เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2021 ฉัน…ผิดจริง ๆ เหรอ
“เหอะ ให้อภัย? ให้อภัยบ้าอะไรกัน!”
เวินหลิงเยว่ตะโกนด่าผ่านค่ายกล
“อาหญิงคะ อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของคนพวกนั้นเลย พวกเขา
ก็แค่คนอกตัญญูพวกหนึ่งเท่านั้น”
จิ่งเจียเหยียนก็กระวนกระวาย เดินวนไปมา “พวกคนชั่วช้า ลั่ว
ลั่ว พวกเราไม่ออกไปจะดีกว่า”
จิ่งอี “ปรมาจารย์ฉู่ ถ้าอย่างนั้นคุณใช้ช่องทางของปรโลกหนี
ออกไปดีไหมคะ!”
ฉู่ลั่ว “ฉันเข้าออกปรโลกไม่ได้แล้ว ทางพวกเขาก็ตัดขาดจาก
ฉันเหมือน”
คู่ตาทุกคู่ต่างจ้องมองเธอ
จิ่งอีและคนอื่น ๆ ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สีหน้าของพวกเขา
ทั้งหมดเปลี่ยนไปทันที
จิ่งเจียเหยียนสะบัดหางงู วนเวียนไปมาในลานบ้าน “งั้นพวกเราก็
ไม่ต้องออกไปข้างนอก ยังไงพวกเขาก็บุกเข้ามาในค่ายกลนี้ไม่ได้อยู่
แล้ว”
ฉู่ลั่วยืนอยู่กลางลาน มองออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เวินหลิงเยว่มองเงาร่างอันเศร้าสร้อยของฉู่ลั่ว ดวงตาเธอแดงก่า
ร้องไห้สะอื้นด้วยความปวดใจ “รังแกคนเกินไปแล้ว ทำไมพวกเขาถึง
ได้รังแกคนขนาดนี้!”
หมิงคุนเกาะอยู่ตรงหน้าต่าง “ตอนนี้เจ้ายังยอมรับผิดทัน แค่เจ้า
ยอมรับผิด ทุกอย่างก็จะแก้ไขได้”
ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองท้องฟ้า เสียงของเธอว่างเปล่าและ
ไร้อารมณ์ “ฉัน…ผิดจริง ๆ เหรอ?”
หมิงคุนถอนหายใจ
เวินหลิงเยว่ร้องไห้ด้วยความเสียใจ
ส่วนจิ่งเจียเหยียนโกรธจนยกหางฟาดพื้นอย่างแรง “พวกเราจะ
ไม่ออกไปข้างนอก ไม่ออกไปเด็ดขาด! ลั่วลั่วอย่าเสียใจไปเลย ถ้า
จำเป็นจริง ๆ ฉันจะออกไปสั่งสอนพวกเขาตอนกลางคืนเอง”
ฉู่ลั่วถอนหายใจเบา ๆ เธอหันกลับไปมองทุกคนที่กำลังกังวลและ
เป็นห่วง พยายามฝืนยกยิ้มมุมปาก “บางที มันอาจจะเป็นความผิด
ของฉันจริง ๆ”
ครั้งนี้แม้แต่จิ่งเจียเหยียนก็ยังตกตะลึง เธอมองฉู่ลั่วด้วยสายตา
หวาดกลัวและสับสน “ลั่วลั่ว…”
ฉู่ลั่วเยาะเย้ยตัวเอง “บางทีฉันไม่ควรกลับมา”
“ลั่วลั่ว!” น้าตาของจิ่งเจียเหยียนไหลออกมาทันที
เวินหลิงเยว่ก็ร้องไห้สะอื้นเบา ๆ
คนที่เหลือต่างมีสีหน้าเศร้าหมอง
มีเพียงจิ่วฉานซึ่งยืนอยู่ด้านหลังทุกคนที่กำลังมองฉู่ลั่วด้วย
สายตาสงสัย
ฉู่ลั่วเคลื่อนตัวออกไปนอกค่ายกลอย่างรวดเร็ว
ผู้คนที่เดิมทีกำลังส่งเสียงเอะอะ ตอนนี้พากันเงียบลง แม้แต่
นักเรียนที่คอยระวังตัวอยู่รอบ ๆ ก็หันมามองเธอพร้อมกัน
ชั่วขณะนั้น ดูเหมือนแม้แต่เสียงลมก็ยังหยุดนิ่ง
ฉู่ลั่ว “ฉันจะไปกับพวกคุณ”
ซู่เซี่ยงหยางอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกเลย
ไจ๋โหรวพุ่งเข้าไปยืนขวางหน้าฉู่ลั่วทันที “พวกเธออย่าคิดจะพา
เจ้านิกายไปไหนทั้งนั้น”
พวกจิ่งเจียเหยียนก็ตามออกมาจากคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามอง
ตะวัน พอออกมาก็ได้ยินคำพูดของฉู่ลั่ว ทุกคนจึงวิ่งไปอยู่ตรงหน้า
เธอ
“ลั่วลั่ว เธออย่าไปกับพวกเขานะ พวกเขาเป็นคนไม่ดี!”
“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครกล้าพาน้าสาวของฉันไป!”
“พวกคุณคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ได้เหรอ? อาหญิงของฉันเสียสละ
เพื่อพวกคุณมากแค่ไหน แล้วพวกคุณตอบแทนเธอแบบนี้เหรอ?”
เซียวเมิ่งมองทุกคนที่โกรธแค้นด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยด้วยสีหน้า
ไร้เดียงสา “นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก พวกเราก็ไม่อยากทำแบบนี้
หรอก แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ สามภพก็จะไม่มีวันสงบสุขเลย”
“เชิญค่ะ!” เธอยื่นมือออกไป
จิ่งเจียเหยียนตะโกนลั่นใส่ผู้คนอย่างฉับพลัน พลังปีศาจพุ่ง
ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครจะกล้า!”
จิงอี้และคนอื่นต่างก็ชักอาวุธของตนเองออกมา
เซียวเมิ่งมองพวกเขาอย่างเย็นชา “เพราะแบบนั้น พวกคุณถึง
ต้องการเป็นศัตรูกับพวกเราใช่ไหม?”
เธอค่อย ๆ ยกมือขึ้น อาวุธทั้งหมดรวมถึงของวิเศษของนักพรต
บนฟ้า ล้วนพุ่งเป้ามาที่พวกเขา
“ใครจะกลัวใครกันแน่!” จิ่งเจียเหยียนคำราม
ฉู่ลั่วจับเธอเอาไว้
จิ่งเจียเหยียนโกรธจนตาแดง เธอหันกลับมามองฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วตบไหล่เธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม “ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”
“เป็นไปไม่ได้! คนชั่วพวกนี้ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรไม่ดีกับ
เธอบ้าง”
“ลั่วลั่ว อย่าไปกับพวกเขานะ”
หางของเธอพันรอบฉู่ลั่ว ดึงมาอยู่ด้านหลังของตัวเอง แล้วพุ่งใส่
เซียวเมิ่ง
YOU MAY ALSO LIKE
