เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1956 ท ำหน้ำที่เป็นสำยลับ

หลังจำกตกใจเพียงชั่วครู่ ซุนหย่ำจิ้งก็ปฏิเสธทันที

ฉู่ลั่วกล่ำวต่อ “กลับไปท ำหน้ำที่เป็นสำยลับ”

ฉู่ลั่วเล่ำแผนกำรให้ซุนหย่ำจิ้งฟัง

ซุนหย่ำจิ้งขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ว่ำฉันไม่เต็มใจนะคะ! แค่ว่ำ…”

เธอถำมด้วยควำมสงสัย “พวกคุณแน่ใจได้ยังไง ว่ำฉันจะท ำ

ภำรกิจส ำคัญขนำดนี้ส ำเร็จ?”

นี่มันเหมือนกับกำรไปเต้นอยู่ใต้จมูกพวกเทพนะ

“แล้วพวกคุณแน่ใจได้ยังไงว่ำฉันจะไม่ทรยศ? มำตรฐำนทำง

ศีลธรรมของฉันไม่ได้สูงส่งอะไรนักหรอกนะคะ!”

ฉู่ลั่ว “แต่ตอนนี้คนที่พวกเรำไว้ใจได้ มีแค่คุณคนเดียว”

ซุนหย่ำจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง “พวกเขำก็หมดประโยชน์แล้วสินะคะ

ถึงต้องให้ฉันมำแบกภำระแทนแบบนี้”

“ฉันไม่รับประกันว่ำจะท ำภำรกิจส ำเร็จนะคะ! ถ้ำเจอสถำนกำรณ์

อันตรำย ฉันจะต้องเอำตัวรอดก่อนอยู่แล้ว!”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำอย่ำงหนักแน่น “ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ สิ่งแรกที่

คุณต้องท ำคือรักษำชีวิตตัวเองไว้ คุณเป็นคนช่ำงสังเกต เข้ำใจจิตใจ

คน และรู้จักใช้ประโยชน์จำกมัน”

“สิ่งที่พวกเรำต้องกำรคือเทพมนุษย์ที่จะอยู่ฝ่ำยเดียวกับพวกเรำ”

ซุนหย่ำจิ้งถอนหำยใจ “ฉันจะพยำยำมก็แล้วกันค่ะ!”

ฉู่ลั่วมองเถำซูเยียน “เมี่ยวเมี่ยวกับถังถังไปที่ปรโลกแล้ว เธอจะ

ไปดูพวกเขำพร้อมกับฉันไหม? แต่หลังจำกนั้นเธอก็อยู่ที่เขำจินหลี่

ไม่ได้อีกแล้ว”

เถำซูเยียนพยักหน้ำ “ฉันรู้ เธอมีต ำแหน่งเทพ ต้องไปรับต ำแหน่ง

ที่แดนสวรรค์ ฉันไปไม่ได้แน่ ๆ!”

เถำซูเยียนเคยถูกอสนีบำตสวรรค์ฟำดจนตำยแล้ว

ถ้ำเธอกล้ำย่ำงเท้ำเข้ำไปในแดนเทพแม้แต่ก้ำวเดียว อสนีบำต

สวรรค์ก็จะฟำดลงมำทันที

ฉู่ลั่ว “งั้นฉันจะเปิดค่ำยกลนะ”

ทั้งสำมคนพยักหน้ำ

ฉู่ลั่วรวบรวมพลังวิญญำณ จำกนั้นร่ำยร่ำยมนตร์เล็กน้อย

อักขระสลำยไป ค่ำยกลที่ปกคลุมเขำจินหลี่ทั้งหมดหำยวับไปใน

พริบตำ

เพียงชั่วขณะ บนท้องฟ้ำเหนือเขำจินหลี่ก็มีแสงสีม่วงรวมตัวกัน

แสงสว่ำงเจิดจ้ำไปทั่ว

คนที่อยู่ห่ำงไกลก็สำมำรถมองเห็นกำรเปลี่ยนแปลงบนเขำจินหลี่

ได้อย่ำงชัดเจน

“มันเกิดอะไรขึ้น?”

“คุณไม่รู้หรอ? ตำมต ำนำนบอกว่ำบนเขำจินหลี่มีเทพนะ?”

“เทพ?”

“ใช่! เมื่อก่อนพวกเรำสำมำรถเข้ำไปในเขำจินหลี่ได้ แต่

หลังจำก…เรื่องนั้น พวกเรำก็เข้ำไปในเขำจินหลี่ไม่ได้อีกเลย”

ผู้คนจ ำนวนมำกในบริเวณใกล้เคียงต่ำงรีบมุ่งหน้ำไปยังเขำจินห

ลี่

บำงคนมำเพื่อสักกำระ บำงคนมำเพื่อถ่ำยภำพ…

และในขณะที่พวกเขำก ำลังวิ่งไปยังเขำจินหลี่ ก็ได้ยินเสียงระฆัง

ทองดังขึ้น

แสงสีทองสำยหนึ่งส่องทอลงมำ

ร่ำงสองร่ำงลอยขึ้นไปพร้อมกับแสงสีทองนั้น

“เทพ! เป็นเทพ!”

“บนเขำจินหลี่มีเทพจริง ๆ !”

เหตุกำรณ์นี้ถูกถ่ำยและโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต

เมื่อข่ำวแพร่กระจำยไปบนอินเทอร์เน็ต ฉู่ลั่วก็พำเถำซูเยียนไป

ยังปรโลกแล้ว

เธอให้ยมทูตขำวด ำพำเถำซูเยียนไปพบเมี่ยวเมี่ยวกับถังถัง

ยมทูตขำวด ำท ำหน้ำล ำบำกใจ

“ท่ำนปรมำจำรย์ ปรโลกไม่อนุญำตให้คนเป็นเข้ำมำนะครับ!”

ฉู่ลั่วมองไปที่ยมทูตขำวด ำ “เเดี๋ยวฉันมำรับเธอเองค่ะ”

ยมทูตขำวด ำเห็นบำงอย่ำงจำกสีหน้ำของฉู่ลั่ว จึงรีบปิดปำก

ทันที

ฉู่ลั่วน ำโลงศพกลับไปยังคฤหำสน์เมฆใสเฝ้ำมองตะวัน บอกฮั่ว

จิ้นและหยำงไต้ว่ำ “กำรหลอมรวมเป็นไปด้วยดีค่ะ เพียงแต่เขำเข้ำสู่

ห้วงนิทรำ ยังไม่ตื่น”

ฮั่วจิ้นและหยำงไต้ถึงกับท ำหน้ำไม่ถูก

ลูกชำยของพวกเขำถูกเหมือนจะตำย แต่ก็เหมือนยังมีชีวิตอยู่

บอกว่ำยังมีชีวิต แต่ก็ไม่ต่ำงอะไรกับตำย

ฉู่ลั่ว “นี่คือร่ำงกำยของฮั่วเซียวหมิง หนู…”

เธอหยุดพูดกลำงคัน มองร่ำงกำยของฮั่วเซียวหมิงที่ค่อย ๆ

สลำยไปต่อหน้ำต่อตำ

ฉู่ลั่ว “…”

ฮั่วจิ้น “…”

หยำงไต้ “…”

“ลั่วลั่ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ท ำไมร่ำงกำยของอำจิ่วถึง…”

ฉู่ลั่วจ้องมองโลงศพที่ว่ำงเปล่ำ ก่อนจะยิ้มเยำะตัวเอง “ไม่แปลก

หรอกค่ะ เขำไม่ต้องกำรให้ร่ำงกำยของตัวเองคงอยู่บนโลก ถึง

อย่ำงไรก็เป็นมังกรด ำจำกบรรพกำล เกิดจำกเศษเสี้ยววิญญำณ

ร่ำงกำยก็คงถูกเอำไปใช้ประโยชน์”

ฮั่วจิ้นขมวดคิ้ว “เจ้ำเด็กคนนี้ ฉลำดมำตั้งแต่เด็ก”

หยำงไต้ก็ไม่พอใจเช่นกัน “แต่ก่อนฉันก็รู้สึกว่ำนิสัยของเขำไม่

ค่อยเหมือนเรำสองคน เรำต่ำงก็เลี้ยงดูเขำมำด้วยควำมรัก เด็กที่

เติบโตมำในครอบครัวที่อบอุ่นขนำดนี้ ก็น่ำจะเป็นคนร่ำเริง ช่ำงพูด

ช่ำงคุย แต่เขำกลับไม่ใช่”