เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2106 ตอนพิเศษ สูญสลำย

ฉู่ลั่วกับชำงฮ่ำวยืนอยู่กับที่ กระทั่งพลังอันทรงสำยหนึ่งตกลงมำ

จำกเบื้องบน

ฉู่ลั่วเงยหน้ำมองท้องฟ้ำ และมองดอกไม้ต้นไม้รอบ ๆ ด้วย

ควำมรู้สึกหนักอึ้ง

ชำงฮ่ำวก็มองสิ่งมีชีวิตโดยรอบเช่นกัน

“พลังของกฎเกณฑ์เหมือนจะไม่แข็งแกร่งนัก ยิ่งไปกว่ำนั้น…มัน

ไม่มีพลังชีวิต”

ชีวิตคือรำกฐำนแห่งกำรด ำรงอยู่ของโลก

โลกที่พวกเขำเคยอยู่นั้นเต็มไปด้วยชีวิตและกำรสืบทอด

เผ่ำพันธุ์… ชีวิตที่สืบทอดต่อกันมำจำกรุ่นสู่รุ่น

นี่คือกฎเกณฑ์ที่วิถีสวรรค์ก ำหนดไว้ และเป็นรำกฐำนที่ท ำให้

โลกด ำเนินต่อไปได้

ชำงฮ่ำวหัวเรำะเยำะเย็นชำ

“ดูเหมือนว่ำวิถีสวรรค์น้อยยังต้องกำรจะหลับใหลต่อ”

เขำชักอำวุธของตัวเองออกมำอย่ำงรวดเร็ว

ฉู่ลั่วก็ก ำอำวุธในมือของตัวเองแน่นเช่นเดียวกัน

พวกเขำรอคอยให้วิถีสวรรค์ปรำกฏตัวเพื่อจะจัดกำรทันที

ไม่นำน เทียนเป่ำและวิถีสวรรค์ก็ปรำกฏตัวขึ้นมำอย่ำงฉับพลัน

ทันทีที่พวกเขำปรำกฏตัว ชำงฮ่ำวก็พุ่งไปโผล่ต่อหน้ำวิถีสวรรค์

ดำบที่คมกริบกดลงบนล ำคอของวิถีสวรรค์น้อย

“โชคดีที่เจ้ำมีร่ำงกำย”

กำรมีร่ำงกำยหมำยควำมว่ำสำมำรถรู้สึกเจ็บปวดได้

กำรมีรูปร่ำงสำมำรถฆ่ำได้

วิถีสวรรค์น้อยเงยหน้ำขึ้นมอง “คุณจะท ำอะไร?”

เทียนเป่ำก็ตกตะลึงเช่นกัน “พ่อ พ่ะจะท ำอะไรคะ?”

ชำงฮ่ำว “กฎเกณฑ์ถูกก ำหนดเอำไว้แล้ว แต่โลกใบนี้กลับไม่ได้

เพิ่มพูนชีวิต ตรงกันข้ำม มันกลับดูไร้ชีวิตชีวำมำกกว่ำ”

ดอกไม้ ต้นหญ้ำ ต้นไม้ แมลงและนกยังไม่เป็นไร แต่ไม่มีชีวิต

ของผู้คน

กฎเกณฑ์ที่ถูกก ำหนดขึ้นในโลกใบนี้ไม่เหมำะส ำหรับกำร

ด ำรงชีวิตของมนุษย์

เทียนเป่ำได้ยินเช่นนั้น เธอก็รีบเข้ำมำยืนขวำงชำงฮ่ำวทันที

“พ่อคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขำ มันเป็นกำรตัดสินใจร่วมกันของ

พวกเรำ”

ชำงฮ่ำวก้มมองลูกสำว เมื่อแน่ใจว่ำเธอไม่ได้โกหก เขำจึงเก็บ

ดำบ

เขำยื่นมือออกไปอุ้มทันเทียนเป่ำขึ้นมำ

“โลกที่ไร้ชีวิตไม่สำมำรถด ำเนินต่อไปได้ นี่ไม่ใช่เรื่องดีส ำหรับ

เจ้ำและเขำ”

กำรด ำเนินต่อไปของโลกภำยใต้กฎเกณฑ์คือสิ่งที่วิถีสวรรค์และ

ผู้เชื่อมโยงกับวิถีสวรรค์จ ำเป็นต้องท ำ

ใบหน้ำเล็ก ๆ ของเทียนเป่ำแสดงควำมเคร่งขรึมที่ขัดกับ

รูปลักษณ์ภำยนอกของเธอ

“พ่อคะ แม่คะ โลกนี้เต็มไปด้วยควำมชั่วร้ำย”

ฉู่ลั่ว “…”

เธอมองโลกใบนี้

เนื่องจำกเรื่องต่ำง ๆ ที่หุบเหวเทพมรณะท ำไว้ในอดีต ควำม

อำฆำตแค้นและควำมชั่วร้ำยบนโลกนี้จึงยังไม่จำงหำยไป

“และยังมีเขำด้วย” เทียนเป่ำชี้ไปที่วิถีสวรรค์น้อย “เขำก็เกิดมำ

จำกควำมชั่วร้ำยเหมือนกัน หำกโลกใบนี้เต็มไปด้วยพลังชีวิต มันจะ

ท ำให้เขำทุกข์ทรมำน”

นี่ก็เป็นข้อมูลที่พวกเขำสองคนได้รับจำกกำรสื่อสำรกัน

วิถีสวรรค์ที่ไม่สำมำรถยอมรับพลังชีวิตได้ ย่อมไม่มีทำงอยู่ได้

นำน

วิถีสวรรค์คนนี้ยอมรับได้เพียงควำมชั่วร้ำยเท่ำนั้น แต่ไม่อำจ

ยอมรับพลังชีวิตได้

แต่ในฐำนะที่เป็นวิถีสวรรค์ จ ำเป็นต้องมีพลังชีวิตของโลก

กำรด ำรงอยู่ของสิ่งที่ขัดแย้งกันอย่ำงสิ้นเชิงปรำกฏขึ้นบนร่ำง

เล็ก ๆ ของวิถีสวรรค์

เทียนเป่ำเอียงศีรษะ “ไม่ใช่ว่ำเขำไม่เต็มใจสร้ำงกฎเกณฑ์ แต่

กลัวว่ำหลังจำกสร้ำงกฎเกณฑ์แล้ว ตัวเองจะต้องสูญสลำยไป”

มีใครบ้ำงที่อยำกจะสูญสลำย?

แม้แต่วิถีสวรรค์ก็เพิ่งจะถือก ำเนิดขึ้นมำ

เทียนเป่ำคิดถึงตอนที่อยู่ตำมล ำพังกับวิถีสวรรค์น้อยคนนี้ และ

นึกถึงสีหน้ำของเขำ แล้วแอบแค่นเสียงในใจ

หึ เจ้ำเด็กขี้ขลำด

กลัวสิ่งนั้น กลัวสิ่งนี้

แต่ไม่ยอมคิดหำทำงแก้

โชคดีที่เธอฉลำด ไม่อย่ำงนั้นในฐำนะวิถีสวรรค์ เขำคงจบเห่ไป

แล้ว

“ดังนั้นหนูจึงคิดหำวิธี แต่ก็ไม่ใช่เพรำะเขำเท่ำนั้น ยังมีเหตุผล

อื่นด้วย”

เทียนเป่ำพูดเสียงจริงจังว่ำ “หนูได้ยินพ่อแม่พูดถึงเรื่องรำว

มำกมำย และยังได้เรียนรู้เกี่ยวกับปรโลก สำเหตุที่ปรโลกต้องร่วมมือ

กับหุบเหวเทพมรณะในตอนนั้น ก็เพรำะปรโลกแบกรับภำระหนัก

เกินไป”

“คนที่มีควำมยึดติด ไม่ยอมกลับชำติมำเกิด”

“อัตรำกำรเกิดลดลง ไม่สำมำรถกลับชำติมำเกิดได้”

“คนที่ไม่ได้ชดใช้บำป ไม่สำมำรถกลับชำติมำเกิดได้…”

“มีคนมำกมำยเหลือเกินที่ไม่สำมำรถกลับชำติมำเกิดได้ พวก

เขำจะแออัดอยู่ในปรโลก และอำจจะวิ่งขึ้นไปอยู่โลกมนุษย์ด้วย ท ำให้

เกิดอันตรำยกับคนเป็น…”