เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1949 ท ำลำยภำพลวงตำของคนธรรมดำที่มีต่อเทพ

“ผมปล่อยให้เขำที่เป็นแค่คนธรรมดำคนหนึ่ง แบกรับควำม

รับผิดชอบที่เขำไม่ควรต้องแบกรับเอำไว้”

“ฉู่ลั่ว ถ้ำคุณไม่เต็มใจ ก็ไม่มีใครบังคับคุณได้หรอก”

ฉู่ลั่วมองซู่เซี่ยงหยำงที่มีสีหน้ำเต็มไปด้วยควำมรู้สึกผิด

เขำเสียชีวิตในตอนนั้นจึงยังคงมีรูปร่ำงหน้ำตำที่ดูหนุ่มแน่น ไม่

ต่ำงจำกตอนที่เธอจำกมำเท่ำไหร่

“คุณพูดถูก โลกใบนี้ไม่ควรมีแค่พวกเรำที่ต้องรับผิดชอบ”

“แต่พวกเรำก็ไม่ควรไม่แบกรับควำมรับผิดชอบ”

ซู่เซี่ยงหยำงจ้องมองฉู่ลั่ว เห็นสีหน้ำมุ่งมั่นของเธอ เหมือนกับ

ตอนที่เธอต้องกำรก่อตั้งองค์กรเมื่อหลำยปีก่อน แม้จะมีอุปสรรค

มำกมำย แต่เธอก็ใช้ก ำลังของคนคนเดียวในกำรประสำนควำม

ขัดแย้งระหว่ำงรัฐบำลและลัทธิเต๋ำ กดดันทั้งสองฝ่ำยให้อยู่อย่ำงสงบ

เรียบร้อย

“อีกอย่ำง ถ้ำฉันไม่เต็มใจ ใครจะมำบังคับฉันได้คะ”

ฉู่ลั่วมองซู่เซี่ยงหยำงพร้อมรอยยิ้ม “คุณคิดว่ำใครจะบังคับฉัน

ได้?”

พอได้ยินเช่นนั้นซู่เซี่ยงหยำงก็อดยิ้มไม่ได้ ยกมือขึ้นลูบ

หน้ำผำกตัวเอง “ผมลืมไปเลย! คุณคือฉู่ลั่วนี่นำ ไม่มีใครบังคับคุณ

ได้หรอกครับ”

ที่หน้ำประตูอำคำรประชุม หยวนเป่ยเป่ยและเซียวเมิ่งต่ำงมอง

ฉู่ลั่วกับซู่เซี่ยงหยำงที่ก ำลังสนทนำกันด้วยควำมกังวล

“ถ้ำเทพธิดำน้อยไม่ต้องกำรล่ะ?”

“ถ้ำเทพธิดำน้อยไม่ต้องกำร เธอต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่ ๆ

พวกเรำก็ไม่สำมำรถบังคับเธอได้หรอก”

“แต่แผนกำรของพวกเรำ…”

“แผนกำรที่ยังไม่ได้ด ำเนินกำรก็สำมำรถเปลี่ยนแปลงได้”

ทั้งคู่มองหน้ำกัน เห็นควำมแน่วแน่ในดวงตำของกันและกัน

หลังจำกผ่ำนไปสักครู่ ฉู่ลั่วก็เดินเข้ำมำ ทั้งสองคนมองมำด้วย

ควำมตื่นเต้นและควำมคำดหวัง

ฉู่ลั่วผงกศีรษะ “ไปกันเถอะ!”

ทั้งสองคนถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอกทันที

พวกเธอพำฉู่ลั่วไปที่ห้องประชุม เซียวเมิ่งเปิดประตู ฉู่ลั่วจึงเห็น

คนกว่ำยี่สิบคนก ำลังนั่งอยู่ข้ำงใน

พอประตูเปิด พวกเขำทั้งหมดก็ลุกขึ้น

ในนั้นมีศำสตรำจำรย์หมิงและศำสตรำจำรย์เว่ยที่ฉู่ลั่วรู้จัก

รวมถึงฉินเหว่ยที่สวมชุดเครื่องแบบ

เซียวเมิ่งพำฉู่ลั่วไปนั่ง ข้ำง ๆ กันคือฉินเหว่ย

ฉินเหว่ยเอียงหัว “คุณสังหำรซีไคคนนั้นได้ เท่มำกเลยจริง ๆ

ครับ!”

ฉู่ลั่วยิ้ม “ฉันฆ่ำคนนะคะ!”

ฉินเหว่ยหัวเรำะเยำะ “อย่ำงที่คุณพูดครับ เขำเลื่อนขั้นไปแล้ว

ยกตัวเองเป็นเทพ กฎหมำยของมนุษย์จะไปควบคุมเทพได้ยังไง?”

พูดจบ เขำก็เน้นย้ำอีกประโยค “ฆ่ำได้ดี ซีไคคนนั้นเคยท ำเรื่อง

เลวร้ำยมำมำกมำย นักเรียนโรงเรียนเรำก็มีหลำยคนที่ตำยด้วยน้ำมือ

เขำ น่ำเสียดำย…เขำเจ้ำเล่ห์มำก”

ฉู่ลั่ว “คุณไม่ได้อยู่เฝ้ำปิ่งอินหวำที่บ้ำนผีสิงตลอดเหรอคะ?”

“นั่นเป็นแค่งำนส่วนหนึ่งของผมครับ”

บนเวที เซียวเมิ่งเริ่มบรรยำยถึงนักเรียนที่โรงเรียนได้ฝึกฝนมำ

หลำยปีแล้ว

“หลังเหล่ำเทพลงมำ ตอนนี้ข้ำงนอกมีคนธรรมดำที่นับถือเทพมี

มำกขึ้นเรื่อย ๆ นักพรตหลำยคนยังเลื่อนขั้นเป็นเทพ ท ำให้กำรบูชำ

เทพของคนธรรมดำถึงจุดสูงสุดค่ะ” เซียวเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หยวนเป่ยเป่ยยืนอยู่ข้ำงเธอ “สิ่งที่เรำต้องท ำตอนนี้ คือท ำลำย

ภำพลวงตำของคนธรรมดำที่มีต่อเทพ”

“เหมือนกับที่ฉู่ลั่ว ปรมำจำรย์ฉู่สังหำรซีไค ท ำให้คนธรรมดำเกิด

ควำมสงสัยต่อพวกเทพค่ะ”

“ถ้ำเรำสำมำรถท ำให้คนธรรมดำหมดศรัทธำในเทพเจ้ำได้อย่ำง

สิ้นเชิง พวกเรำก็จะไม่ตกอยู่ในสถำนกำรณ์เสียเปรียบแน่นอนค่ะ”

ฉู่ลั่วฟังแผนกำรของเซียวเมิ่งและหยวนเป่ยเป่ย “ช้ำเกินไปค่ะ”

ฉินเหว่ย “คุณพูดว่ำอะไรนะครับ?”

“แต่ใช้เวลำนำนในกำรด ำเนินกำร มนุษย์บูชำเทพมำหลำยพันปี

แล้ว แม้ว่ำเรำจะไม่ได้บูชำเทพเป็นเวลำเกือบร้อยปีมำนี้ แต่นั่นไม่ได้

หมำยควำมว่ำเทพไม่มีที่ยืนในใจของมนุษย์”

เหมือนกับคนในปัจจุบัน แม้จะไม่เชื่อในเทพ แต่ก็ไม่กล้ำที่จะ

ไม่ให้ควำมเคำรพเทพ

มนุษย์ยังคงมีควำมเคำรพย ำเกรงต่อเทพเสมอ

ควำมเคำรพย ำเกรงนี้ หลังจำกที่เหล่ำเทพลงมำปรำกฏตัวก็ได้

กลำยเป็นกำรเลื่อมใสบูชำ

ตอนนี้เหล่ำเทพยังไม่ปรำกฏตัว แต่เมื่อถึงเวลำที่พวกเขำก็จะ

ปรำกฏ เกรงว่ำถึงตอนนั้นแล้วทุกคนจะตกอยู่ในควำมบ้ำคลั่งต่อเทพ

เจ้ำ

ฉินเหว่ย “ตอนนี้นอกจำกวิธีนี้แล้วก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วครับ”