เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1950 แก้ไขอย่ำงสันติ?

หยำงเสียนจำกลัทธิเต๋ำก็ขึ้นเวทีเช่นกัน เขำมีสีหน้ำจริงจังกว่ำ

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ “พวกคุณคิดได้ดีมำก แต่มีปัญหำหนึ่งที่พวกคุณยัง

ไม่ได้ค ำนึงถึง”

“ถ้ำเทพปรำกฏตัว มนุษย์จะต่อต้ำนพวกเขำได้ยังไง?”

กำรต่อสู้ระหว่ำงเทพกับมนุษย์ มนุษย์จะสำมำรถเอำชนะได้หรือ?

เมื่อค ำพูดนี้เอ่ยออกมำ บรรยำกำศรอบข้ำงก็เงียบสงัดลงทันที

ผู้คนที่เคยกระตือรือร้นก่อนหน้ำนี้ต่ำงหดหู่ลงในพริบตำ

“ตอนนี้เหล่ำเทพเพียงแค่ลงมำ ควำมศรัทธำของมนุษย์ที่มีต่อ

เทพก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว หำกพวกเทพปรำกฏตัวจริง ๆ ควำม

ศรัทธำต่อเหล่ำเทพจะยังต่ำกว่ำตอนนี้อีกเหรอ?”

ค ำพูดนี้ท ำให้สีหน้ำของทุกคนย่ำแย่ลง

“ถ้ำสำมเผ่ำเกิดต่อสู้กันขึ้นมำจริง ๆ …” หยำงเสียนพูดด้วย

น้ำเสียงหนักแน่น “แล้วเผ่ำพันธุ์ไหนจะได้รับผลประโยชน์ล่ะ?”

ในอดีตมนุษย์เคยอ่อนแอ จ ำเป็นต้องพึ่งพำเทพเจ้ำ

แต่ตอนนี้มนุษย์ครอบครองอำวุธที่สำมำรถท ำลำยฟ้ำดินได้แล้ว

ทั้งสำมเผ่ำจึงไม่มีใครยอมประนีประนอม

“สงครำมใหญ่ไม่เป็นผลดีต่อทั้งสำมเผ่ำ ถ้ำเป็นไปได้ ทำงที่ดี

ที่สุดคือกำรแก้ไขอย่ำงสันติ”

พอพูดจบ เสียงแค่นหัวเรำะก็ดังขึ้นมำเป็นระลอก

“แก้ไขอย่ำงสันติ? คุณคิดว่ำพวกเรำไม่อยำกแก้ไขอย่ำงสันติ

เหรอ?”

“เป็นพวกเขำที่ไม่ต้องกำร เป็นพวกเขำที่ต้องกำรควบคุม

โชคชะตำของเรำ เป็นพวกเขำที่ต้องกำรจัดกำรชีวิตของพวกเรำ

ตั้งแต่เกิดจนตำย”

“พวกเรำเป็นตัวละครที่ไม่มีชีวิตเหรอ? พวกเรำเป็นของเล่นที่

พวกเขำสร้ำงขึ้นมำเหรอ?”

เสียงประณำมดังขึ้นไม่หยุดจำกด้ำนล่ำงเวที สีหน้ำของหยำง

เสียนไม่เปลี่ยนไปมำก เขำถำมเพียงว่ำ “แล้วพวกเรำควรท ำยังไง!”

“เลิกเพ้อฝัน เตรียมตัวต่อสู้!”

“ไม่มีใครท ำลำยควำมมุ่งมั่นของเรำได้ แม้แต่เทพเจ้ำ”

หยำงเสียนมองกลุ่มคนที่โกรธแค้นและมุ่งมั่นด้ำนล่ำง “ถ้ำพวก

คุณตัดสินใจแบบนี้ ผมก็คงต้องยอมสละชีวิตไปพร้อมกับพวกคุณ”

เขำไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เดินลงจำกเวที

ห้องประชุมตกอยู่ในควำมเงียบ

หยวนเป่ยเป่ยกับเซียวเมิ่งที่เป็นผู้ด ำเนินกำรประชุมบนเวทีต่ำงมี

สีหน้ำไม่สู้ดีนัก

พวกเขำรู้ดีว่ำนี่คือกำรต่อสู้ที่โหดร้ำย

อำจเป็นสงครำมที่น ำไปสู่กำรสูญสิ้นของมนุษยชำติ

แต่จะไม่สู้ได้อย่ำงไร?

ถ้ำไม่สู้ ก็ต้องก้มหัวให้เผ่ำเทพอีกครั้ง

ถ้ำไม่สู้ ชะตำกรรมของมนุษย์ก็จะต้องตกอยู่ในมือของพวกเทพ

อีกครั้ง

ชะตำกรรมของมนุษย์

ชะตำกรรมของประเทศ

ทั้งหมดจะต้องถูกส่งมอบไป

“เอำล่ะ” ผู้น ำสูงวัยคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ผมหงอกขำว สวมชุดจง

ซำน ใบหน้ำใจดี

เมื่อเขำขึ้นเวที ใบหน้ำยังคงมีรอยยิ้ม พูดกับผู้คนในที่ประชุมที่

เงียบและกดดันว่ำ “ทุกคนพูดถูก อย่ำเพิ่งท้อแท้! ในเชิงกลยุทธ์ เรำ

ต้องดูถูกศัตรู แต่ในเชิงยุทธวิธี เรำต้องให้ควำมส ำคัญกับศัตรู”

“กำรต่อสู้ไม่ได้เริ่มต้นจำกคนรุ่นเรำหรอก สมัยโบรำณเพื่อ

ต่อต้ำนเผ่ำเทพ เรำก็มอบรำงวัลให้กับเทพมนุษย์มำกมำย ควำมเชื่อ

ในเทพมนุษย์เพิ่มขึ้น ควำมเชื่อในเทพบรรพกำลขำดหำย จนกระทั่ง

เส้นทำงระหว่ำงสองโลกถูกปิดลง”

“คนโบรำณยังท ำได้ แล้วพวกเรำมีอะไรให้ต้องกลัวกัน”

“ทุกคนอย่ำท้อแท้!”

“ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ยำกเกินไปส ำหรับคนที่ตั้งใจจะท ำ”

ผู้บัญชำกำรเฒ่ำพูดช้ำ ๆ ไม่มีท่ำทีร้อนรนแม้แต่น้อย รำวกับว่ำ

สิ่งที่เขำก ำลังพูด ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกับควำมเป็นควำมตำยของ

มนุษยชำติ

แต่ท่ำทีที่เรียบเฉยแบบนี้กลับท ำให้ทุกคนที่เมื่อครู่ยังหมด

ก ำลังใจ มีประกำยในดวงตำขึ้นมำอีกครั้ง

กำรประชุมจบลงอย่ำงรวดเร็ว ผู้บัญชำกำรเฒ่ำยิ้มมองฉู่ลั่ว

“ปรมำจำรย์ฉู่ ช่วยอยู่ก่อนหน่อย”

ฉินเหว่ยตบไหล่ฉู่ลั่วแล้วหมุนตัวจำกไป

ศำสตรำจำรย์หมิงและศำสตรำจำรย์เว่ยต่ำงทักทำยฉู่ลั่วก่อนจะ

จำกไป

ข้ำงกำยผู้บัญชำกำรเฒ่ำมีซู่เซี่ยงหยำง เซียวเมิ่ง และหยวนเป่ย

เป่ยติดตำมอยู่

“ได้ยินว่ำคุณรับปีศำจจ ำนวนมำกมำอยู่ที่คฤหำสน์เมฆใสเฝ้ำ

มองตะวันในมณฑลหนำนเหรอ” ผู้บัญชำกำรเฒ่ำถำม

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ

“ควำมคิดของคุณก้ำวหน้ำมำก สำมำรถปฏิบัติต่อคนนอกและ

ปีศำจอย่ำงเท่ำเทียมกันได้”

เซียวเมิ่งเตือนจำกด้ำนข้ำง “ยังมีเทพอีกค่ะ!”

ผู้บัญชำกำรเฒ่ำยิ้ม “ใช่ ยังมีเทพด้วย! ในสำยตำของคุณ ทั้ง

สำมสิ่งนี้ไม่มีควำมแตกต่ำงกันมำกนัก มันเป็นเรื่องที่หำยำกมำก

เพรำะคนส่วนใหญ่ท ำไม่ได้”