เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 341 โชคดีและโชคร้าย

บทที่ 341 โชคดีและโชคร้าย

ชิงหยาง เล่าภูมิหลังของฉู่ลั่วให้ฟัง

ควางเจียมองไปที่อีกฝั่งของสะพานหิน “ไม่มีสำนักไม่มีนิกาย เธอเรียนรู้ด้วยตัวเอง! ในยุคสมัยที่พลังวิญญาณเสื่อมถอยเช่นนี้ ยังมีอัจฉริยะแบบเธออยู่ด้วย!”

“นี่มันคือโชคดีของลัทธิเต๋า หรือว่าเป็นโชคร้ายของลัทธิเต๋ากันแน่!”

คนมีพรสวรรค์เช่นนี้ หาอยู่ในยุคที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ ย่อมต้องบำเพ็ญจนบรรลุได้อย่างแน่นอน

แต่ในยุคสมัยที่คุณธรรมเสื่อมทรามนี้ แม้มีพรสวรรค์… ก็ทำให้บำเพ็ญไปได้ไม่ถึงไหน

น่าเสียดายนัก!

…

ฉู่ลั่วลอยเข้าไปในอาณาจักรผี เธอแปะยันต์ล่องหนแผ่นหนึ่งไว้บนร่างกาย ก่อนจะตรงเข้าไปจับตัวยมทูตตนหนึ่งที่เดินอยู่คนเดียว พร้อมกับใช้กระบี่ทองสำริดกดลงไปบนคอของอีกฝ่าย

พลังวิญญาณของกระบี่ทองสำริดทรงพลังมาก แค่วางมันลงบนคอของยมทูต ก็ทำให้มันหน้าตาบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดจนส่งเสียงร้องโหยหวน

“จักรพรรดิภูตผีอยู่ที่ไหน?”

ยมทูตกัดฟัน มันถลึงตาสีแดงก่ำ “เจ้าช่างใจกล้านัก ถึงกับกล้า…”

“จักรพรรดิภูตผีอยู่ไหน?”

ฉู่ลั่วกดกระบี่ในมือ คมของกระบี่ทองสำริดเฉือนเข้าไปในคอของยมทูต มีเสียงซ่าราวกับร่างกายของมันถูกราดด้วยน้ำมันร้อนจัดดังขึ้นมา

“อ้ากก! ข้าบอกแล้ว ข้าบอกแล้ว!”

ยมทูตชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “จักรพรรดิภูตผีไม่ถูกเจ้าทำร้ายได้ง่าย ๆ เหมือนพวกเราหรอก เจ้าไป ก็เท่ากับส่งตัวเองไปตาย”

ฉู่ลั่วยกมือขึ้น ใช้ยันต์แผ่นหนึ่งติดเข้าที่หน้าผากของยมทูต

มันสลายกลายเป็นควันสีเขียว ก่อนจะหายไปจากโลก

ยมทูตพวกนี้เต็มไปด้วยหนี้กรรมติดตัว

ฉู่ลั่วถือกระบี่ทองสำริดเดินตรงไปยังที่พำนักของจักรพรรดิภูตผีตามที่ยมทูตชี้บอก

ยิ่งเธอเดินตรงเข้าไป ก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงพลังหยินชัดเจนขึ้น

นอกจากพลังหยินแล้ว ยังมีแรงกดดันอันแข็งแกร่งของวิชาต้องห้ามอีกด้วย

คาถาต้องห้ามประเภทนี้ เธอรู้จักเป็นอย่างดี นี่เป็นวิชาต้องห้ามที่พวกบำเพ็ญพลังวิญญาณนอกรีตใช้

วิชาต้องห้ามเสริมด้วยค่ายกล

สถานที่แห่งนี้ประมาทไม่ได้เลยจริง ๆ

ฉู่ลั่วเพิ่งเหยียบลงไปบนก้อนหินสีดำ ยันต์ล่องหนที่แปะไว้บนร่างกายก็เผาไหม้ทันที

“ใคร!”

น้ำเสียงทุ่มลึกดังมาจากจุดที่พลังหยินเข้มข้น “ผู้ใดบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของข้า”

พลังหยินเข้มข้นที่ปิดบังดวงตา หายไปในพริบตา

สิ่งที่มองเห็นคือบ้านโบราณหลังหนึ่ง ประตูบ้านครึ่งหนึ่งถูกแขวนไว้บนอากาศ และด้านหน้าก็มีป้ายหินลอยอยู่กลางอากาศ

บนป้ายหินเขียนด้วยเลือด

วังยมราช

ฉู่ลั่วหัวเราะเยาะ

บานประตูขนาดใหญ่สองที่อยู่ตรงหน้าเปิดออก ตามมาด้วยเสียงดังสะเทือนไปทั่วแผ่นฟ้า “ผู้ใด กล้าบุกรุกเข้ามายังสถานที่ต้องห้ามของข้า”

ฉู่ลั่วเหาะตรงไปยังประตูทางเข้า

ทันใดนั้นเองสายฟ้าสีเลือดก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้า!

ฉู่ลั่วยกกระบี่ขึ้นมาป้องกัน

มีเสียงดังเปรี๊ยะ สายฟ้าสายที่สองและสามฟาดกระหน่ำลงมาเรื่อย ๆ แต่ทั้งหมดก็ถูกฉู่ลั่วป้องกันไว้ได้ด้วยกระบี่ทองสำริด

“น่าสนใจ น่าสนใจ! ยังมีคนป้องกันวรยุทธ์ของข้าได้ด้วย”

ครั้นสายฟ้ากลางอากาศเลือนหาย ฉู่ลั่วตรงเข้าไปในบ้านทันที

ทันทีที่เข้ามา ความเยือกเย็นถึงกระดูกก็แผ่กระจายขึ้นมาจากปลายเท้า

ดูจากภายนอกบ้านไม่ได้ดูหลังใหญ่ แต่ภายในกลับทั้งสูงและใหญ่ มีเสายาวหลายร้อยเมตรรองรับน้ำหนักของหลังคา

ทั้งยังมีวิญญาณร้ายหน้าตาประหลาดน่าสะพรึงกลัวลอยเคว้งอยู่ บนเพดานมีภาพจิตรกรรมปีศาจกับอสูรกายหลากหลายชนิด

จะบอกว่าเป็นภาพจิตรกรรม แต่กลับดูเหมือนมีชีวิตจริง ๆ

และที่ด้านบนสุด มีร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง

ร่างนั้นถูกปิดบังใบหน้าอยู่ท่ามกลางไอผี เห็นเพียงดวงตาสีเหลืองคู่หนึ่ง ราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ มองตรงมาทางนี้

และคนที่อยู่ตรงหน้าบันได ก็คือ… ฮั่วเซียวหมิง

ฉู่ลั่วเหาะเข้าไปทันที ก่อนจะร่อนลงมาตรงหน้าคนรู้จัก

ร่างวิญญาณของฮั่วเซียวหมิงมีพลังหยินปะปน สีหน้าซีดขาว ลูกตาสองข้างแดงราวกับเลือด

รูม่านตาหดเล็กลงเหลือเท่าเมล็ดข้าวมองฉู่ลั่วด้วยความหวาดกลัว

ฉู่ลั่วยกมือขึ้นมาสร้างผนึก พลางท่องคาถา “สลาย!”

พลังหยินบนตัวเขาหายไปทันที สีแดงเลือดในดวงตาก็หายไปเช่นกัน

“ฉู่ลั่ว?”

ฮั่วเซียวหมิงขมวดคิ้ว กำลังจะพูด แต่ถูกเธอดึงไปอยู่ข้างหลังอย่างแรง

เมื่อได้ยินเสียงดังก้อง จักรพรรดิภูตผีก็หายตัวมาตรงหน้าพวกเขาแล้ว กรงเล็บแหลมคมถูกฉู่ลั่วใช้กระบี่ทองสำริดป้องกันไว้

“เขาเป็นคนของข้า!” จักรพรรดิหมิงมองร่างกายของฮั่วเซียวหมิงท่าทางตะกละตะกลาม ก่อนจะหันมามองร่างกายของฉู่ลั่ว

ครั้นดวงตาแดงก่ำจับจ้องมาที่เธอ ก็ค่อย ๆ ชะงักไป

วินาทีเดียว พลังหยินบนตัวก็กระจายหายไป ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีใครเทียบปรากฏออกมา

“…” สายตาของเขามองที่ดวงตาและเลื่อนมาจนถึงริมฝีปากของฉู่ลั่ว ความเย็นชาในสายตาหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มอ่อนโยน “ไม่ได้เจอผู้บำเพ็ญที่พลังวิญญาณบริสุทธิ์ขนาดนี้มานานแล้ว”

เขาจะคว้ามือของฉู่ลั่ว แต่ถูกหญิงสาวยกกระบี่มาบังไว้

เมื่อเผชิญกับสีหน้าเย็นชาของหญิงสาว จักรพรรดิภูตผียังคงยิ้มอ่อนโยน “การบำเพ็ญพลังวิญญาณของข้าหยุดนิ่งไม่สามารถพัฒนาไปข้างหน้าได้ คิดไม่ถึงว่าสวรรค์จะส่งผู้บำเพ็ญที่พลังวิญญาณบริสุทธิ์ขนาดนี้มาให้”

“สวรรค์ทรงโปรดจริง ๆ!”

ฉู่ลั่วถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางมองเขาด้วยแววตาเย็นชา เธอชี้ปลายกระบี่ใส่คู่กรณี “นายต้องการใช้ฉันเป็นเครื่องมือบำเพ็ญพลังวิญญาณงั้นเหรอ?”

จักรพรรดิภูตผีได้ยินก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เครื่องมือ? ฮ่า ๆๆ! ไม่ใช่แน่นอน ข้าต้องการให้เจ้ามาบำเพ็ญคู่!”

ฉู่ลั่ว “…”