เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 512 พู่กันก็มีหัวใจ
บทที่ 512 พู่กันก็มีหัวใจ
แม้จะปราศจากเสียงร่ำไห้ มีเพียงตัวอักษร เฉิงยวนก็มองออกว่าพู่กันด้ามนี้น่าสงสารมากจริง ๆ
วิญญาณสาวหยิบพู่กันหยกออกไปไกล ๆ ด้วยความรังเกียจ แล้วรีบส่งมันใส่มือฉู่ลั่ว ก่อนจะเช็ดมือลงบนตัวแรง ๆ
พู่กันหยก “…”
‘ฮืออออออ!’
มันร้องหนักกว่าเดิม
เฉิงยวน “…คือว่า ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้านะ! ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าจริง ๆ นะ ข้าก็แค่… ข้าก็…”
หล่อนไม่สามารถพูดฝืนใจออกมาได้ เพราะรังเกียจพู่กันหยกอัปลักษณ์นั่นจริง ๆ
ฉู่ลั่วมองพู่กันหยกที่ปลายโล้นเกลี้ยง หยกสีจางลง ไม่เหมือนกับตอนอยู่ที่อิ๋งเซียง ตอนนั้นมันดูเป็นพู่กันหยกราคาแพงมาก
“ทำไมแกถึงกลายเป็นแบบนี้?”
ฉู่ลั่วยังไม่ทันได้พูดอะไรมาก เพราะทันทีที่เธอพูด พู่กันหยกก็กระโดดออกจากมือ และเขียนอักษรกลางอากาศอย่างรวดเร็ว
‘เพราะเจ้าทำร้ายข้า’
‘ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะกลายเป็นอย่างตอนนี้เหรอ?’
‘พวกเจ้ายังเป็นคนกันอยู่รึเปล่า!?’
‘ถามกันทั้งวัน ถามกันอยู่นั่นทั้งวัน ไปเอาคำถามมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?’
‘พวกเจ้ารู้ไหมว่าแต่ละคำถามมันลิ้นเปลืองพลังของฉัน ทุกครั้งยังถามแค่คำถามบ้า ๆ’
‘จะทำให้คนอาศัยอยู่บนดวงจันทร์ได้อย่างไร?’
‘เกี่ยวบ้าอะไรกับข้า!?’
‘ถ้าข้าบอกไปแล้ว พวกเจ้าทำได้เหรอ?’
‘ทำอย่างไรถึงจะเดินทางในอวกาศได้อย่างอิสระ? เหอะ! ยังไม่ทันได้หัดเดิน ก็จะหัดวิ่งแล้ว!’
…
กลางอากาศ ล้วนเป็นข้อความฟ้องของพู่กันหยก ราวกับจะเขียนให้ทั่วทั้งห้องรับแขก
จิ่งเจียเหยียนแปลงร่างเป็นร่างมนุษย์ เดินไปรอบ ๆ ตัวอักษรแต่ละตัว ก่อนจะเดินมาหาพวกเฉิงยวน “นี่มัน… เป็นบ้าไปแล้ว?”
เฉิงยวนเอ่ย “…ไม่รู้ อาจจะใช่!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวใช้นิ้วมือเล็ก ๆ แตะลงไปบนตัวอักษรที่อยู่กลางอากาศ
ตัวอักษรดูเหมือนหมึกสีดำ แต่ตอนที่เอามือไปแตะ ถึงพบว่ามันเป็นภาพลวงตา
“คิก ๆ”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวใช้นิ้วจิ้มอย่างสนุกสนาน
พู่กันหยกที่ตอนแรกกำลังเขียนอยู่ เมื่อได้ยินพวกเขาคุยกันกระซิบกระซาบ จึงหยุดชะงักไป
เฉิงยวนเอ่ย “…พวกเราไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
จิ่งเจียเหยียนรีบพูดว่า “ใช่ ใช่ ใช่ เมื่อกี้พวกเราแค่พูดว่า อักษรนี้สวยมากจริง ๆ เส้นความแข็งแรง ดูมีพลัง… และการตวัดแบบนี้…”
ร่างกายที่ชะงักไปของพู่กันหยกกลับมาเป็นปกติ มันเขียนฟ้องต่อไปราวกับว่าถ้าไม่ระบายความอยุติธรรมในใจออกมาให้หมด มันจะไม่ยอมหยุด!
ในตอนนี้เองโทรศัพท์มือถือของฉู่ลั่วก็ดังขึ้นมา ฉู่ลั่วเห็นว่าซู่เซี่ยงหยางโทรเข้ามา ก็กดรับสาย
ซู่เซี่ยงหยางน้ำเสียงร้อนใจ “คุณฉู่ลั่ว เซียนพู่กันหายไปแล้วครับ! เจ้าหน้าที่ของพวกเราเตรียมจะพามันไปฐานวิจัยทางการเกษตร ใครจะไปคิดว่าตอนหยิบมันออกมา มันจะทำร้ายเจ้าหน้าที่ของพวกเรา และหนีไป!”
“ทำยังไงดีครับ? ถ้ามันหนีไปแล้ว…”
ฉู่ลั่วพูดแทรกเขาขึ้นมา “มันอยู่กับฉันที่นี่ค่ะ”
ซู่เซี่ยงหยางชะงัก “…อะไรนะครับ?”
“คุณมาที่นี่ก่อนเถอะ”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ซู่เซี่ยงหยางก็มาถึงแล้ว
“…” เขามองดูคำฟ้องที่ลอยอยู่เต็มห้องนั่งเล่น ก็ลูบจมูกของตนเองอย่างกระดากอาย “ที่จริง ก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดที่เธอบอกหรอกนะครับ”
พู่กันหยกลอยไปตรงหน้าเขา
‘เจ้าดูข้าสิ ถ้าแน่จริง เจ้าก็ลองพูดอีกครั้งสิ!!’
มองดูพู่กันหยกที่ไร้ซึ่งความแวววาว ขนที่ปลายพู่กันร่วงใกล้จะหมด ผู้บัญชาการหนุ่มก็หัวเราะออกมาสองครั้ง
“นี่จะโทษพวกเราไม่ได้นะครับ! ทุกแผนกต่างก็ยื่นคำร้องมาขอยืมใช้พู่กันจากพวกเรา และทั้งหมดก็มีเหตุผล ทั้งทำเพื่อประเทศชาติและเพื่อประชาชน พวกเราไม่ตอบตกลงได้เหรอครับ?”
พู่กันหยกกรีดเป็นเส้นตรงกลางอากาศแทนนิ้วกลาง ก่อนพุ่งตรงเข้าไปหาซู่เซี่ยงหยาง แต่ถูกฉู่ลั่วสะกดให้นิ่งไว้กลางอากาศเสียก่อน
มันสะบัดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง
‘ข้าจะให้พวกแกพินาศไปพร้อมกับข้า!’
‘พวกแกก็ดีแต่รังแกข้า!’
‘ข้าอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!’
‘ข้าจะสู้กับพวกแกสักตั้ง!’
ฉู่ลั่ว “…”
ซู่เซี่ยงหยาง “…”
พลังหยินรอบตัวพู่กันหยกพุ่งสูงขึ้นในชั่วพริบตา ตัวอักษรที่อยู่รอบ ๆ ก็หายไป รวมตัวกันที่พู่กันหยก
ตอนที่มันกำลังจะระเบิดออก ยันต์แผ่นหนึ่งก็แปะเข้าที่ตัวพู่กันหยก
พลังวิญญาณที่เพิ่มขึ้นของมันถูกควบคุมอย่างรวดเร็ว
เซียนพู่กัน “…”
เฉิงยวนถอนหายใจเบา ๆ “เจ้าโง่หรือเปล่า? แม้แต่ข้ายังถูกฉู่ลั่วควบคุมเอาไว้ได้ กับเจ้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง?”
ปึก
พู่กันหยกร่วงลงบนพื้น มันกลิ้งขลุก ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะชนเข้ากับขอบโต๊ะ ถึงได้หยุดลง
มันมีท่าทางยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง… แต่ยังคงยืนกรานไม่ให้ความร่วมมือ
ซู่เซี่ยงหยางหยิบพู่กันหยกขึ้นมาวางไว้กลางฝ่ามือ เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เซียนพู่กัน เซียนพู่กัน…”
มันไม่ตอบสนองอะไร
ซู่เซี่ยงหยาง “…”
ผู้บัญชาการหนุ่มหันไปมองฉู่ลั่วอย่างจนปัญญา
ยังมีอีกตั้งหลายแผนกที่รอใช้เซียนพู่กัน
ตั้งแต่ก่อตั้งองค์กร ไม่ได้มีแค่เสียงคัดค้านจากลัทธิเต๋า แต่ยังมีเสียงคัดค้านจากฝ่ายมนุษย์ไม่น้อยเช่นกัน
แต่เมื่อเซียนพู่กันปรากฏตัวขึ้น ด้วยความสามารถของมันก็ทำให้คนเหล่านั้นหุบปากลงได้
ตอนนี้…
เซียนพู่กันหยุดงานไปแล้ว
ฉู่ลั่วเอ่ย “มันไม่ใช่เซียนพู่กันธรรมดาค่ะ มันมีความรู้สึกนึกคิด”
YOU MAY ALSO LIKE
