เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1955 ฉันดีใจที่คุณรักฉัน
เถาซูเยียนและหงอินจึงหลีกทางให้
ฉู่ลั่วนำโลงศพไปยังสถานที่คุมขังมังกรดำ
เขาจินหลี่เดิมชื่อคือซัวหลงหลิง
เป็นเพราะแดนเทพคุมขังมังกรดำเอาไว้ที่นี่ มันจึงได้ชื่อนี้มา
มังกรดำที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่เป็นเวลานับหมื่นปี เขาจินหลี่แห่งนี้ก็
คือภูเขาที่ทอดตัวอยู่เหนือร่างของมังกรดำ
แต่แก่นวิญญาณของมังกรดำกลับอยู่ลึกเข้าไปในภูเขาลูกนี้
ฉู่ลั่วพาฮั่วเซียวหมิงไปหาแก่นวิญญาณของมังกรดำอย่าง
รวดเร็ว
เหมือนกับที่เธอเคยเห็น แก่นวิญญาณของมังกรดำเป็นรูปร่าง
ของมังกรดำที่ย่อส่วน ตอนนี้มันกำลังนอนขดอยู่บนพื้น หัวมังกร
ห้อยลงมา มองจากระยะไกลก็ราวกับเป็นรูปสลักหิน
ฉู่ลั่วยืนอยู่บนบันไดยาว มองมังกรดำด้านล่าง แล้วหันไปมอง
โลงศพที่ลอยอยู่ข้างกาย “ฮั่วเซียวหมิง ฉันรู้สึกเหมือนจะใจหายนิด
หน่อย”
เธอค่อย ๆ เดินลงไปทีละขั้น
ในสถานที่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนี้ ในสถานที่ที่มีเพียง
พวกเขาสองคน เสียงของเธอลอยไปไกล แฝงไว้ด้วยความเศร้าโศก
ที่แทบไม่เคยมี
“ฉันรู้สึกเสียใจนิดหน่อย”
“ทำไมฉันถึงต้องยึดกับกฎเกณฑ์นักนะ ด้วยความสามารถของ
ฉัน ฉันน่าจะพาคุณอไปโลกอื่นด้วยได้”
“พูดให้ฟังดูดี ฉันก็แค่คิดรอบคอบ แต่ถ้าพูดตรง ๆ ก็คือ…ปัด
ความรับผิดชอบ”
“ทุกเรื่องฉันต้องขอความเห็นชอบจากคุณ ฉันกลัวว่าสักวันคุณ
จะเกลียดฉัน”
เสียงของเธอแผ่วเบานุ่มนวล เมื่อเดินมาถึงหน้าหัวมังกรขนาด
ใหญ่ เธอเอามือลูบโลงศพเบา ๆ
“ฉันดีใจที่คุณรักฉัน”
“แต่ดูเหมือนคุณจะไม่มีความสุข…เพราะรักฉัน”
“ขอโทษนะ”
เธอเอาหน้าผากแนบกับโลงศพ น้าตาหยดลงบนโลงศพทีละ
หยด “พวกเรายังมีลูกด้วยกันอีกคน ชื่อเทียนเป่า ตอนที่ฉันมา เธอ
ยังพูดไม่ได้เลย”
“จริง ๆ แล้วฉันอยากจะ…ให้คุณเป็นคนตั้งชื่อให้เธอ”
“อึก!”
เธอเงยหน้า “ช่างเถอะ! อย่างน้อยคุณก็ยังมีชีวิตอยู่ ยังสามารถ
มีชีวิตอยู่ในฐานะฮั่วเซียวหมิงได้ แม้จะเป็นเพียงความทรงจำ ฉันก็ดี
ใจแล้ว”
เธอเปิดโลงศพ
ดวงวิญญาณของฮั่วเซียวหมิงลอยออกมาจากร่าง
ฉู่ลั่วใช้มืออีกข้างหยิบปราณมังกรออกมา
ปราณมังกรที่เคยมีสีดำสนิท เปลี่ยนเป็นเปล่งประกายสีทอง
อร่ามในพริบตา
“ฮั่วเซียวหมิง ยินดีด้วยนะ คุณได้รับชีวิตใหม่แล้ว!”
เธอใช้พลังวิญญาณกระตุ้น ทั้งดวงวิญญาณและปราณมังกร
ต่างมุ่งหน้าไปยังหัวมังกร
เมื่อทั้งสองสิ่งหลอมรวมเข้ากับแก่นวิญญาณของมังกรดำ ฉู่ลั่ว
จึงหยุดมือ
เธอยืนอยู่ที่เดิมสักพัก มังกรดำไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เธอใช้พลัง
วิญญาณตรวจสอบอย่างระมัดระวัง พบว่าการหลอมรวมเป็นไปด้วยดี
มังกรดำยังคงไม่เคลื่อนไหว อาจเป็นเพราะได้ถูกขังมานาน
หลายปีจนเคยชินไปแล้ว
เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว รออยู่ที่เดิมอีกพักหนึ่ง
มังกรดำก็ยังไม่ตื่น
ฉู่ลั่วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพร้อมกับโลง
ศพ
เธอเดินขึ้นบันไดทีละก้าว เดินไปจนถึงมุมบันได ก่อนจะหัน
กลับมา ในแววตานั้นเผยให้เห็นความลังเลอยู่บ้าง
ช่างเถอะ!
มังกรดำก็คือมังกรดำ
ฮั่วเซียวหมิงก็คือฮั่วเซียวหมิง
ฉู่ลั่วมองมังกรดำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากไปพร้อมกับโลงศพ
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไป
มังกรดำที่นอนอยู่บนพื้นราวกับรูปสลักหิน พลันลืมตาขึ้นช้า ๆ
ดวงตาเหลือบมองไปที่บันได จ้องมองพื้นที่ว่างเปล่านั้นอยู่นาน ก่อน
จะหลับตาลง
เพิ่งกลับสู่สภาพเดิม แต่ก็กลับเข้าสู่การหลับใหลอีกครั้ง
…
ฉู่ลั่วออกมา ซุนหย่าจิ้งและคนอื่น ๆ ที่รออยู่ข้างนอกต่างจ้องเธอ
“เรียบร้อยแล้ว”
เธอลูบโลงศพพร้อมกับกล่าวว่า “การหลอมรวมเข้ากันได้ดี
เพียงแต่ยังไม่ตื่น”
เถาซูเยียนแค่นเสียง “พวกเทพบรรพกาล สัตว์ในตำนานหรือ
ปีศาจแบบพวกเขาน่ะ ชอบนอนที่สุด บางทีก็นอนเป็นร้อยปี บางตัวก็
นอนเป็นพันปีเลยด้วยซ้า”
ฉู่ลั่วหันกลับไปมอง
“แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน”
เธอตั้งสติ ก่อนจะพูดกับซุนหย่าจิ้งว่า “คุณต้องกลับไปแดนเทพ”
“หา!”
“ฉันไม่กลับค่ะ!”
YOU MAY ALSO LIKE
