เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 444 คำสาป

บทที่ 444 คำสาป

เขามองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น จึงทำได้เพียงแค่มองฉู่ลั่วอย่างช่วยไม่ได้

ฉู่ลั่วเอ่ย “ลูกสาวของคุณไม่อยากคุยกับคุณค่ะ”

คนข้องใจ หรือชื่อที่แท้จริงคือจินจิ่งยิ่งหน้าซีดลง “เสี่ยวหลวนคงจะตำหนิผม เธอต้องกำลังตำหนิผมอยู่แน่ ๆ มันเป็นความผิดผมเอง ความผิดของผมทั้งหมด…”

พูดแล้วจินจิ่งก็ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรง

หลังจากตบไปสองสามครั้ง ใบหน้าก็บวมขึ้นทันที

“ที่ฉันมาหาคุณ ไม่ใช่เพื่อจะมาบอกว่าลูกสาวของคุณอยู่ข้าง ๆ คุณค่ะ” ฉู่ลั่วขัดจังหวะการทำร้ายตัวเองของจินจิ่ง “ฉันจะบอกคุณว่าเดิมทีลูกสาวกับภรรยาของคุณไม่สมควรตายค่ะ พวกเธอโดนคำสาป”

“คำสาป?”

จินจิ่งเงยหน้ามองฉู่ลั่ว “คำสาปเหรอครับ? ใครกันที่สาปพวกเธอ ใครทำ?”

ฉู่ลั่วมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

เริ่มแรกจินจิ่งดูสงสัยในสายตาของฉู่ลั่ว จากนั้นก็ดวงตาก็เบิกโพลง แล้วค่อย ๆ อ้าปากค้าง ริมฝีปากสั่นเทา “ปะ… เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่เธอหรอก ผมมีศัตรูอยู่ในห้างสรรพสินค้าเยอะมากเลยนะ ผมทำธุรกิจ วิธีการทำงานก็ไม่ได้ใสสะอาดอะไรนัก เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้”

ใช่ว่าเขาจะไม่ยอมเชื่อฉู่ลั่ว

แต่เพียงไม่อยากยอมรับว่าชู้รักของตนเองเป็นคนสาปภรรยากับลูกสาวของเขาต่างหาก!

ชู้รักของเขาคนนั้นเป็นคนสวยมาก รูปร่างดี ทำอะไรได้มากมาย เขาชอบเธอมาก และเคยพูดไว้ว่าจะหย่าร้างกับภรรยาไปแต่งงานกับเธอ

แต่เขาก็แค่พูดกับชู้รักเท่านั้น ที่จริงไม่เคยคิดจะหย่าร้างกับภรรยาเลย ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่อยากจะทำลายภาพลักษณ์ของตนเองในใจของลูกสาวด้วย

“คำสาปยังคงดำเนินอยู่ค่ะ ลูกสาวกับภรรยาของคุณตอนนี้ยังไม่สามารถไปเกิดได้ ยังคงถูกขังอยู่ในโลกมนุษย์ ถ้าถูกขังเอาไว้เป็นเวลานาน ความแค้นในใจของพวกเธอเพิ่มมากขึ้นก็อาจจะกลายเป็นผีร้ายได้ค่ะ”

“ถ้าหากกลายเป็นผีร้าย วิญญาณลูกสาวกับภรรยาของคุณก็จะลงเอยด้วยการเป็นเถ้าถ่านสลายไปเท่านั้น”

จินจิ่งชะงักค้างไป

สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ คล้ายกับว่าอยากมองหาวิญญาณของลูกสาวตัวเอง อยากจะพูดคุยกับเธอ

แต่เขามองไม่เห็นอะไรเลย เพราะลูกสาวไม่ได้อยากเจอเขา

“เสี่ยวหลวน พ่อไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้”

“พ่อหวังให้ลูกมีชีวิตที่ดีเท่านั้น”

“เสี่ยวหลวน…”

เขาปรับทุกข์ทั้งน้ำตาอยู่สักพัก เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วห้องรับแขก

กระทั่งเสียงสะอื้นค่อย ๆ เบาลง ฉู่ลั่วก็ถามเขาว่า “ดังนั้น คุณช่วยพาฉันไปหาชู้รักของคุณได้ไหมคะ?”

แน่นอนว่าเธอสามารถตามหาชู้รักที่ว่านั้นด้วยตัวเอง และแก้ไขความยุ่งยากนี้ได้

แต่การที่เธอบุกเข้าไปและจัดการคนธรรมดาด้วยตัวเอง มันจะไม่เป็นไปตามกฎ

ทว่า หากมีจินจิ่งไปด้วยก็จะต่างกันออกไป

จินจิ่งพยักหน้ารัว ๆ “ผมจะพาพวกคุณไปตอนนี้เลยครับ”

เขาลุกขึ้นยืนแบบโซเซ แล้วเดินออกไปข้างนอกกับฉู่ลั่วโดยที่ไม่สนใจความสะบักสะบอมบนร่างกายของตนแม้แต่น้อย

หลังจากขึ้นรถไปแล้ว จินจิ่งก็นั่งอยู่บนรถอย่างระมัดระวัง วางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่าแล้วค่อย ๆ มองฉู่ลั่วที่อยู่ด้านข้าง พอเห็นเธอหลับตาทำสมาธิ ก็รีบหันกลับมา

แต่ผ่านไปสักพัก เขาก็เหลือบมองอีกครั้ง

หลังจากทำซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้ง ฉู่ลั่วก็เอ่ยถามเขา “มีอะไรเหรอคะ?”

“…” จินจิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คือ… ภรรยาของผม… เธอยังอยู่ไหมครับ?”

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอเอ่ยถึงภรรยา เขาถึงค่อนข้างพูดออกมายาก

เขาทำร้ายลูกสาว

ทำร้ายภรรยา

ภรรยาคือคนที่อยู่กับเขามาตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ร่ำรวย และลาออกจากงานเพราะจะมาดูแลเขากับลูก

แต่หลังจากที่เขาประสบความสำเร็จ เธอก็เริ่มดูขัดหูขัดตา

จินจิ่งเคืองที่ภรรยาไม่แต่งตัว เคืองที่ภรรยาไม่เข้าใจอะไรเลย เคืองที่วัน ๆ ภรรยาเอาแต่มาวนเวียนอยู่รอบตัวเขากับลูก

แต่ความขุ่นเคืองเหล่านี้ก็หายไปทั้งหมดหลังจากภรรยาประสบอุบัติเหตุ

ในทุก ๆ วันเขาจมอยู่กับการโทษตัวเองไม่จบสิ้น

ตอนนี้ พอเขารู้ว่าลูกสาวเห็นเขามีชู้ แล้วถูกทำร้ายระหว่างทางกลับบ้าน

และแม้แต่ตายไปแล้วพวกเธอก็ยังไม่ได้รับความสงบสุขเพราะชู้รักของเขาอีก