เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 315 ความยุติธรรม และหลักการ

บทที่ 315 ความยุติธรรม และหลักการ

เช้าตรู่วันต่อมา ฉู่ลั่วสะพายกระเป๋าออกจากบ้านไป

หัวหว่านเป็นห่วงมาก “คุณหนูไม่ต้องการให้พวกเราไปด้วยจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”

คุณหนูว่า “ไม่ต้องหรอก”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวดึงขาฉู่ลั่ว “พี่ลั่วลั่ว พี่ต้องรีบกลับมานะคะ!”

“อืม”

เฉิงยวนดึงซ่งเมี่ยวเมี่ยวออกมา ก่อนรับปากฉู่ลั่วว่า “เจ้าวางใจ ข้าจะดูแลพวกนางให้ดี เจ้าจัดการเรื่องของตัวเองไปเถอะ”

ฉู่ลั่วพยักหน้า พลางเอ่ยเตือนถึงใครบางคน “จิ่งเจียเหยียน…”

“ข้ารู้แล้ว! ข้าจับตาดูนางอยู่ ตอนนี้ซุนหย่าจิ้งเป็นแฟนคลับของเจ้า ก็ต้องช่วยจับตาดูนางอยู่แล้ว ตอนนี้นางอาศัยอยู่ในบ้าน มีของให้กินให้ดื่ม สบายขนาดไหน นางไม่ออกไปก่อเรื่องหรอกน่า”

ฉู่ลั่วรู้ว่าเฉิงยวนจัดการเรื่องพวกนี้ได้ เธอจึงขึ้นไปนั่งบนรถอย่างวางใจ

หญิงสาวมองออกไปข้างนอก ก็เห็นเฉิงยวนพาพวกซ่งเมี่ยวเมี่ยวมายืนรออยู่หน้าประตูเงียบ ๆ จึงโบกมือให้

หลังรถขับออกไปแล้ว

มุมปากของหัวหว่านฉีกรอยยิ้มกว้าง พลางมองจนลับสายตา “คุณหนูไม่ทันสังเกตหรอกใช่ไหม!”

“พี่ลั่วลั่วกำชับทุกคนไม่ให้ก่อเรื่องครบแล้ว” ซ่งเมี่ยวเมี่ยวปิดปาก หัวเราะคิกคัก “แต่ไม่ได้กำชับพี่ยวนยวน!”

รอจนกระทั่งรถหายไปจากสายตาแล้ว เฉิงยวนจึงโบกมือแล้วพูดเสียงดังว่า “วู้ว มีความสุขกันหน่อย พวกสาว ๆ ทั้งหลาย!”

จิ่งเจียเหยียนโผล่ศีรษะออกมาจากหลังประตู “ฉันเรียกเพื่อน ๆ ของฉันมาด้วยได้ไหม? พวกเธออยากรู้จักท่านปรมาจารย์มาก แต่กลัวท่านปรมาจารย์จะกักขังพวกเธอ”

“เรียกมาสิ! เรียกมาเลย เรียกมาให้หมด!” เฉิงยวนหัวเราะเสียงดัง “ตอนนี้คำพูดของข้าเป็นใหญ่”

จิ่งเจียเหยียนยิ้มตาหยี หันหลังเดินบิดสะโพกกลับไป

หัวหว่านมองเฉิงยวนที่กำลังได้ใจก็เตือนว่า “เธอก็ใจเย็นลงหน่อยเถอะ! ไม่นานคุณหนูก็กลับมาแล้ว”

เฉิงยวนกลอกตามองอีกฝ่าย “มีความสุขได้หนึ่งวันก็มีความสุขหนึ่งวัน ฉู่ลั่วน่าเบื่อมาก วัน ๆ เอาแต่บำเพ็ญพลังวิญญาณ ทำเอาพวกเราไม่ค่อยกล้าเล่นสนุกกันเลย”

“หากไม่ใช่เพราะมีอิทธิพลอันตรายจ้องจะเอาชีวิตฉู่ลั่ว ข้าคงทำให้นางล้มเลิกความคิดจะบำเพ็ญพลังวิญญาณแล้ว”

“บำเพ็ญพลังวิญญาณมีอะไรน่าสนุก โลกมนุษย์ไม่สนุกเหรอ หรือฮั่วเซียวหมิงยังหล่อไม่พอ”

หัวหว่าน “…”

บนรถ

ฉู่ลั่วแอบเก็บยันต์ป้องกันที่วางเอาไว้หน้าประตูกลับมาเงียบ ๆ เธอเปิดโทรศัพท์อีกครั้ง ก่อนจะกดเข้าไปในข้อความส่วนตัวของโม่เฉิง

เมื่อวานหลังจากคุยกัน โม่เฉิงก็ไม่ได้บอกอะไรอีกเลย

เธอส่งข้อความไปถาม

[ที่อยู่?]

ครั้งนี้โม่เฉิงไม่เงียบแล้ว แต่ส่งสติกเกอร์หน้ายิ้มกลับมา

[ถ้าเธอตามหาที่อยู่ของฉันไม่เจอ ถึงมาก็ไม่มีประโยชน์]

ฉู่ลั่วมองหน้าจอด้วยสายตาเบื่อโลก

เธอยื่นมือออกไปเล็กน้อย เพ่งสมาธิไปที่ยันต์บนหน้าจอ ไม่นานก็คำนวณสถานที่ที่โม่เฉิงอยู่ออกมาได้

หญิงสาวบอกกับคนขับรถว่า “โอเคค่ะ ไปส่งฉันตรงนี้นะคะ”

คนขับรถมองตำแหน่ง “คุณฮั่วกำชับมาแล้วครับ ว่าให้ฟังที่คุณหนูฉู่บอกตลอดการเดินทาง”

เพิ่งขับรถไปได้ไม่ถึงสิบนาที คุณหนูฉู่ก็บอกว่าจะลงจากรถ

“นี่คือตลอดการเดินทางแล้วค่ะ ต่อจากนี้ ฉันต้องไปยังที่หมายด้วยตัวเองค่ะ”

คนขับรถลำบากใจมาก แต่ฉู่ลั่วผลักประตูลงจากรถไปแล้ว

เธอทำผนึกด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ถือยันต์เอาไว้

วินาทีต่อมา ยันต์ได้หายไป ร่างของเธอทั้งคนก็หายตัวตามไปเช่นกัน

คนขับรถตาค้าง

เขาเปิดประตูรถอย่างแรง ก่อนจะมองไปรอบ ๆ จุดที่ฉู่ลั่วหายตัวไป

เขามองซ้ายมองขวา และขยี้ตาแรง ๆ จนแน่ใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้มองผิดไป

เธอเป็นปรมาจารย์จริง ๆ!

เมื่อกี้เขาขับรถให้กับปรมาจารย์ สิ่งที่พูดกันในโลกออนไลน์ไม่ใช่เรื่องโกหก

คนขับรถประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน ก่อนจะคำนับอากาศ

…

เพียงพริบตาเดียว ฉู่ลั่วก็มาปรากฏตัวในป่าทึบ เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเดินหน้าตรงไปทางทิศใต้

ป่าทึบต้นไม่สูงมีหญ้าขึ้นหนาแน่น มีเสียงแมลงและนกร้องไม่ขาดสาย บางครั้งยังได้ยินเสียงวิ่งเร็ว ๆ ของสัตว์เล็กอีกด้วย

ฉู่ลั่วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูตำแหน่ง นี่คือจุดที่ลึกที่สุดของจุดชมวิว ในสถานการณ์ปกติ จะไม่มีใครเข้ามา

แต่โม่เฉิงหาที่นี่เจอได้ ก็แสดงว่ามีความสามารถอยู่พอสมควร

ทันใดนั้นก็มีเสียงนกร้องดังขึ้นมากลางป่าทึบ นกจำนวนนับไม่ถ้วนบินขึ้นไปบนท้องฟ้า พวกมันบินไปรวมตัวกันอยู่ในสถานที่แห่งเดียว

แต่นกจำนวนหนึ่งที่บินผ่านศีรษะฉู่ลั่วไป ราวกับว่ามันสูญเสียพลังชีวิตกะทันหัน จึงร่วงลงมาจากอากาศ

ฉู่ลั่วมองดูนกที่อยู่บนพื้น พลางหัวเราะอย่างเย็นชา

“ทุกสรรพสิ่งมีวิญญาณ นายทำร้ายสิ่งมีชีวิตมากมายขนาดนี้ ไม่กลัวเวรกรรมตามสนองเหรอ?”

ทันใดนั้น พลันมีเสียงหัวเราะดังกลางอากาศ “กรรมตามสนอง? สหายน้อยฉู่ เธอคิดว่าโลกนี้มีเวรกรรมอยู่ด้วยเหรอ?”

“ฉันทำเรื่องแบบนี้มาตั้งหลายปี เธอคิดว่ามีเวรกรรมอะไรอยู่บนตัวฉันไหม?”

“เรื่องที่เธอประสบมาด้วยตัวเอง มีกรรมตามสนองไหม?”

“สวรรค์ไม่ยุติธรรมมาตั้งนานแล้ว! สวรรค์ไม่ยุติธรรม แล้วจะพูดเรื่องเวรกรรมทำไม”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ฉันยังมีความยุติธรรม และหลักการเป็นของตัวเองอยู่”