เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 513 ร่างสัญญาเป็นทางการ
บทที่ 513 ร่างสัญญาเป็นทางการ
เซียนพู่กันธรรมดางั้นรึ? ในใจมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เมื่อถูกคนเรียกออกมา ก็คิดแต่จะฆ่าคน
อีกทั้งยังไม่ได้มีทางเลือกมากนัก เวลาที่ถูกคนเรียก ก็ต้องออกมาเท่านั้น
แต่เซียนพู่กันตนนี้ไม่เหมือนกัน มันอาศัยอยู่ในสื่อกลางที่พิเศษ แม้ในเวลาที่ไม่มีคนเรียก ก็สามารถปรากฏตัวได้อย่างอิสระ
“คุณไม่สามารถใช้มันเป็นเครื่องมือได้”
ซู่เซี่ยงหยาง “…”
แน่นอนว่าสำหรับเขา คิดว่าเซียนพู่กันเป็นเครื่องมือที่สามารถใช้ประโยชน์ได้
ไม่ใช่แค่เซียนพู่กัน แม้แต่วิญญาณชั่วร้าย เขาก็สรุปว่ามันเป็นสิ่งของอีกประเภทหนึ่งเท่านั้น
แต่ว่า…
เขามองห้องรับแขกนี้ มันมีทั้งวิญญาณ ปีศาจ มนุษย์ และมีผู้บำเพ็ญ…
และทุกคนที่อยู่ในนี้ ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแปลกเลย
ดูเหมือนว่าทางองค์กรต้องศึกษาความหลากหลายให้มากขึ้น
รวมถึงตัวเขาด้วย
“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีครับ?” เขาชี้ไปยังพู่กันหยกในมือที่ปิดกั้นตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง
ฉู่ลั่วหยิบมันมา พลางใช้นิ้วแตะไปที่ด้ามของพู่กันหยก “ถ้าเพิ่มร่างสัญญาให้แกล่ะ เป็นยังไง?”
เซียนพู่กัน “…”
“เวลาทำงานกำหนดไว้ที่แปดชั่วโมงต่อหนึ่งวัน หนึ่งสัปดาห์มีวันหยุดสองวัน”
พู่กันหยกขยับเล็กน้อย
“ทุกเดือนถ้าทำงานเสร็จได้ตามปกติ ค่าจ้างจะได้เป็นยันต์สิบใบ”
ฉู่ลั่วตวัดมือเบา ๆ ก่อนจะหยิบยันต์สิบใบออกมา
พู่กันหยกที่ตอนแรกแกล้งตาย มีชีวิตขึ้นมาทันที!
มันบินไประหว่างนิ้วของฉู่ลั่ว แล้ววนรอบยันต์
‘ยันต์ศักดิ์สิทธิ์?’
ฉู่ลั่วพยักหน้า “เป็นยันต์ศักดิ์สิทธิ์ ช่วยให้เธอบำเพ็ญพลังวิญญาณได้”
เซียนพู่กันตื่นเต้นอยู่พักหนึ่ง
‘ถ้าต้องทำงานล่วงเวลาล่ะ?’
ฉู่ลั่วตอบ “ถ้าต้องทำงานล่วงเวลาจะคำนวณสวัสดิการเหมือนพนักงานทั่วไป ซู่เซี่ยงหยางจะร่างสัญญาจ้างพนักงานให้แก แกแค่เซ็นชื่อก็พอ”
เซียนพู่กันลอยไปตรงหน้าผู้บัญชาการหนุ่ม
ซู่เซี่ยงหยางรีบพยักหน้า “ฉันจะรีบร่างสัญญาให้เร็วที่สุด”
เมื่อเซียนพู่กันพอใจแล้ว ซู่เซี่ยงหยางก็พามันกลับไป
เขาเดินไปถึงหน้าประตู ก่อนจะหันมาหาฉู่ลั่วอีกครั้ง สลับกับมองพู่กันที่นอนนิ่งอยู่กลางฝ่ามือ ด้วยความรู้สึกแปลก
นึกไม่ถึงว่า… เขาจะพูดคุยเรื่องสัญญาจ้างงานกับเซียนพู่กัน
นึกไม่ถึงว่า… แค่ใช้สัญญาจ้างงานฉบับเดียวก็สามารถแก้ปัญหาเซียนพู่กันที่บ้าคลั่งจะฆ่าคนได้แล้ว
ฉู่ลั่ว…
…
ภายในห้องรับแขก เฉิงยวนมองส่งซู่เซี่ยงหยางจากไป เธอถอนหายใจ “เซียนพู่กันตนนี้วาสนาดีจังนะ! พริบตาเดียวก็กลายเป็นเจ้าหน้าที่รัฐแล้ว!”
“แล้วนี่จะให้คนที่พยายามดิ้นรนสอบเข้าราชการทำอย่างไรล่ะ!”
“อิจฉา!”
ฉู่ลั่วสบสายตาวิญญาณสาว “ถ้าเธออิจฉาก็ออกไปทำงานได้นะ”
เฉิงยวนรีบส่ายหน้าทันที “ข้าน่ะไม่อะไรหรอก ข้าเป็นผีร้ายพันปี ร่างกายเต็มไปด้วยพลังหยินและความอาฆาตสามารถกดข่มคน หากอยู่ห่างจากเจ้าไกลเกินไป… นานเกินไป ไม่แน่ว่าพริบตาต่อมา ข้าอาจจะฆ่าคน ข้าไม่อยากให้ถึงวันที่ตัวเองถูกเจ้าจับฆ่าหรอกนะ!”
หล่อนเอาแต่โบกมือ ก่อนจะอุ้มซ่งเมี่ยวเมี่ยวไปนั่งบนโซฟาแล้วดูโทรทัศน์ต่อ
ฉู่ลั่วเอ่ย “ตอนนี้พลังวิญญาณของฉันแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ฉันสามารถเขียนยันต์ไว้บนตัวเธอ เพื่อกดพลังหยินรอบตัวเธอได้”
เฉิงยวนที่ตอนแรกทำหน้าไม่แยแส เมื่อได้ยินประโยคนี้ ก็รีบเหาะมาอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่วทันที!
“จริงหรือไม่?”
เจ้านิกายพยักหน้า
เฉิงยวนถามด้วยความตื่นเต้น “ข้าออกไปข้างนอกลำพังได้หรือ? ไปในที่ไกล ๆ ก็ได้หรือ จะไม่ถูกพลังหยินรบกวนใช่หรือไม่? จะไม่สร้างความเดือนร้อนให้เจ้าใช่หรือไม่?”
ฉู่ลั่วมองอีกฝ่าย
เธอรู้ดีว่าเฉิงยวนรักอิสระมาก
เมื่อก่อนตอนถูกสะกดไว้ในสุสาน ก็พยายามคิดหาทางหนีออกไป
แต่หลังจากมาติดตามเธอ นอกจากออกไปข้างนอกพร้อมกัน เฉิงยวนก็ชอบออกนอกบ้านมาก
วิญญาณสาวชอบความครึกครื้น แต่หลังจากครั้งก่อน ที่ให้จิ่งเจียเหยียนพาเหล่าปีศาจกลุ่มหนึ่งมาที่บ้าน ก็ไม่เคยทำแบบนี้อีกเลย
เวลาที่ฉู่ลั่วออกจากบ้านไป เฉิงยวนกับคนอื่นก็จะรออยู่ในบ้านนี้ หากไม่ดูโทรทัศน์ ก็เดินเล่นในสวนดอกไม้
หัวหว่านยังออกไปข้างนอกได้ แต่ตนที่เหลือไปไม่ได้
“ไม่หรอก ตอนนี้พลังวิญญาณของฉันสามารถบังคับอักขระได้ผลอย่างสมบูรณ์”
“เย้!” เฉิงยวนอุ้มซ่งเมี่ยวเมี่ยวหมุนเป็นวงกลม ก่อนจะรีบถามว่า “เมี่ยวเมี่ยวล่ะ?”
“ก็ได้เหมือนกัน”
จิ่งเจียเหยียนก็รีบเข้ามาถาม “ฉันล่ะคะ ฉันล่ะ? ฉันออกไปได้ไหมคะ?”
ฉู่ลั่วมองจิ่งเจียเหยียน “เธอรับประกันได้ไหมว่าจะไม่ใช้เสน่ห์กับมนุษย์? สาบานได้ไหมว่าจะไม่ทำร้ายมนุษย์?”
จิ่งเจียเหยียน “…”
นี่มัน…
เธอไม่สามารถรับประกันได้
เธอเป็นงูสวาท มีนิสัยล่อลวงมนุษย์โดยธรรมชาติ ไม่รู้ว่าจะสามารถควบคุมสัญชาตญาณของตนเองได้หรือไม่
จิ่งเจียเหยียนคืนร่างเดิมด้วยความหดหู่ จากนั้นก็เลื้อยขึ้นข้างบนไป
YOU MAY ALSO LIKE
