เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 416 ปลาหยินดวงตาหยาง

บทที่ 416 ปลาหยินดวงตาหยาง

ฉู่จิงรีบเข้าไปเช็ดน้ำตาให้เธอ ปลอบเธอ “ไม่ต้องร้อง พี่รองรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ ไม่มีใครคิดนี่ว่าจะมีผีอยู่จริง ๆ ?”

คำพูดของฉู่หร่านกับฉู่จิงเหมือนเป็นการตบหน้าจี้ไจ่ต่อหน้าคนอื่น แต่สีหน้าของจี้ไจ่ยังเป็นปกติ ไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่พูดว่า “ผมไม่เก่งเท่าปรมาจารย์ฉู่ลั่ว เลยมองไม่เห็นพลังหยินที่เข้มข้นขนาดนี้”

ฉู่จิงรีบพูด “ท่านปรมาจารย์ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ ผมแค่รู้สึกว่าในเมื่อฉู่ลั่วยืนยันว่าในโรงเรียนมีผี ก็ควรพูดให้ชัดเจน ไม่ใช่ทำอะไรคลุมเครือแบบนี้”

เหยียนอันอี้พูดเสียงไม่เย็นชาแต่ก็ไม่อบอุ่น “ปรมาจารย์ฉู่ลั่วพูดชัดเจนแล้ว แต่พวกเราไม่เชื่อคำพูดของท่านปรมาจารย์เองต่างหาก”

เย่อวิ๋นชูรีบพูดทันที “ฉันเชื่อนะคะ!”

กู้เฉาอวี่ก็พูดเช่นกัน “ฉันก็เชื่อค่ะ”

แม้ในตอนแรก เธอจะไม่ได้เชื่อก็ตาม แต่เมื่อเข้าไปในโรงเรียนแล้ว เธอก็ยังเชื่อฟังคำพูดของผู้เชี่ยวชาญ

ใครจะไปเหมือนหางเจียซิ่นที่ใจกล้าขนาดนั้นกัน?

หางเจียซิ่นรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความยุติธรรมมาก ๆ

แรกเริ่มเดิมทีเขาไม่ได้คิดจะออกจากห้องเรียนเลย เพราะฉู่หร่านเรียกเขาออกไปไม่ใช่เหรอ?

ฉู่หร่านติดต่อมาหาเขา แน่นอนว่าติดต่อมาต่อหน้ากล้องด้วย

หากไม่ไป แฟนคลับของฉู่หร่านจะปล่อยเขาไปไหม?

แฟนคลับที่แข็งแกร่งของฉู่จิงก็คงโจมตีเขาซ้ำ บอกว่าเขาไม่เคารพรุ่นพี่ในวงการ?

เขาอยากพูดคำพูดที่อยู่ในใจของตัวเองออกมา แต่เมื่อนึกถึงฐานะของฉู่จิงกับฉู่หร่าน ก็ทำได้เพียงเม้มปากกลืนความน้อยใจลงไป

[หางเจียซิ่นไปหาเรื่องลำบากเอง ฉู่ลั่วก็บอกกับทุกคนแล้ว ว่าไม่ให้ออกจากห้องเรียน เขาก็ไม่ควรออกไป]

[ฉู่หร่านเรียก เขาไม่ไปได้เหรอ? พวกเธอไม่คิดว่าแปลกหรือไง? ถ้าฉู่หร่านจะเอาของไปให้จริง กู้เฉาอวี่กับเย่อวิ๋นชูก็เป็นผู้หญิง ทำไมเธอไม่ติดต่อไปหาพวกเขา แต่ติดต่อไปหาหางเจียซิ่น?]

[ความคิดเห็นบนหมายความว่ายังไง?]

[อยากสร้างกระแสคู่จิ้นกับหางเจียซิ่นล่ะสิ! ทุกครั้งเวลาฉู่หร่านไปออกรายการวาไรตี้ ก็มักจะถูกจับจิ้นกับแขกรับเชิญชาย แถมเธอยังมีฉายาในวงการว่าเครื่องเก็บเนื้อสด*[1] ครั้งนี้เป้าหมายก็คือหางเจียซิ่นไม่ใช่เหรอ?]

[หร่านหร่านของพวกเราไม่ได้เป็นคนแบบนั้น เธอแค่หวังดี ทำดีแต่ไม่ได้ดี]

[เพราะฉู่ลั่วไม่ยอมย้ำให้ชัดเจน ถ้าเธอพูดเรื่องนี้ให้มันหนักแน่นจริงจัง เจียซิ่นคงไม่ออกไปตามอำเภอใจหรอก]

[จะย้อนกลับไปดูที่หางเจียซิ่นพูดเมื่อวานไหมล่ะ? เขาพูดแบบมั่นอกมั่นใจมากว่าไม่มีผีไม่ใช่เหรอ? บอกว่าตัวเองไม่กลัวไม่ใช่เหรอ?]

[มีแต่ฉันที่สังเกตฉู่จิงเหรอ? เขาดีกับฉู่หร่านเกินไปหรือเปล่า? ได้ยินว่าพวกเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ กันนี่? ทำไมดูแล้วเหมือนคู่จิ้นกันมากกว่า?]

[จิ้นมั่ว ๆ เดี๋ยวก็ซวยหรอกเธอ]

นอกจากฉู่ลั่วกับจี้ไจ่ ก็ยังมีเฉียวโจวที่สงบที่สุดในกลุ่มนี้

“ปรมาจารย์ทั้งสอง ตอนนี้จะทำยังไงดีครับ?”

จี้ไจ่มองไปที่โรงเรียน “พลังหยินของพวกเขาไม่เหมือนกับพลังหยินทั่วไป แต่เป็นพลังหยินที่ถูกทำสัญลักษณ์ มีแต่ต้องกำจัดผีร้ายที่ทำสัญลักษณ์ไว้บนตัวพวกเขา ถึงจะรับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่ถูกพลังหยินรบกวน”

พูดจบ เขาก็มองฉู่ลั่ว

เขาอยากรู้ว่าฉู่ลั่วจะมีความคิดเห็นอื่นหรือไม่

แต่ฉู่ลั่วไม่ตอบโต้อะไร เธอแค่พยักหน้า

จี้ไจ่ขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าฉู่ลั่วไม่ได้พูดความจริงออกมา

เพราะแขกรับเชิญทั้งหกคนได้รับความตกใจ จึงทานอาหารเช้าไม่ค่อยลง พวกเขากินคนละนิดละหน่อย ก็ไปหาที่พักผ่อนแล้ว

จี้ไจ่ถามไถ่ไปหนึ่งรอบ แล้วไปหาฉู่ลั่วที่อยู่ในโรงเรียน เขาเห็นฉู่ลั่วกำลังขมวดคิ้วอยู่ และยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของโรงเรียน เขาเดินเข้าไปถามว่า “คุณรู้ได้ยังไงว่าโรงเรียนแห่งนี้มีพลังหยินอยู่ด้วย? เมื่อวานคุณบอกว่าในโรงเรียนมีซากสัตว์ตาย ผมคิดทั้งคืนแต่ก็ยังไม่เข้าใจ”

สถานที่ถูกทิ้งร้างมาหลายสิบปี มีซากสัตว์ตายก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

“คุณเคยเห็นตำแหน่งที่ตั้งของโรงเรียนแห่งนี้ไหม?”

จี้ไจ่พยักหน้า “ผมเห็นแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร เป็นฮวงจุ้ยปกติตามตำรา”

“ใช่เหรอ?”

ฉู่ลั่วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เธอเปิดแผนที่ให้จี้ไจ่ดู “นี่คือแผนที่แสดงภูมิประเทศของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ มีภูเขาและแม่น้ำเป็นเส้นแบ่งเขต”

จี้ไจ่รับโทรศัพท์มาดู ตอนที่เห็นแผนที่ภูมิประเทศของที่นี่ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “นี่คือ…”

“ค่ายกลแปดทิศ”

“ทั้งเมืองเป็นค่ายกลแปดทิศทั้งหมด นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

ในปัจจุบันนี้ค่ายกลแปดทิศที่ใหญ่ที่สุดคือค่ายกลแปดทิศที่หมู่บ้านจูเก๋อ*[2] ที่สถาปัตยกรรมในหมู่บ้านสร้างให้มีรูปแบบเหมือน “แผนผังแปดทิศ”

ค่ายกลแปดทิศที่หมู่บ้านจูเก๋อเป็นรูปแบบแผนผังแปดทิศที่มีเนินดินแปดกองอยู่ด้านนอกหมู่บ้านด้วย

แต่ที่เมืองนี้ต่างออกไป พวกเขาใช้ภูเขาทั้งแปดที่ล้อมรอบหมู่บ้านทำเป็นแผนผังแปดทิศ

เนินดินนั้นมนุษย์สร้างขึ้นมาได้ แต่ภูเขาเป็นธรรมชาติสร้างมา

และดวงตาของปลาหยินหยางในค่ายกลแปดทิศ โรงเรียนแห่งนี้ตั้งอยู่ในปลาหยินดวงตาหยาง*[3]

ปลาหยินดวงตาหยาง！

ไม่น่าแปลกที่เมื่อวานเขาสำรวจดูโรงเรียนแห่งนี้อย่างละเอียด แต่กลับรู้สึกว่ารอบ ๆ มีแต่พลังงานหยาง เนินเขาราบเรียบ แสงแดดส่องเข้ามาเต็มที่ ดูไม่เหมือนสถานที่ที่จะมีสิ่งชั่วร้ายเกิดขึ้นได้

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ตำแหน่งที่ตั้งของโรงเรียนนี้ จะเป็นดวงตาหยางของปลาหยิน!

[1] เนื้อสด (小鲜肉) เป็นคำที่เอาไว้เรียกนักแสดงหน้าใหม่

[2] ค่ายกลแปดทิศที่หมู่บ้านจูเก๋อ (诸葛八卦村) เป็นสถานที่ที่มีอยู่จริง เป็นแหล่งชุมชนขนาดใหญ่ที่ว่ากันว่าเป็นลูกหลานของจูกัดเหลียง (ขงเบ้ง) สถาปัตยกรรมของหมู่บ้านจัดเรียงเป็นรูปแบบของค่ายกลแปดทิศ และในชุมชนยังคงรักษาบ้านแบบโบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงและชิงเอาไว้

[3] ปลาหยินดวงตาหยาง (阳鱼阴眼) หมายความว่า ปลาหยิน (阳鱼) คือ ฝั่งที่เป็นสีดำในสัญลักษณ์หยินหยาง (ฝั่งสีขาวจะเรียกว่าปลาหยาง) ส่วนดวงตาหยาง (阴眼) คือ จุดกลมสีขาวบนฝั่งที่เป็นสีดำ (หยิน) ในสัญลักษณ์หยินหยาง