เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1951 แผนลับ

ฉู่ลั่วยิ้มเล็กน้อย “ในมือมีอำหำร หัวใจก็ไม่หวั่นไหว”

ผู้บัญชำกำรเฒ่ำเข้ำใจควำมหมำยของฉู่ลั่ว รอยยิ้มบนใบหน้ำ

ของเขำยิ่งลึกซึ้งขึ้น “ทุกคนบอกว่ำสหำยน้อยฉู่เป็นคนที่ใจกว้ำงและ

น่ำสนใจ ไม่คิดว่ำจะเป็นควำมจริง ไม่ทรำบว่ำสหำยน้อยฉู่ สนใจจะ

ฟังแผนที่พวกเรำวำงไว้หรือเปล่ำ?”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วด้วยควำมสงสัย

กำรประชุมครั้งนี้ไม่ได้พูดถึงแผนมำกมำยแล้วเหรอ?

หยวนเป่ยเป่ยเอ่ย “พวกนั้นเป็นแผนที่สำมำรถเปิดเผยต่อ

สำธำรณะได้ค่ะ ส่วนแผนที่ก ำลังจะวำงอยู่ตอนนี้ มีเพียง…มีเพียงบำง

คนเท่ำนั้นที่รู้ ดังนั้นพวกเรำจ ำเป็นต้อง…”

เธอท ำท่ำทำงเป็นวงกลม

ฉู่ลั่วเข้ำใจ และเริ่มวำงค่ำยกลทันที

“ต้องสำมำรถป้องกัน…” เซียวเมิ่งชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้ำ

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ

ค่ำยกลไม่ใหญ่มำก เพียงแค่ล้อมรอบพวกเขำไว้ทั้งหมด

ไม่ว่ำจะเป็นวิชำอำคม พลังเทพ หรือแม้แต่วิถีสวรรค์ก็ไม่

สำมำรถตรวจสอบสิ่งที่อยู่ภำยในค่ำยกลนี้ได้

หลำยชั่วโมงต่อมำ ฉู่ลั่วก็ยกเลิกค่ำยกล

“แผนกำรนี้เป็นอย่ำงไรบ้ำงคะ?”

หยวนเป่ยเป่ยถำม

คนอื่น ๆ ก็มองดูฉู่ลั่วด้วยควำมคำดหวัง

ฉู่ลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่ำ “แผนกำรนี้ดีมำกค่ะ”

ดีกว่ำแผนกำรอื่น ๆ ที่กล่ำวถึงก่อนหน้ำนี้

“แค่ต้องกำรคนที่ไว้ใจได้มำท ำ”

“ให้คนที่จะไม่ดึงดูดควำมสนใจของเทพและกฎสวรรค์…ไปท ำ”

ผู้บัญชำกำรเฒ่ำยิ้มเล็กน้อย “พวกเรำมีเทพแบบนั้นอยู่พอดี

ไม่ใช่เหรอ?”

ฉู่ลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง จำกนั้นสีหน้ำก็งุนงงเล็กน้อย แล้วยิ้ม

ออกมำ “คุณพูดถูก พวกเรำมีเทพแบบนั้น”

“แค่ต้องรบกวนปรมำจำรย์ฉู่ด้วย”

“ฉันรู้ ฉันจะ…ฉันจะหำโอกำสที่เหมำะสมไปค่ะ”

ฉู่ลั่วออกจำกห้องประชุม ซู่เซี่ยงหยำงส่งเธอออกไป เห็นคน

มำกมำยรออยู่ข้ำงนอกอำคำรประชุม

คนที่อยู่หน้ำสุดคือหยำงเสียนที่สวมชุดนักพรต หลังหยำงเสียน

เห็นฉู่ลั่วออกมำ เขำก็รีบเข้ำไปต้อนรับทันที “เจ้ำนิกำย!”

นักพรตเต๋ำทั้งหมดล้อมวงเข้ำมำ

“เจ้ำนิกำย ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ”

หยำงเสียนมีสีหน้ำเคร่งขรึม

ฉู่ลั่วพยักหน้ำเบำ ๆ

หยำงเสียนมีต ำแหน่งในโรงเรียนแห่งนี้ด้วย เขำพำฉู่ลั่วมำที่ห้อง

ท ำงำนของตัวเอง

ฉู่ลั่วมองห้องท ำงำนที่ผสมผสำนระหว่ำงควำมทันสมัยกับศำสตร์

พยำกรณ์ บนผนังยังแขวนรูปถ่ำยของหยำงเสียนกับนักเรียนอีก

มำกมำย ซึ่งในนั้นมีกระทั่งปีศำจด้วย

หยำงเสียนมองตำมสำยตำของฉู่ลั่วแล้วยิ้มเบำ ๆ “ถ้ำไม่ใช่เพรำะ

โรงเรียนนี้ ผมก็ไม่รู้ว่ำตัวเองมีศักยภำพในกำรเป็นครูได้ด้วย”

เขำรินชำให้ฉู่ลั่วหนึ่งถ้วย

“เจ้ำนิกำย ผมจะไม่อ้อมค้อม ผมหวังว่ำเจ้ำนิกำยจะยินยอมให้

ย้ำยนักเรียนบำงส่วนไปยังโลกอื่น”

ฉู่ลั่ว “…อะไรนะคะ?”

“สงครำมระหว่ำงสำมเผ่ำก ำลังจะเกิดขึ้น เมื่อถึงเวลำนั้นจะต้อง

เป็นกำรสูญเสียอย่ำงมหำศำล”

“เพื่อรักษำเผ่ำพันธุ์มนุษย์เอำไว้ จึงจ ำเป็นต้องย้ำยนักเรียน

บำงส่วนไปยังโลกอื่น”

“โลกอื่นไม่ได้อยู่ภำยใต้กำรควบคุมของโลกนี้”

หยำงเสียนจ้องมองฉู่ลั่ว “เมื่อยี่สิบกว่ำปีก่อน เจ้ำนิกำยผ่ำนกำร

ทดสอบจำกสำยฟ้ำในโลกนี้แล้ว แต่ยังไม่ได้ขึ้นสวรรค์เท่ำนั้น แสดง

ว่ำตอนนั้นเจ้ำนิกำยอยู่ภำยใต้กฎของสวรรค์”

“แต่ตอนนี้ ประตูระหว่ำงสองโลกเปิดแล้ว ด้วยกำรบ ำเพ็ญและ

บุญกุศลของเจ้ำนิกำย จะต้องขึ้นสวรรค์ไปนำนแล้ว บำงทีอำจ

กลำยเป็นเทพโดยที่ไม่ต้องกำรได้รับกำรแต่งตั้งจำกแดนเทพด้วย

ซ้ำ”

“แต่เจ้ำนิกำยก็ไม่ได้ขึ้นไป”

“เจ้ำนิกำยไม่เพียงไม่ได้ขึ้นสวรรค์ไป แต่หลังจำกฆ่ำเทพแล้ว

กลับไม่ต้องรับทัณฑ์สวรรค์อีก”

น้ำเสียงของเขำร้อนรนมำกขึ้นเรื่อยๆ สำยตำของเขำมองเธอ

ด้วยควำมร้อนใจ “เจ้ำนิกำย คุณไม่ได้รับผลกระทบจำกกฎของ

สวรรค์ในโลกนี้แล้วใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วถือถ้วยชำขึ้นจิบเบำ ๆ ไม่ได้ตอบเขำ

หยำงเสียนรีบถำม “ในเมื่อเจ้ำนิกำยไม่ได้รับผลกระทบจำกกฎ

สวรรค์ ท ำไมไม่เปิดประตูแล้วย้ำยนักเรียนบำงส่วนไปยังโลกอื่น”

ฉู่ลั่ว “ย้ำยใครคะ?”

“พวกนักเรียนไงครับ!”

ฉู่ลั่วถือถ้วยชำ มองผ่ำนไอร้อนที่ลอยฟุ้งไปหำหยำงเสียน

“แล้วคนธรรมดำล่ะคะ จะท ำยังไง?”

หยำงเสียน “กำรย้ำยคนจ ำนวนมำกไป จะดึงดูดควำมสนใจของ

สวรรค์และแดนเทพเท่ำนั้น”

ฉู่ลั่ว “ดังนั้น คุณจะปล่อยให้คนธรรมดำตำยเหรอคะ?”

หยำงเสียนขมวดคิ้วแน่น “เจ้ำนิกำย นี่ไม่ใช่เวลำจะมำดื้อรั้น ถ้ำ

ต้องกำรต่อต้ำนเผ่ำเทพ ก็มีเพียงพวกผู้บ ำเพ็ญเท่ำนั้นที่ท ำได้”