เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 506 สามีรักฉันมากขึ้นอีกสักหน่อย
บทที่ 506 สามีรักฉันมากขึ้นอีกสักหน่อย
ขณะเอ่ย ประตูห้องหนังสือก็เปิดออก
เมื่อเห็นคนสองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตู สีหน้าของเจิ้งเซียนพลันเปลี่ยนไป “แม่ครับ! เจียวเจียว…”
เขาเหยียดมือออกมาอุ้มลูกสาว “เจียวเจียว ในมือกำลังถืออะไรอยู่ลูก ว้าว! เจียวเจียวสอบได้คะแนนเต็ม!”
“งานประดิษฐ์นี้ก็ทำออกมาได้สวยจริง ๆ”
“วาดภาพก็สวยมาก!”
“เจียวเจียวของพ่อเป็นสาวน้อยอัจฉริยะที่สวยที่สุด พ่อรักหนูมากที่สุดเลย!”
เจียวเจียวกอดคอพ่อของเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ก่อนมองคุณแม่ด้วยความคาดหวัง แต่กลับพบว่าสีหน้าของแม่น่าเกลียดเป็นอย่างมาก
เธอซ่อนตัวเล็กน้อยด้วยความกลัว
สีหน้าของเสี่ยวเอ๋อร์บิดเบี้ยวมากยิ่งขึ้น “ลงมา!”
ผู้เป็นแม่ตะโกนด้วยความโกรธและดึงลูกสาวออกจากอ้อมแขนของเจิ้งเซียน ขณะกำลังขัดขืน กระดาษข้อสอบ งานประดิษฐ์และภาพวาดภายในมือต่างก็ตกลงบนพื้น ทุกอย่างนั้นถูกเธอเหยียบย่ำไปมาหลายครั้งอย่างไม่ไยดี
เธอคว้าเจียวเจียวมาพร้อมกับเอ่ย “โตขนาดนี้แล้วยังอ้อนพ่อเหมือนเด็กอยู่อีก ทำตัวให้โตกว่านี้หน่อยจะได้ไหม!”
[ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาทางจิตหรือเปล่า! ไม่ว่าเด็กจะโตขนาดไหนก็อ้อนพ่อได้ เข้าใจไหม?]
[ฉันขอโทษสำหรับคำพูดก่อนหน้านี้ บนโลกนี้มีพ่อและแม่ที่ไม่รักลูก]
[มีแม่แบบนี้อยู่ได้ยังไง!]
[สามีภรรยาทะเลาะกันแล้วไปตำหนิลูกได้ไง? มนุษย์ป้าปากร้ายแบบนี้ ไม่น่าแปลกใจที่สามีจะหมดความอดทนกับคุณ]
[บ้าหรือเปล่า! ด่าเด็กทำไม?]
ดวงตาของเจียวเจียวแดงก่ำด้วยความคับข้องใจ อยากร้องไห้แต่ก็ไม่กล้า
คุณยายเดินเข้ามาคุกเข่าโอ๋เจียวเจียว “เจียวเจียวของพวกเราเป็นเด็กดีที่สุด เป็นเด็กรู้ประสาที่สุดบนโลก น่ารักที่สุด และฉลาดที่สุดด้วย ไม่มีใครเทียบกับเจียวเจียวของพวกเราได้แล้ว”
เจิ้งเซียนเองก็ปลอบโยนลูกสาว
เสี่ยวเอ๋อร์เห็นภาพเหตุการณ์นี้พลอยรู้สึกโกรธทั้งแม่ทั้งสามี “คนที่พวกคุณรักมากที่สุดก็คือเธอ! แม่! แม่ลืมไปแล้วเหรอ? ก่อนหน้านี้แม่ก็เคยพูด คนที่แม่รักมากที่สุดก็คือหนู! ตอนนี้พวกคุณรักเธอมากที่สุด ไม่ได้รักหนูแล้ว!”
คุณยายสูดลมหายใจเข้า “ทำไมแกยังทำตัวเหมือนเด็กขนาดนี้ แกรู้ไหมว่าเพื่อให้แกรักมากขึ้นอีกสักหน่อย เจียวเจียวได้ไลฟ์และขอความช่วยเหลือจากปรมาจารย์”
“ปรมาจารย์? ไลฟ์?”
“เมฆใสเฝ้ามองตะวัน ปรมาจารย์เก่ง ๆ คนนั้นไง”
สีหน้าของเสี่ยวเอ๋อร์เปลี่ยนไปและมองโทรศัพท์ภายในมือของเจียวเจียว ภายในนั้นกำลังไลฟ์สดอยู่
หน้าจอครึ่งหนึ่งนั้นคือใบหน้าของฉู่ลั่ว
ผู้เป็นแม่รีบหยิบโทรศัพท์ไปมองดู สีหน้าพลันเปลี่ยนไป “พวกคุณออกไปก่อน ฉันจะคุยกับเจ้าของช่อง!”
เธอผลักคนอื่นออกไปด้านนอกจนภายในห้องหนังสือเหลือเพียงแค่ตัวเอง ก่อนยื่นมือไปปิดประตู
และเอ่ยกับฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ ช่วยทำให้สามีของฉันรักฉันได้ไหม?”
ฉู่ลั่วหรี่ตา “ผู้โชคดีคือลูกสาวของคุณ ไม่ใช่คุณ”
เสี่ยวเอ๋อร์เพิกเฉย “ฉันคือแม่ของเธอ! ของเธอก็เหมือนของฉัน เธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่งจะไปรู้เรื่องอะไร?”
กว่าจะคว้าโอกาสมาได้นั้นไม่ง่ายเลย จะปล่อยให้เด็กคนหนึ่งใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองได้อย่างไร?
“เจ้าของช่อง คุณวางใจเถอะ ตราบใดที่คุณช่วยเหลือฉัน ไม่ว่าเท่าไรฉันก็ยินยอมจ่าย อยากได้เท่าไรฉันก็ยอม”
ใบหน้าของฉู่ลั่วเย็นชาและไม่พูดอะไร
เสี่ยวเอ๋อร์นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความคับข้องใจ “เจ้าของช่อง คุณรู้หรือไม่ว่าฉันดีกับสามีขนาดไหน”
“เมื่อตอนมหาวิทยาลัยฉันชอบเขา ตอนนั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว ทุกครั้งที่ฉันเห็นเขาอยู่กับแฟน หัวใจของฉันรู้สึกเจ็บปวดมาก”
“หลังจากนั้นเขาเลิกกับแฟน ฉันดีใจมาก ช่วงเวลานั้นฉันดีกับเขามาก ตอนเช้าฉันส่งอาหารเช้าให้ ตอนกลางคืนก็ไปดื่มเป็นเพื่อน ตอนเขาป่วย ฉันก็ไปดูแลเขาที่หอพัก ตอนนั้นทางมหาวิทยาลัยรู้ ทางอาจารย์ก็สั่งสอนฉันยกใหญ่”
“ตอนวันเกิดเขา ฉันทำเค้กโฮมเมดให้เขา เขาไม่ชอบสั่งอาหารดิลิเวอรี ฉันก็ทำอาหารให้เขาทาน”
“ฉันเรียนออกแบบมาค่ะ หลังจากได้รับรางวัล เดิมทีฉันต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เพื่อเขาแล้ว ฉันไม่ได้ไปเรียนต่อและเลือกที่จะเรียนอยู่ภายในประเทศ”
“ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะยอมคบหากับฉัน แต่ยังคงปฏิบัติต่อฉันอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่เสมอ หลังจากพวกเราแต่งงานกันแล้ว เขาก็ยังคงปฏิบัติแบบนี้กับฉัน!”
“ฉันรู้มาโดยตลอด อันที่จริงแล้วเขาไม่ได้รักฉันมากขนาดนั้น แต่ฉันยังคงพยายามและดีกับเขาอยู่เสมอ แต่ทำไมเขายังไม่รักฉัน!”
ขณะพูด เสี่ยวเอ๋อร์ร้องไห้
เธอเป็นคนสวย เมื่อร้องไห้แล้วก็ยังดูสวย
“ช่วงเวลานี้ เขาจ้างรักแรกของตัวเองมาเป็นเลขา แม้ว่าฉันจะรู้ว่าระหว่างพวกเขานั้นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่ฉันก็ยังเป็นกังวล”
“เจ้าของช่อง คุณช่วยทำให้สามีของฉันรักฉันมากขึ้นอีกสักหน่อยได้ไหม? ตราบใดที่เขารักฉัน คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”
ฉู่ลั่ว “…”
YOU MAY ALSO LIKE
