เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1984 คนเห็นแก่ตัวที่สุดคือเธอ

พร้อมกับเสียงของไห่ถัง เถาวัลย์ที่ทอดตัวอยู่บนพื้นก็เติบโตขึ้น

อย่างรวดเร็ว ดอกไม้สีแดงดอกแล้วดอกเล่าเบ่งบาน แต่ละดอกราว

กับเป็นปากสีเลือดขนาดใหญ่ กวัดแกว่งเกสรดอกไม้สวย ๆ ไปมา

ปีศาจที่ยืนอยู่บนพื้นก็เซถลาเพราะเถาวัลย์ที่เคลื่อนไหวอย่าง

รวดเร็ว

ส่วนปีศาจที่อยู่กลางอากาศก็ต้องหลบหลีกดอกไห่ถังขนาด

มหึมา

จนกระทั่งเถาวัลย์ที่แข็งแรงล้อมรอบเกิดเป็นกรงขัง กักขังปีศาจ

ที่ก่อความวุ่นวายทั้งหมดไว้ข้างใน

ปีศาจงูดำถูกจับ มันไม่ยอมแพ้และขึ้นไปอยู่บนกิ่งก้านของไห่ถัง

ดันหัวตัวเองออกมาตะโกนว่า “ราชาปีศาจ แค่ฆ่าฉู่ลั่วเท่านั้น พวก

เราปีศาจก็จะมีอนาคตและได้รับการยอมรับจากเผ่าเทพ แล้วทำไมไม่

ฆ่าเธอล่ะ!”

“คุณเป็นราชาของเผ่าปีศาจ ไม่ใช่สุนัขของฉู่ลั่วนะ!”

“ราชาปีศาจ คุณต้องคิดถึงพวกเราปีศาจสิ!”

ดอกไห่ถังหรี่ตาลง

ปีศาจงูดำร้องคำรามไม่หยุด

ทำให้ปีศาจทั้งหมดในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันพากันมา

รวมตัว ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เหมือนจะมีปีศาจก่อเรื่อง อยากจะฆ่าปรมาจารย์ฉู่?”

“ฆ่าปรมาจารย์ฉู่? ใครกันที่กล้าทำขนาดนั้น! ไม่อยากมีชีวิตอยู่

แล้วหรือไง? อะไรทำให้พวกเขามั่นใจว่าจะสามารถฆ่าปรมาจารย์ฉู่

ได้?”

เสียงพูดคุยดังไปมา

ปีศาจงูดำพูดกับปีศาจที่กำลังวิจารณ์กันอยู่ข้างนอก “ฉันฆ่า

ฉู่ลั่วก็เพื่อเผ่าปีศาจทั้งหมด”

เหล่าปีศาจต่างมองมาอย่างดูถูก

ปีศาจงูดำกำมือที่จับกิ่งไม้แน่น “พวกเทพบอกว่าถ้าพวกเราช่วย

เทพกำจัดฉู่ลั่ว ก็จะมอบสถานะให้กับเผ่าปีศาจของเรา จากนั้นพวก

เราก็ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่ต้องหนีการไล่ล่าของพวกมนุษย์อีก

ต่อไป”

“จากนี้ไป โลกใบนี้ก็จะเป็นของเผ่าปีศาจ”

“ส่วนมนุษย์จะกลายเป็นพวกนอกรีต เป็นปีศาจร้าย เป็น

เป้าหมายที่พวกเราเผ่าปีศาจจะขับไล่”

“พวกนายไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ?”

“แค่ฆ่าฉู่ลั่ว ทุกอย่างก็จะเป็นจริง”

บรรยากาศที่เคยวุ่นวายเงียบลงทันที

ปีศาจทั้งหลายหันไปมองปีศาจงูดำที่กำลังพูด แล้วค่อย ๆ เลื่อน

สายตามองฉู่ลั่วที่อยู่ในกลางอากาศ

อนาคตของเผ่าปีศาจ?

ไม่ต้องถูกมนุษย์ไล่ล่าอีกต่อไป?

ไม่ต้องถูกเรียกว่าปีศาจร้าย ไม่ต้องถูกนักพรตกลุ่มหนึ่งตะโกน

ว่าฆ่าปีศาจกำจัดมารอีก

เผ่าปีศาจของพวกเขาจะเป็นใหญ่ในโลกนี้

เพียงแค่…

ฆ่าฉู่ลั่ว!

แค่ฆ่าเธอเท่านั้น!

จิ่งเจียเหยียนเคลื่อนย้ายร่างงูไปบังหน้าฉู่ลั่ว คำรามอย่างดุร้าย

ไปที่ปีศาจด้านล่าง

ไห่ถังก็ค่อย ๆ มาอยู่เบื้องหน้าฉู่ลั่วเช่นกัน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ

เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

ปีศาจงูดำเห็นฉากนี้ ก็หันไปมองไห่ถังกับฉู่ลั่วเงียบ ๆ

“ราชาปีศาจ นี่เป็นโอกาสทองสำหรับเผ่าปีศาจของเรา คุณจะ

ยอมทิ้งมันไปเพราะฉู่ลั่วคนเดียวงั้นเหรอ?”

เขามองฉู่ลั่วอีกครั้ง “ฉู่ลั่ว ปรมาจารย์ฉู่ ผมรู้ว่าคุณช่วยเหลือ

เผ่าปีศาจมามาก และพวกเราทุกคนในเผ่าปีศาจก็รู้สึกขอบคุณคุณ

มากเหมือนกับ”

เสียงของปีศาจงูดำหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ใน

เมื่อคุณไม่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ คุณจะช่วยคิดถึงอนาคตของเผ่าปีศาจ

บ้างได้ไหม?”

คำพูดนี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน ทันใดนั้นสายตาทุกคู่ก็จับจ้อง

ปีศาจงูดำ แต่เขาเหมือนจะไม่รู้สึกตัวและยังคงพูดต่อไป “จริง ๆ แล้ว

ระหว่างสามเผ่าก็ไม่มีความแค้นอะไรมากมาย และไม่จำเป็นต้องต่อสู้

กันด้วย”

“ผมรับรองได้ว่าแม้โลกมนุษย์จะอยู่ภายใต้พวกเราปีศาจ พวก

เราก็จะให้มนุษย์มีชีวิตอยู่”

“ระหว่างสามเผ่า ไม่จำเป็นต้องทำสงครามกันเลย”

ปีศาจงูดำพูดจบ ก็มองฉู่ลั่วด้วยความหวัง “แดนเทพมีเงื่อนไข

เพียงข้อเดียว”

ปีศาจหลายตัวถึงกับตกใจกับคำพูดที่ไร้ยางอายของปีศาจงูดำ

บางตัวถึงกับกลัวที่จะสบตาฉู่ลั่ว

แต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไร

มีเพียงจิ่งเจียเหยียนที่ยืนขวางหน้าฉู่ลั่วอยู่ เธอโกรธจนหาง

สะบัดไปมากลางอากาศ “ไร้ยางอาย พวกแกไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”

ปีศาจงูดำพูดว่า “แค่เธอตายคนเดียว สามเผ่าก็จะสงบสุข เธอจะ

กลัวตายทำไม? แสดงว่าเธอก็ไม่ได้ใจกว้างอะไรขนาดนั้นสินะ”

“เธอไม่กล้าตาย แต่กลับต้องการให้พวกเราตายเพื่อความคิด

ของเธอ นั่นไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวหรอกเหรอ?”

“ที่แท้คนที่ไร้ยางอาย คนเห็นแก่ตัวที่สุดคือเธอ คือฉู่ลั่ว”