เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 446 ยันต์สะกดผี
บทที่ 446 ยันต์สะกดผี
“พวกคุณเป็นใครน่ะ!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังเข้ามา
ผู้หญิงคนนั้นเดินหิ้วกระเป๋าแบรนด์เนมเข้ามา พอเห็นจินจิ่งเข้าก็ตาเป็นประกายทันที “ที่รัก คุณมาแล้วเหรอคะ!
ในที่สุดคุณก็ออกมาได้แล้วเหรอ?”
หล่อนวิ่งพุ่งเข้ามาหาอ้อมกอดของจินจิ่ง คล้องคอเขาเอาไว้แล้วสัมผัสอย่างสนิทสนม วินาทีต่อมาขณะที่เตรียมจะกอดเขา หล่อนก็ถูกผลักออกอย่างแรง
“ชิวม่าน คุณบอกผมมาว่าของพวกนี้มันคืออะไร?”
ชิวม่านไม่ตอบคำถาม แค่ล้มลงกับพื้นอย่างเสียใจ “ที่รัก คุณไม่มาหาฉันตั้งหลายปี พอเจอกันก็ทำกับฉันแบบนี้เหรอคะ? คุณรู้ไหมว่าหลายปีมานี้ฉันใช้ชีวิตยังไง?”
“ฉันไปหาคุณตั้งหลายครั้ง คุณก็ไม่มาให้ฉันเจอ ฉันยืนรอคุณอยู่หน้าประตู คุณก็ไม่สนใจ!”
“ฉันรู้ว่าที่คุณเสียใจขนาดนี้เป็นเพราะเสียลูกสาวไป แต่คุณจะเสียใจแบบนี้ไปตลอดชีวิตไม่ได้นะคะ”
“ถ้าเสี่ยวหลวนรู้ว่าคุณเศร้าซึมขนาดนี้ เธอจะต้องเสียใจแน่ ๆ เลย”
“อย่ามาพูดถึงเสี่ยวหลวน!” จินจิ่งรู้สึกเพียงว่ารอบ ๆ นี้มีดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่เขาอย่างเย็นชาและดูถูก
นั่นก็คือสายตาที่มาจากลูกสาวของเขานั่นเอง
ชิวม่านก็เห็นฉู่ลั่ว โดยเฉพาะใบหน้ารูปไข่สวยงามของอีกฝ่าย ทำให้หล่อนเกิดความรู้สึกวิกฤตขึ้นมา
เธอหัวเราะเยาะออกมา “ฉันก็ว่าทำไมคุณถึงไม่มาหาฉันเลย ที่แท้ก็มีคนใหม่นี่เอง จินจิ่ง คุณลืมสิ่งที่คุณพูดกับฉันไปแล้วเหรอ? คุณบอกว่าคุณรักแค่ฉันไง”
“คุณพูดมันออกมาเองแท้ ๆ ว่าถ้าไม่ใช่เพราะภรรยาของคุณมีลูกสาว คุณก็คงหย่ากับเธอไปนานแล้ว”
“คนที่คุณรักคือฉัน คุณไม่ได้ชอบเธอเลย”
“ตอนนี้คุณไปรักคนอื่นอีกแล้วเหรอ?”
“หุบปาก! ผมบอกให้คุณหุบปาก!” จินจิ่งเจ็บปวดอย่างที่สุด เขาจินตนาการความรู้สึกของลูกสาวตัวเองในตอนนี้ไม่ออกเลย
“ทำไมฉันจะต้อง…”
เพียะ!
เสียงตบดังก้องในห้องหนังสือ
ชิวม่านมองจินจิ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อ
จินจิ่งคว้าคอเสื้อของเธออย่างรุนแรง “นี่คืออะไร? ผมถามคุณว่านี่มันคืออะไร?”
ชู้รักหลบสายตาแล้วตอบส่งเดชไป “ก็แค่ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ สองตัวไง!”
“ตุ๊กตาตัวเล็ก คุณคิดว่าผมโง่เหรอ?” จินจิ่งเอาหุ่นไม้ไปตรงหน้าของชิวม่าน “คุณสาปแช่งภรรยากับลูกสาวของผม คุณทำร้ายพวกเธอ คุณทำให้ลูกสาวผมต้องตายอย่างน่าเวทนาขนาดนี้!”
เขาไม่ใช่คนโง่ รู้ร่องรอยบนหุ่นไม้นั้นเป็นอย่างดี มันเหมือนกับร่องรอยบนศพของลูกสาวตัวเอง และจะต้องเป็นฝีมือหล่อนอย่างแน่นอน
“คุณกล้าทำร้ายลูกสาวของผม”
“คุณกล้าทำแบบนั้น!”
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
เขาตบชิวม่านติดต่อกันหลายครั้งจนหล่อนหน้าบวมช้ำ ที่หูและมุมปากมีเลือดออกเต็มไปหมด
ฉู่ลั่วยื่นมือไปขวางจินจิ่งเอาไว้ เขาหันมามองอย่างมึนงง “ท่านปรมาจารย์ คุณ…”
“ฉันมีเรื่องจะถามเธอค่ะ”
ฉู่ลั่วพลิกหุ่นไม้ให้เห็นยันต์ที่อยู่ด้านหลังหุ่นไม้ “ยันต์นี้คุณเอามาจากที่ไหน?”
ชิวม่านเอียงหัวไม่พูดอะไร ในหัวมีแต่เสียงวิ้ง มึนไปหมด
“ท่านปรมาจารย์ถามเธออยู่นะ!” จินจิ่งยกหมัดขึ้นมา
ชิวม่านหดตัวหนี กระซิบชื่อหนึ่งออกมาแล้วพูด “ท่านปรจารย์คนนั้นไง เขาบอกว่าขอเพียงฉันใช้ยันต์นี้ก็จะทำให้ฉันได้อยู่กับพี่จิน”
จินจิ่งหัวเราะเยาะ “ใครเขาจะไปอยู่กับผู้หญิงเลวร้ายแบบเธอได้!”
แต่ชู้รักกลับหัวเราะเย้ยหยันออกมา แล้วมองเขาด้วยใบหน้าชุ่มเลือด “แต่ว่านะพี่จิน ในชีวิตนี้คุณก็ทำได้แค่ต้องอยู่กับฉันนี่แหละ หึ ๆๆ”
เมื่อเขาไปสบเข้ากับดวงตาที่บ้าคลั่งของหล่อน ก็ต้องชะงักไป ในใจรู้สึกสับสนจนต้องหันไปหาฉู่ลั่ว “ท่านปรมาจารย์ สิ่งที่เธอพูดมาจริงหรือเปล่าครับ?”
ฉู่ลั่วเดินไปตรงหน้าหีบ แล้วหยิบถุงผ้าไหมสีแดงที่อยู่ข้างในนั้นออกมา พอเปิดดูก็เห็นว่ามีเส้นผมสองกระจุกที่ใช้ด้ายแดงพันเอาไว้
บนถุงผ้าไหมนั้นก็ปักอักขระด้วยด้ายสีทองไว้อย่างแน่นหนา ซึ่งเป็นอักขระที่มีความซับซ้อนมาก
พอเห็นถุงผ้าไหมนี้ จินจิ่งก็ตะลึงไป
“ท่านปรมาจารย์ สิ่งนี้มันมีผลกระทบอะไรไหมครับ?”
“นี่เป็นเส้นหยินบุพเพ มันเป็นการบังคับให้คนสองคนที่ไม่มีทางได้เป็นสามีภรรยากันได้มาอยู่ด้วยกัน” ฉู่ลั่วเอาถุงนั้นมาดู “มันเริ่มทำงานแล้วค่ะ”
พอจินจิ่งได้ยินประโยคนี้ เขาก็รู้สึกประหลาดใจ
ตอนที่จินจิ่งเพิ่งจะมาอยู่กับชู้รัก หล่อนก็ตัดผมของเขาไปแล้วบอกว่าอยากจะผูกผมเป็นสามีภรรยากับแบบสมัยโบราณ
แต่เขาไม่คิดเลยว่าชิวม่านคิดจะแต่งงานกับเขาจริง ๆ!
และเพื่อให้ได้แต่งงานกัน เธอก็ทำร้ายภรรยากับลูกสาวของเขาโดยที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย