เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 465 ฉู่จิงโกรธแล้ว
บทที่ 465 ฉู่จิงโกรธแล้ว
“พี่รอง พี่อารมณ์ไม่ดีหรือเปล่าคะ?” ฉู่หร่านรีบพูดปลอบ “พี่รองอย่าโกรธลั่วลั่วเลยค่ะ ลั่วลั่วไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นหรอกนะคะ”
เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย “นิสัยของลั่วลั่ว พี่รองไม่ใช่ไม่รู้ หนูไม่โกรธหรอกค่ะ แต่ก็เสียใจนิดหน่อย”
“ยังไงพวกเราก็เป็นพี่น้องกัน เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน”
“หนูในฐานะพี่สาว ไม่ถือสาเธออยู่แล้วค่ะ”
หลังจากที่เธอพูดจาใจกว้างเหล่านี้จบแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
ฉู่จิงที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่ตลอด เงยหน้าขึ้นมามองเธอ
ฉู่หร่านไม่ใช่คนที่สังเกตสีหน้าของคนอื่นเป็น ตั้งแต่เด็กจนโตเธอถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม ไม่เคยต้องเรียนรู้การอ่านสีหน้าคน
แต่ตอนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความรู้สึกในแววตาของฉู่จิงชัดเจนเกินไป หรือเพราะเหตุผลอื่น
เธอเห็นแววขุ่นมัวในสายตาของพี่ชายรอง มันเจือด้วยความขุ่นเคือง
ฉู่หร่านรู้สึกสับสนเล็กน้อย เธอยื่นมือไปจับแขนฉู่จิง “พี่รอง พี่ยังโกรธอยู่เหรอคะ?”
กำลังโกรธฉู่ลั่ว?
หรือกำลังโกรธเธอกันแน่?
ฉู่จิง “…”
เมื่อเห็นท่าทางไม่สบายใจของฉู่หร่าน เขาก็ใจอ่อน พลางถอนหายใจออกมา “พักผ่อนเถอะ พี่กับไคจี้จะปกป้องเธอเอง”
ฉู่หร่านพยักหน้า เดินไปที่เตียง ดึงผ้าห่มขึ้นและเข้าไปนอน ไม่นานเธอก็หลับไป
ฝางไคจี้นั่งเอาขาไขว้กันไว้ พลางเอื้อมมือไปปิดกล้องที่อยู่บนตัวของเขา
ฉู่จิงก็ปิดกล้องของตนเองเช่นกัน
พวกเขาต่างก็มองกันเงียบ ๆ
นานพอสมควร ฉู่จิงถึงได้เอ่ยปากพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉู่ลั่วเป็นคนของตระกูลฉู่ เป็นน้องสาวของฉัน”
ฝางไคจี้หัวเราะเยาะ “ฉู่จิง นายอย่าลืมล่ะ นายเคยพูดว่า หร่านหร่านเป็นน้องสาวคนเดียวของนาย!”
“หร่านหร่านเป็นน้องสาวของฉัน นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยน”
“แต่ฉู่ลั่วก็เป็นน้องสาวของฉันเหมือนกัน แม้ว่าระหว่างพวกเราจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่นายจะรังแกเธอได้”
ฝางไคจี้หัวเราะเย็นชา โดยไม่พูดอะไร
ฉู่จิงเอ่ย “เก็บความคิดพวกนั้นของนายไปซะ นายมีกลุ่มแฟนคลับที่แข็งแกร่ง ฉันเองก็มี”
เขาเงียบไปชั่วขณะ “ฉู่ลั่วเองก็มีกลุ่มแฟนคลับที่เข้มแข็งมาก อุบายในวงการบันเทิง ฉันขอแนะนำว่านายอย่าเอามาใช้กับเธอจะดีกว่า”
ฝางไคจี้เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม เอียงศีรษะเล็กน้อย “ฉู่จิง นายไม่มีตาเหรอ? ไม่เห็นเหรอว่าฉู่ลั่วทำอะไรกับฉู่หร่านบ้าง?”
“เธอทำให้หร่านหร่านต้องลำบากใจต่อหน้ากล้องครั้งแล้วครั้งเล่า”
“นายไร้ความสามารถในการเป็นพี่ชาย ก็อย่ามาห้ามฉัน”
“ฉู่ลั่วเป็นคนตระกูลฉู่ เป็นน้องสาวของนาย แต่ไม่ใช่น้องสาวฉัน!”
“นายไม่อยากให้ฉันเอาอุบายในวงการบันเทิงมาใช้กับฉู่ลั่ว ฉันว่านายไปเกลี้ยกล่อมฉู่ลั่ว ให้เลิกสร้างความลำบากให้หร่านหร่านดีกว่า”
“…” ฉู่จิงหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง “ฉันเตือนนายแล้ว ถ้านายยังยืนกรานที่จะทำ ก็อย่าโทษว่าฉันไม่เห็นแก่มิตรภาพของเรา และอย่าโทษว่าฉันไม่เตือน”
“ฉู่ลั่ว ไม่ใช่คนที่นายจะรังแกได้”
ฝางไคจี้สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ “เป็นคนที่ฉันรังแกได้หรือเปล่า แค่ลองดูเดี๋ยวก็รู้เอง”
ภายในห้องไม่มีการพูดคุยอะไรอีก
ฉู่หร่านที่นอนอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เผยให้เห็นดวงตาที่มีความโหดร้ายแฝงอยู่ เธอกัดฟันเบา ๆ
ฉู่ลั่ว!
ฉู่ลั่ว!
ฉู่ลั่วอีกแล้ว!
ฉู่ลั่วแย่งพี่ใหญ่ไปแล้ว ตอนนี้ยังจะแย่งพี่รองไปอีกเหรอ?
ทำไมพวกเขาถึงเป็นแบบนี้?
ทั้งที่บอกว่ามีเธอเป็นน้องสาวคนเดียว ทั้งที่บอกว่าจะรักและเอ็นดูเธอคนเดียว
ทำไมหลังจากที่ฉู่ลั่วปรากฏตัวออกมา พวกเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละคน
คนหลอกลวง!
มีแต่คนหลอกลวง!
…
วันต่อมา
ทุกคนเก็บแรงเอาไว้รอจนถึงเที่ยงคืน พวกเขาจึงหยิบซองแดงซองนั้นที่ฉู่หร่านเก็บไว้ออกมา
ซองที่ทำมาจากกระดาษสีแดง ข้างในซองใส่เงินสำหรับเผาให้คนตายเอาไว้
หนาเป็นปึก!
ฉู่ลั่วเอาซองแดงวางไว้บนโต๊ะ “เจ้าบ่าวผีจะปรากฏตัวออกมา ส่วนใหญ่แล้วจะเลือกเวลาที่เจ้าสาวของตนอยู่คนเดียว”
“อีกเดี๋ยว ให้เธอไปอยู่ในห้องคนเดียว ขอแค่อีกฝ่ายปรากฏตัว พวกเราก็จะทำตามวิธีที่นัดแนะกันไว้แล้วกำจัดเขาซะ”
ฉู่หร่านรับซองแดงไปพร้อมพูดเสียงสั่น “ลั่วลั่ว ฉันกลัว… ฉันต้องอยู่คนเดียวจริงเหรอ?”
“ตอนเซียนพู่กัน ทุกคนอยู่ด้วยกัน ฉันยังกลัวเลย ตอนนี้ให้ฉันอยู่คนเดียว” เธอพูดเสียงเบา “ครั้งก่อนตอนที่สิ่งนั้นมาหาฉัน ปรมาจารย์จี้ไจ่กับพี่ไคจี้ก็อยู่ด้วย”
พูดจบ เธอก็รีบโบกมือ “ลั่วลั่ว ฉันไม่ได้สงสัยเธอนะ! ฉันแค่กลัวจริง ๆ”
ฉู่หร่านกำซองแดง พร้อมกับเงยหน้ามองฉู่ลั่วอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว
“ลั่วลั่ว เธอบอกว่าซองแดงนี้สามารถส่งต่อให้คนอื่นได้ไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อสามารถส่งต่อได้ ทำไมไม่ส่งต่อมันตอนนี้เลยล่ะ?”
“ฉันเป็นคนขี้กลัวมาก ถ้ากลัวมากเกินไป แล้วทำแผนของพวกเธอพังจะทำยังไงล่ะ?”
เธอทำท่าทางอ่อนแอ และมองฉู่ลั่วอย่างน่าสงสาร
ฝางไคจี้จะทนเห็นฉู่หร่านเสียใจแบบนี้ได้อย่างไร เขาขมวดคิ้วก่อนจะเดินออกมา “ในเมื่อซองแดงสามารถส่งต่อได้ ก็ให้คนใจกล้าเข้าไปก็ได้แล้วนี่”
พูดถึงคนใจกล้าแบบกว้าง ๆ แต่สายตาของฝางไคจี้กลับมองไปที่ฉู่ลั่ว