เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2108 ตอนพิเศษ เรื่องที่ต้องท ำ

“ถึงนำยจะเป็นกำรรวมตัวของสิ่งชั่วร้ำย แต่นำยไม่สำมำรถดูด

ซับควำมชั่วร้ำยเพิ่มได้อีกนะ! นำยลืมกฎเกณฑ์ที่ตัวเองตั้งขึ้นมำแล้ว

เหรอ? แม้แต่วิถีสวรรค์ก็ต้องอยู่ภำยใต้กฎเกณฑ์นะ!”

วิถีสวรรค์มองเทียนเป่ำที่จู่ ๆ ปรำกฏตัวขึ้นด้วยสำยตำเย็นเยียบ

เทียนเป่ำไม่สนใจว่ำเขำจะตอบเธอหรือเปล่ำ

“ฉันตกลงกับปรโลกเรียบร้อยแล้ว ทำงปรโลกเห็นด้วย หลังจำก

นี้วิญญำณที่มีควำมยึดติดจำกโลกอื่น ๆ ที่ไม่ต้องกำรไปเกิดใหม่จะ

ถูกส่งมำยังโลกนี้เพื่อมีชีวิตเป็นมนุษย์ต่อไป”

มีเพียงขจัดควำมยึดติดได้เท่ำนั้นที่จะท ำให้ตำยไปอย่ำงแท้จริง

และถูกส่งไปยังปรโลก

โลกนี้มีชีวิตชีวำขึ้นจำกควำมยึดติด และปรโลกก็มีพื้นที่มำกขึ้น

วิน-วินทั้งสองฝ่ำย

เทียนเป่ำพูดอย่ำงมีควำมสุข แต่เห็นว่ำวิถีสวรรค์ยังคงไม่มี

ปฏิกิริยำอะไร “นำยไม่มีควำมสุขหรือ? ในฐำนะวิถีสวรรค์ ต่อไปก็จะ

สำมำรถอยู่ร่วมกับโลกนี้ได้แล้วนะ”

วิถีสวรรค์เอียงคอเล็กน้อย จ้องมองเทียนเป่ำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมอง

ด้ำนหลังของเธอ เขำไม่เห็นใครอีก

“มีแค่เธอคนเดียวเหรอ?”

“ใช่แล้ว!”

“แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ?”

“พ่อกับแม่มีธุระที่ต้องไปท ำ”

เทียนเป่ำไม่สนใจแม้แต่น้อย เธอโบกมือยกใหญ่แล้วพูดว่ำ

“นับแต่นี้เป็นต้นไป โลกใบนี้จะอยู่ภำยใต้กำรดูแลของเรำสอง

คน”

เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนพื้นค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

เงำเล็กสองร่ำงยืนเคียงข้ำงกัน มองตรงไปข้ำงหน้ำ

คนสองคนที่ยืนอยู่ตรงทำงเข้ำประตูเชื่อมต่อ มองร่ำงเล็ก ๆ สอง

ร่ำงซึ่งอยู่ไกล ๆ

ชำงฮ่ำว “เจ้ำสวรรค์น้อยนั่น…เหอะ!”

เขำรับไม่ได้!

ฉู่ลั่วพูดขึ้น “เทียนเป่ำบอกว่ำเธอสำมำรถแก้ไขได้ พวกเรำต้อง

เชื่อมั่นในตัวเธอนะคะ”

วิถีสวรรค์ในโลกนี้แตกต่ำงจำกโลกเดิมของพวกเขำ และ

แตกต่ำงจำกทุกโลกที่พวกเขำเคยไปมำ

บำงที มีเพียงพวกเขำสองคนเท่ำนั้นที่รู้ว่ำจะท ำให้โลกนี้ด ำเนิน

ต่อไปได้อย่ำงไร

ทันใดนั้นก็มีศีรษะหนึ่งโผล่มำระหว่ำงพวกเขำ เง็กเซียนผู้

ศักดิ์สิทธิ์มองไปด้วยควำมสนใจ

“นี่คือวิถีสวรรค์คนใหม่ของโลกนี้สินะ! น่ำสนใจจริง ๆ !”

เขำกระโดดข้ำมประตูเชื่อมต่อ แล้วหันกลับมำโบกมือให้พวก

ฉู่ลั่ว

“ข้ำจะช่วยดูแลเด็กคนนี้ให้พวกเจ้ำเอง พวกเจ้ำยังมีธุระที่ต้องท ำ

อยู่ไม่ใช่หรือ? ไปท ำอย่ำงสบำยใจเถอะ!”

พูดจบ เขำก็ปิดประตูเชื่อมต่อทันที

ดวงตำของชำงฮ่ำวเบิกกว้ำงขึ้น “เขำจะไปท ำอะไร?”

ฉู่ลั่วหัวเรำะเบำ ๆ “อำจจะอยำกรู้ว่ำมีวิธีแก้ปัญหำที่ดีกว่ำส ำหรับ

วิถีสวรรค์ของโลกนี้หรือเปล่ำ!”

เง็กเซียนเดินทำงไปในหลำย ๆ โลกพร้อมกับพวกเขำก็เพื่อดูว่ำ

ในโลกอื่นมีวิถีสวรรค์ที่ดีกว่ำหรือไม่ กฎเกณฑ์ต่ำง ๆ ก่อให้เกิด

สงครำมมำกมำย ควำมเจ็บปวด กำรดิ้นรน และควำมเกลียดชัง และ

ตอนนี้เขำต้องกำรค้นหำวิถีสวรรค์ใหม่

แต่ว่ำ…

พวกเขำได้ไปโลกมำกมำยหลำยแห่งมำ และกฎเกณฑ์ภำยใต้

วิถีสวรรค์ล้วนคล้ำยคลึงกันไม่มำกก็น้อย

ฉู่ลั่วมองจุดที่ประตูปิดลง

“เขำอำจจะคิดว่ำพวกเทียนเป่ำจะน ำพำผลลัพธ์ที่แตกต่ำงมำให้”

ชำงฮ่ำวกัดฟันแน่น “หวังว่ำเขำจะไม่ท ำอะไรวุ่นวำยแล้วกัน”

ฉู่ลั่วจูงมือเขำ “ไปกันเถอะ! พวกเรำก็มีเรื่องที่ต้องท ำ”

เมืองหรง

หมู่บ้ำนหัวหลิงอัน

นี่คือย่ำนบ้ำนพักตำกอำกำศที่มีชื่อเสียงของเมืองหรง คนที่

อำศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้บ ำเพ็ญที่มีพลังบ ำเพ็ญค่อนข้ำงสูง

นับตั้งแต่คนธรรมดำสำมำรถบ ำเพ็ญและแต่งตั้งตนเองเป็นเทพ

ได้ อำยุขัยของมนุษย์ก็เพิ่มขึ้นอย่ำงต่อเนื่อง ส่วนมนุษย์ที่อำศัยอยู่ใน

ย่ำนนี้มีอำยุขัยยืนยำวกว่ำคนอื่นมำกทีเดียว

ที่หน้ำบ้ำนหลังหนึ่งทำงซ้ำย สวนในบริเวณบ้ำนเต็มไปด้วย

ดอกไม้หลำกสีสัน มีเด็กหญิงตัวน้อยอำยุรำวห้ำขวบก ำลังนั่งยอง ๆ

อยู่ในสวน

เธอแอบท ำท่ำร่ำยมนตร์เงียบ ๆ แผ่นกระดำษลำยอักขระปรำกฏ

ขึ้นในมือของเธอ มีสำยน้ำเส้นเล็ก ๆ พุ่งออกมำจำกแผ่นกระดำษนั้น

ไหลไปรดน้ำต้นไม้ในสวน

“ฮวำหยวน อย่ำรดน้ำอีกเลย!” หญิงสำวในชุดผ้ำฝ้ำยตัวหลวม

เดินออกมำ สีหน้ำเต็มไปด้วยควำมอ่อนโยน อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยที่

ก ำลังนั่งยองขึ้นมำ มืออีกข้ำงหนึ่งหยิบแผ่นยันต์ไป

“ดอกไม้แบบนี้น้ำมำกเกินไปไม่ได้”

“แต่… แต่ว่ำ…”

ฮวำหยวนน้อยท ำหน้ำย่นขมวดคิ้ว

“เรำไม่ได้รดน้ำมำหลำยวันแล้ว”