ำงหำก ตอนนั้นฉันกับเมิ่งเมิ่งเครียดมำก

อยำกจะกระโดดน้ำตำยไปพร้อมกันซะให้รู้แล้วรู้รอดเลย”

พอพูดถึงควำมทุกข์ทรมำนในอดีต เซียวเมิ่งและหยวนเป่ยเป่ยก็

จับมือและมองหน้ำกันน้ำตำคลอเบ้ำ

“ตอนนั้นฉันกับเมิ่งเมิ่งเพิ่งเรียนจบมหำวิทยำลัย ก็ถูกเรียกตัวมำ

ท ำงำน เงินเดือนสูง สวัสดิกำรดี บอกว่ำเป็นรองอำจำรย์ใหญ่” หยวน

เป่ยเป่ยพูดด้วยควำมแค้น “ตอนเป็นนักเรียน ฉันรู้สึกว่ำโรงเรียนไร้

มนุษยธรรมเกินไป แต่พอเป็นผู้บริหำรโรงเรียนแล้ว ฉันก็รู้สึกว่ำ

โรงเรียนยังคงมีมนุษยธรรมเกินไป”

โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งกำรจัดกำรกับสิ่งมีชีวิตที่แตกต่ำงกัน

ฉู่ลั่วมองพวกเธอทั้งคู่แล้วพูดอย่ำงจริงใจ “พวกคุณเก่งมำกจริง

ๆ ค่ะ!”

เซียวเมิ่งและหยวนเป่ยเป่ยล้วนเป็นผู้บ ำเพ็ญที่เก่งกำจ

เซียวเมิ่งยังมีวิชำมองทะลุฟ้ำ ส่วนหยวนเป่ยเป่ยนอกจำกจะมี

ชะตำเด็กแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก แต่พวกเธอก็สำมำรถท ำหน้ำที่รอง

อำจำรย์ใหญ่ในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยผู้บ ำเพ็ญและปีศำจได้

หลังจำกระบำยควำมทุกข์เสร็จ เซียวเมิ่งพำฉู่ลั่วและคนอื่น ๆ เข้ำ

ไปในห้องประชุมขนำดใหญ่

“ปรมำจำรย์คะ พวกเรำมีแผนกำรที่อยำกจะคุยกับคุณ”

ยืนอยู่นอกอำคำรประชุม เซียวเมิ่งมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้ำจริงจังที่สุด

นับตั้งแต่พบกันฉู่ลั่ว

ยังไม่ทันได้เอ่ยปำก ซู่เซี่ยงหยำงก็คว้ำแขนของฉู่ลั่วไว้ “ผม

อยำกคุยกับคุณสักหน่อย”

เขำพำฉู่ลั่วไปยังมุมหนึ่ง “กำรที่พวกเขำส่งคนมำหำคุณ ควำม

จริงแล้วผมไม่เห็นด้วย”

ฉู่ลั่ว “…”

ซู่เซี่ยงหยำงหลุบตำลงเล็กน้อย “คุณกับฮั่วเซียวหมิงท ำเพื่อโลก

ใบนี้มำกพอแล้ว โลกใบนี้ไม่ใช่โลกของพวกคุณสองคน แต่เป็นโลก

ของทุกคน ไม่ควรหวังพึ่งให้แค่พวกคุณต้องแบกรับเอำไว้”

“เมื่อก่อน…ผมเคยสัญญำกับคุณว่ำจะปกป้องฮั่วเซียวหมิงให้ดี

แต่ผมก็ท ำไม่ได้”