เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 500 พล็อตเรื่องเวอร์ไร้ที่ติ

บทที่ 500 พล็อตเรื่องเวอร์ไร้ที่ติ

“ไม่มีนี่คะ คุณเจ้าของช่อง คุณดูผิดหรือเปล่าคะ?” เจ้าของแอ็กเคานต์ยกมือขึ้นถาม

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ดูผิดค่ะ คนที่ขีดรถคุณก็อยู่ในบ้านของคุณนั่นแหละ”

รำคาญใจมองไปรอบ ๆ “ไม่มีนะคะ! ฉันหาทั่วแล้ว หรือว่าฉันหาไม่ละเอียด? งั้นฉันจะไปตรวจดูอีกรอบค่ะ”

เธอถือไม้เบสบอลไปตรวจดูอีกครั้ง

[เห้อ! ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกว่าเธอตาบอดสุด ๆ ไปเลย!]

[ฉันเดาได้แล้วว่าใคร]

[ฉันก็เดาได้แล้วเหมือนกัน]

[ทุกคนรู้กันหมดแล้ว มีแต่คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุนั่นแหละที่ยังไม่รู้]

[ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ใครเหรอ หรือว่ามีผี ไม่น่าใช่นะ! พวกผู้โชคดีในวันนี้จะเป็นเรื่องระทึกขวัญกันหมดเลยเหรอ?]

[ความคิดเห็นข้างบนโง่แบบไร้เดียงสาจริง ๆ]

[ทำไมเจ้าของช่องไม่เตือนเธอล่ะ?]

[จะบอกยังไงล่ะ! ถึงเจ้าของช่องจะบอก เธอก็อาจจะไม่เชื่ออีก]

กระทั่งรำคาญใจตรวจทั้งบ้านอีกครั้งแล้วก็ยังคงไม่เจออะไร

“คุณเจ้าของช่องคะ คุณดูผิดหรือเปล่าคะ ในบ้านฉันไม่มีคนอื่นเลยนะ นอกจากฉันก็มีแค่น้องชายฉันนี่แหละ! ไม่เห็นเจอคนที่ขีดรถฉันเลย”

ฉู่ลั่วย้ำเสียงเย็นชา “…อยู่ในบ้านคุณนั่นแหละค่ะ”

รำคาญใจเอ่ย “ไม่มีค่ะ! แม้แต่ใต้เตียงหรือในตู้เสื้อผ้าฉันก็หาหมดแล้ว”

เจ้าของช่องเงียบไปครู่หนึ่ง “ก็น้องชายคุณนั่นแหละ”

เจ้าของแอ็กเคานต์รำคาญใจ “…”

ผู้ชม “…”

รำคาญใจหันไปมองทางน้องชายของตัวเองอย่างช้า ๆ “คุณเจ้าของช่องบอกว่านายเป็นคนขีดรถฉัน”

ฉวนจวิน “…พี่ ผมเป็นน้องชายแท้ ๆ ของพี่นะ พี่ไม่เชื่อผมแต่ไปเชื่อผู้หญิงเจ้าของช่องนั่นเหรอ?”

“ฉันเชื่อเธอแน่นอนสิ!” รำคาญใจพูดอย่างสมเหตุสมผล เธอยกไม้เบสบอลขึ้นพลางหัวเราะ

“นายก็พูดมาแล้วว่านายเป็นน้องชายแท้ ๆ ของฉัน เราโกรธแค้นอะไรกันหรือไง ถึงได้มาขีดของของฉัน”

เธอเดินเข้าไปแล้วเหวี่ยงไม้เบสบอลไปที่ตัวของน้องชายอย่างไร้ความปรานี!

ตีไปหลายครั้งจนฉวนจวินร้องอย่างเสียใจแล้วล้มตัวลงบนพรม “พี่! หยุดตี พอแล้ว!”

สิ่งที่ตอบเขาไปก็คือไม้เบสบอลที่แรงยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

“หยุดตีได้แล้วค่ะ… ถ้าตีอีกจะเจ็บหนักแล้ว”

ฉู่ลั่วเตือน

รำคาญใจเก็บไม้เบสบอลอย่างเชื่อฟัง แต่ก็ยังใช้ไม้เบสบอลชี้ไปที่น้องชายแล้วพูด “ฉันเห็นแก่คุณเจ้าของช่องนะ บอกมา ทำไมนายต้องขีดรถฉันด้วย?”

“นายกินดื่มของของฉัน อาศัยในบ้านของฉัน แล้วนายทำแบบนี้กับฉันเหรอ?”

ในขณะที่รำคาญใจโกรธอยู่ ก็รู้สึกเสียใจไปด้วย

ฉวนจวินกัดฟัน ไม่พูดอะไร

“นายอยากโดนตีอีกเหรอ จะพูดไหม?”

รำคาญใจลองยกไม้เบสบอลหยั่งเชิงดู

ฉวนจวินกุมหัวเอาไว้ “เพราะว่าพี่หน้าไม่อาย พี่เลว พี่ทำร้ายผม”

“ฉันทำร้ายนายเหรอ ฉันทำร้ายนายยังไงห้ะ?”

ฉวนจวินเงยหน้าขึ้น ในสายตาของเขาปรากฏความหวาดกลัวและความรังเกียจอยู่ในนั้น “คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอ? คนที่บ้านเก่าบอกผมหมดแล้ว ว่าผมเป็นลูกชาย ไม่ใช่น้องชายของพี่!”

รำคาญใจเบิกตาโต

ผู้ชมในไลฟ์ “…”

นี่มันพล็อตเรื่องเวอร์ไร้ที่ติอะไรกันเนี่ย!

ท่าทีตกตะลึงของรำคาญใจทำให้น้องชายหัวเราะออกมา เขามองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจก่อนหันหน้าหนี

“พวกเขาบอกหมดแล้วว่าตอนมัธยมคุณไม่ได้ตั้งใจเรียน ไปมีความรัก แล้วก็ท้องผมขึ้นมา ฝ่ายชายเขาไม่เอา พี่ก็เลยคลอดลูกออกมา แล้วบอกว่าผมเป็นลูกของพ่อแม่”

เขาหัวเราะเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“เมื่อก่อนผมก็คิดนะว่าพี่ดีกับผมจริง ๆ เพื่อผม แม้แต่แต่งงานพี่ก็ไม่แต่งเลย ที่ไหนได้… หึ ๆ”

“คุณทำดีกับผมมันก็สมควรแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมจะถูกคนเขารังเกียจเหรอ?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ตอนนี้ผมจะไม่มีอะไรสำเร็จสักเรื่องเหรอ?”

น้องชายตะโกนระบายความอัดอั้นตันใจออกมา

“คุณสั่งสอนผมอยู่ทุกวันเหมือนผมเป็นน้องชาย ผมขอเงินจากคุณ แต่คุณก็ให้ผมออกไปทำงานหรือไม่ก็ไปเรียนทักษะ”

“แล้วตัวคุณเองล่ะ?”

“ดูคุณสิ คุณแต่งตัวแบรนด์เนม ขับรถหรู ไหนจะบ้านหลังนี้อีก… ผมขอยืมรถคุณไปขับ จะขับไปรับผู้หญิงที่ผมชอบ คุณก็ไม่ให้”

“ทำไมล่ะ?”

“ผมเป็นลูกชายคุณนะ!”

“ไม่แปลกเลยที่ผู้ชายคนนั้นเขาไม่เอา ก็ใจดำขนาดนี้ไง!”

รำคาญใจพูดไม่ออก เธออ้าปากค้างเล็กน้อย ผ่านไปสักพักถึงได้ตอบสนอง

หญิงสาวเก็บสีหน้าตกตะลึงนั้นแล้วไปนั่งลงบนโซฟา ในมือยังถือไม้เบสบอลอยู่ พลางมองอีกฝ่ายอย่างเงียบสงบ

“ใครบอกนาย มีหลักฐานหรือเปล่า?”

ฉวนจวินหยิบมือถือออกมา “หลักฐานเหรอ พวกเขาบอกผมแบบนี้กันหมด คุณดูให้เต็มตา!”

เขาส่งมือถือไปให้ “เห็นแล้วใช่ไหม!”

นี่เป็นกลุ่มโซเชียลของแถวบ้านเกิด

ฉวนจวินไปบ่นในกลุ่มว่าพี่สาวฟุ่มเฟือยกับตัวเอง แต่ตระหนี่กับเขามาก บอกว่าเธอไม่มีใครแต่งงานด้วย และถึงตายไปก็ไม่เหลือเงินไว้ให้เขา

ทั้งยังบอกอีกว่าเขาเป็นผู้สืบทอดวงศ์ตระกูล ทรัพย์สินในบ้านทั้งหมดก็ควรจะให้เขา

จากนั้นก็มีคนจุดประเด็นขึ้นมา บอกว่าตอน ม.ปลายพี่สาวหยุดเรียนไปกลางคัน จากนั้นเขาก็เกิด แล้วบอกว่าคนในหมู่บ้านรู้กันหมดว่าพี่สาวเป็นคนคลอดเขาออกมา

เจ้าของแอ็กเคานต์รำคาญใจอ่านบทสนทนาเหล่านั้นแล้วปามือถือใส่ตัวฉวนจวิน