เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2107 ตอนพิเศษ เขำจะชอบโลกใบนี้

เทียนเป่ำหัวเรำะเบำ ๆ “ดังนั้น หนูเคยคิดมำก่อนว่ำถ้ำมีโลกใบ

หนึ่งที่สำมำรถให้ที่อยู่แก่วิญญำณที่มีควำมยึดติดได้ก็คงจะดี พวก

เขำไม่ต้องถูกบังคับให้กลับชำติมำเกิด ไม่ต้องถูกบังคับให้ปล่อยวำง

ควำมรัก ควำมเกลียดชัง…”

“โลกนี้ไม่ได้มีแค่กำรเป็นคนหรือเป็นผีเท่ำนั้น…”

“ยิ่งไปกว่ำนั้น คนที่มีควำมยึดติดในใจจะน ำมำซึ่งอำรมณ์ต่ำง ๆ

ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อวิถีสวรรค์ของโลกนี้ด้วย”

เธอยิ้มกว้ำงด้วยสีหน้ำสดใส “พ่อ หนูฉลำดมำกใช่ไหม?”

ชำงฮ่ำวพยักหน้ำ “ใช่แล้ว เทียนเป่ำฉลำดที่สุดเลย”

ลูกสำวของเขำแค่ฟังนิทำนไม่กี่ประโยคก่อนนอนก็คิดได้

มำกมำยขนำดนี้แล้ว

ชำงฮ่ำวสบตำกับฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วเดินเข้ำไปลูบหน้ำของเทียนเป่ำเบำ ๆ

“เทียนเป่ำฉลำดจริง ๆ ฉลำดกว่ำพ่อแม่เสียอีก”

เทียนเป่ำหัวเรำะคิกคักอย่ำงมีควำมสุข แล้วมองวิถีสวรรค์น้อยที่

อยู่บนพื้นด้วยสำยตำภำคภูมิใจ

วิถีสวรรค์น้อยแค่นเสียงเย็นชำ แล้วหันหน้ำหนีไปทำงอื่น ไม่

อยำกมองเธอ

“เทียนเป่ำฉลำดมำก แต่ว่ำที่ปรโลก…”

“พวกเรำจะพำเธอไปด้วย”

ฉู่ลั่วพูดจบก็พำเทียนเป่ำและชำงฮ่ำวออกไปทันที

ในโลกที่ว่ำงเปล่ำ มีเพียงเสียงของเทียนเป่ำดังกังวำน

“นำยรอฉันกลับมำนะ ฉันจะรีบกลับมำหำ หลังจำกที่กลับมำแล้ว

นำยก็จะชอบโลกใบนี้”

วิถีสวรรค์น้อยมองโลกเบื้องหน้ำแล้วหัวเรำะเยำะออกมำ

เขำจะชอบโลกใบนี้หรือ?

โลกใบนี้ขัดแย้งกับเขำมำตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่?

เขำเป็นวิถีสวรรค์ แต่ตั้งแต่วันที่เกิดมำ เขำไม่สำมำรถรับพลัง

ชีวิตได้

วิถีสวรรค์ที่ไร้ซึ่งพลังชีวิต จะยังถือว่ำเป็นวิถีสวรรค์ได้ยังไง?

วิถีสวรรค์ที่ขัดแย้งกับโลก จะยังถือว่ำเป็นวิถีสวรรค์ได้หรือ?

โลกใบนี้เหลือแค่เขำคนเดียวแล้ว

เขำหันไปมองดอกไม้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลอย่ำงไม่ใส่ใจ สิ่งไร้ชีวิตที่

แม้แต่ปัญญำญำณก็ยังไม่มี

เขำนั่งขัดสมำธิ มองตรงไปข้ำงหน้ำ

โลกใบนี้…

มีไว้กักขังเขำผู้เป็นวิถีสวรรค์เท่ำนั้น

มันสำมำรถกักขังวิถีสวรรค์อย่ำงเขำที่ไม่อำจรับเอำพลังชีวิตได้

เด็กที่ชื่อเทียนเป่ำนั้นเป็นคนที่ได้รับควำมโปรดปรำนจำกทั้งโลก

เธอมีพลังวิญญำณที่เป็นวิญญำณแรกซึ่งถือก ำเนิดขึ้นมำใน

โลกนี้

เธอมีพ่อแม่ที่สำมำรถสังหำรวิถีสวรรค์ได้

ไม่แม้กระทั่งจะได้รับผลกระทบจำกพันธะสัญญำกับวิถีสวรรค์

เธอสำมำรถเดินทำงไปมำระหว่ำงโลกอื่น ๆ ได้อย่ำงอิสระ

เธอได้รับควำมโปรดปรำนจำกโลกนี้มำกกว่ำเขำผู้เป็นวิถีสวรรค์

เสียอีก

วิถีสวรรค์มองไปรอบ ๆ อดหัวเรำะเยำะไม่ได้ “ถ้ำโลกนี้รักเธอ

มำกขนำดนั้น ท ำไมไม่ให้เธอเป็นวิถีสวรรค์ไปเลยล่ะ? กลัวว่ำเธอจะ

ติดอยู่ในที่แห่งนี้หรือไง? กลัวว่ำควำมชั่วร้ำยทั้งหมดในโลกนี้จะพุ่ง

เป้ำไปที่เธอเหรอ?”

“เพรำะแบบนั้น ฉันถึงได้ถือก ำเนิดขึ้นมำ?”

“เพรำะแบบนั้น ฉันถึงต้องแบกรับควำมชั่วร้ำยทั้งหมด ส่วนเธอ

เธอก็แค่รับควำมรักควำมเอ็นดูอย่ำงเดียวใช่ไหม?”

ไม่มีเสียงตอบค ำถำมที่เย็นชำของเขำ

มีเพียงควำมเกลียดชัง ควำมชิงชัง และควำมโลภที่หลงเหลืออยู่

หลังกำรสังหำร รำวกับรับรู้ถึงบำงสิ่งบำงอย่ำง มันทั้งหมดจึงพุ่งตรง

มำทำงนี้

ควำมชั่วร้ำยเหล่ำนั้นโอบล้อมร่ำงของวิถีสวรรค์ รำวกับรับรู้ได้

ถึงบำงสิ่ง พวกมันโลภมำกและวนเวียนอยู่รอบตัว

วิถีสวรรค์หัวเรำะเบำ ๆ ปล่อยให้ควำมชั่วร้ำยเหล่ำนั้นเข้ำใกล้

ตัวเองมำกขึ้นเรื่อย ๆ

ในขณะที่ควำมชั่วร้ำยที่เข้มข้นที่สุดก ำลังจะแตะชำยเสื้อของเขำ

พลังวิญญำณสำยหนึ่งที่ไม่แข็งแกร่งไม่อ่อนแอก็ปรำกฏขึ้นมำ

กะทันหัน ผลักดันควำมชั่วร้ำยที่เข้ำมำใกล้ให้ถอยห่ำงออกไป

ตำมมำด้วยพลังวิญญำณอีกหลำยสำย ซึ่งผลักดันควำมชั่วร้ำย

ทั้งหมดรอบ ๆ ให้ล่ำถอยออกไปจนหมด

เทียนเป่ำเอำมือข้ำงหนึ่งเท้ำเอว ชี้ไปที่ควำมชั่วร้ำยที่ยังพยำยำม

เข้ำมำใกล้ด้วยควำมไม่พอใจว่ำ

“นี่คือวิถีสวรรค์นะ พวกแกกล้ำดียังไงมำรังแกวิถีสวรรค์ ใจกล้ำ

จริง ๆ !”

ควำมชั่วร้ำยทั้งหมดรีบถอยกรูดออกไปอย่ำงรวดเร็ว

เทียนเป่ำมองวิถีสวรรค์ด้วยสำยตำไม่พอใจเช่นกัน “ถึงนำยจะ

เป็นกำรรวมตัวของสิ่งชั่วร้ำย แต่นำยไม่สำมำรถดูดซับควำมชั่วร้ำย

เพิ่มได้อีกนะ! นำยลืมกฎเกณฑ์ที่ตัวเองตั้งขึ้นมำแล้วเหรอ? แม้แต่วิถี

สวรรค์ก็ต้องอยู่ภำยใต้กฎเกณฑ์นะ!”