เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2038 ฉันมีความสุขมาก เฉิงยวน
แววตาแบบนี้ เธอเคยเห็นมาก่อนจากสวีจิ้น
ในชั่วขณะนั้น เฉิงยวนหันหน้าไปมองที่อื่นอย่างรวดเร็ว
เจี่ยซีพูดว่า “ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันวาดภาพพวกนี้ ฉันไม่วาดก็
ได้”
“แต่ว่าอย่าเอาสิ่งที่อยู่ในสมองของฉันไป”
เฉิงยวนก้มหน้าลง เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “เจ้าไม่มีความสุข
หรอก”
เจี่ยซี “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันไม่มีความสุขล่ะ”
เฉิงยวนเงยหน้ามองเจี่ยซี
เจี่ยซีพูด “ฉันมีความสุขมาก เฉิงยวน ฉันมีความสุขมาก”
แม้มีเพียงความทรงจำเหล่านี้ เขาก็มีความสุขมากแล้ว
เฉิงยวนเงียบไปนาน
ภายนอกบ้านพัก
ร่างหนึ่งยืนอยู่ใต้แสงไฟ สายตาของร่างนั้นจ้องมองห้องที่ยังเปิด
ไฟอยู่ภายในบ้านพักอย่างเงียบงัน
หลังจากผ่านไปสักพัก เฉิงยวนก็อุ้มภาพวาดกองหนึ่งออกมา
จากบ้านพัก
เธอกระโดดลงบนกำแพงรั้วอย่างคล่องแคล่ว แต่พอเห็นร่างที่ยืน
อยู่ใต้เสาไฟถนน ดวงตาของเธอก็สว่างวาบขึ้นทันที
“หยวนเส้าหยิน”
“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”
หยวนเส้าหยินเงยหน้ามองเธอ แล้วหันไปมองหน้าต่างบานที่
กำลังเปิด เจี่ยซียืนอยู่ตรงนั้น
ชายสองคนสบตากันครู่หนึ่งผ่านม่านราตรี ผ่านเฉิงยวน
หยวนเส้าหยินละสายตามา “ผมเดาว่าคุณจะมาหาเขา”
เฉิงยวนกระโดดลงมาจากกำแพงและยืนอยู่ข้างหยวนเส้าหยิน
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าตัดขาดสัมพันธ์กับแดนเทพเพื่อปกป้องลั่วลั่ว”
“เจ้ามีน้าใจจริง ๆ !”
หยวนเส้าหยินถาม “นั่นอะไรครับ?”
“ภาพวาดไง!”
เฉิงยวนส่ายหน้าไปมา “เจี่ยซีวาดภาพให้ข้ามาหลายปีแล้ว มีทั้ง
ภาพเมื่อพันปีก่อนและภาพในตอนนี้…” เธอกอดภาพวาดไว้แนบอก
“ข้าหยิบมาแค่ไม่กี่ภาพ ตั้งใจจะเอากลับไปแขวนที่บ้าน บางทีอีกไม่กี่
ปีภาพพวกนี้อาจจะกลายเป็นของโบราณก็ได้”
หยวนเส้าหยินรับภาพวาดไปจากมือเธอ “เขาพูดอะไรบ้างไหม
ครับ?”
เฉิงยวนตอบ “ไม่มีอะไรเลย! เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ! ข้าถามเขาว่า
แต่งงานหรือยัง เขาก็บอกว่ายัง”
“ข้าแค่กังวลว่าวิญญาณของสวีจิ้นอาจจะยังไม่สลายไปหมด
เลยส่งผลกระทบกับเขามากเกินไป”
“เลยอยากจะเอาความทรงจำเกี่ยวกับสวีจิ้นและข้าในสมองของ
เขาออกไปให้หมด…”
เธอยังพูดไม่ทันจบ หยวนเส้าหยินก็หยุดฝีเท้า เขาหันหน้ามา
มองเฉิงยวน
แล้วเหลือบมองไปยังหน้าต่างบานหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
หน้าต่างบานนั้นยังคงเปิดอยู่
เจี่ยซียังคงยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานนั้น จ้องมองพวกเขา
หยวนเส้าหยินพูดขึ้นว่า “คุณเคยถามเขาหรือเปล่า ว่าเขาเต็ม
ใจไหม?”
เฉิงยวนรีบพูดทันทีว่า “ข้าถามแล้วนะ! เขาไม่ยอม แถมยัง
เกือบจะร้องไห้ออกมาด้วย”
เธอถอนหายใจ “ถ้าบังคับเขาอีก ข้ารู้สึกว่าตัวเองคงเป็นคนไม่ดี
แล้ว”
เธอหันกลับหลัง โบกมือทางหน้าต่าง แล้วหมุนตัวจากไปโดยไม่
หันมองอีก
……
เมื่อมาถึงประตูใหญ่ของคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน เฉิงยวนก็
ยิ้มมองหยวนเส้าหยิน “ข้าได้ยินลั่วลั่วบอกว่าเจ้าใจแข็งมากเลยนะ
ถึงขนาดไม่มาดูเทียนเป่าของพวกเราเลย”
หยวนเส้าหยิน “มีธุระที่ต้องจัดการนิดหน่อยน่ะ”
“ยังมีเรื่องอะไรสำคัญกว่าการมาดูเทียนเป่าอีกล่ะ”
เธอลดเสียงลงและแนะนำว่า “ข้าจะบอกเจ้านะ การสร้าง
ความสัมพันธ์อันดีกับเทียนเป่าไม่มีทางไม่ดีหรอก”
พูดจบ เธอก็อุ้มภาพเดินเข้าไปข้างใน
“เฉิงยวน!”
หยวนเส้าหยินที่อยู่ด้านหลังเรียกเธอไว้
เฉิงยวนหันกลับมา
แสงไฟถนนในยามค่าคืนส่องสลัว
สีหน้าของเธอไม่ชัดเจนท่ามกลางแสงและเงานั้น
“เป็นอะไร? อยากเข้าไปดูเทียนเป่าด้วยกันหรือ?”
หยวนเส้าหยินส่ายหน้า
เฉิงยวนเอียงคอ แสดงสีหน้าสงสัย
หยวนเส้าหยิน “ผมยังจำได้…”
“อะไร?”
“จำได้ว่าตอนแรกคุณต้องการแก้แค้นให้สวีจิ้นและตระกูลเฉิง
คุณส่งพลังหยินเข้าไปในร่างกายของผม…”
เฉิงยวนเผยสีหน้าจริงจัง ท่าทางเคร่งขรึม “ขอโทษ ๆ ข้าคงทำ
ให้เจ้าถูกซู่เซี่ยงหยางด่าแน่ ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเจ้าหรอกนะ”
“ตอนนั้นข้ากำลังยุ่งกับการแก้แค้นนี่นา เจ้าต้องให้อภัยข้าที่
สมองคิดแต่เรื่องแก้แค้นสิ…”
YOU MAY ALSO LIKE
