เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 514 สามสาวจำแลงกาย

บทที่ 514 สามสาวจำแลงกาย

ฉู่ลั่วมองแผ่นหลังแสนเปลี่ยวเหงาของงูสวาท

“ถ้าเธอยินยอม ฉันวาดยันต์บนตัวเธอได้ แต่เมื่อไหร่ที่เธอทำร้ายมนุษย์ มันก็จะสะท้อนกลับมาหาเธอ และเมื่อวาดยันต์นี้ลงไปแล้ว เธอจะกลายเป็นปีศาจในความดูแลของฉัน”

ยันต์นี้เหล่านักพรตเอาไว้ควบคุมปีศาจที่ตนเองเลี้ยงไว้ พลังวิญญาณของฉู่ลั่วในตอนนี้สามารถวาดมันได้แล้ว

หากเมื่อไหร่ที่พลังวิญญาณกลับมาอย่างสมบูรณ์ เธอจะสามารถวาดยันต์ที่ซับซ้อนกว่านี้ออกมาได้

ฉู่ลั่วกำมือเบา ๆ ครุ่นคิดเรื่องพลังวิญญาณในร่างกาย

พริบตาเดียวกันนั้น ศีรษะงูของจิ่งเจียเหยียนแผ่แม่เบี้ยขึ้น เลื้อยเข้ามาอยู่ตรงหน้าเธอ “ฉันยอมอยู่แล้วค่ะ! ฉันยอมค่ะ ฉันยอม”

หากเป็นนักพรตคนอื่น จิ่งเจียเหยียนไม่มีทางยอมแน่นอน

แต่หากเป็นฉู่ลั่ว ปีศาจสาวย่อมต้องยอมอยู่แล้ว

ฉู่ลั่วไม่เหมือนนักพรตคนอื่นเลย พวกนั้นเห็นเธอก็จะฆ่าแกง แต่ฉู่ลั่วแค่ให้อยู่แต่ในบ้าน ให้กินให้ดื่ม ทั้งยังให้เล่นในบ้านได้ตามใจ

แม้แต่ตอนที่เธอถูกนักพรตชั่วร้ายจับตัวไป ฉู่ลั่วก็มาช่วย!

ไม่เชื่อฉู่ลั่ว จะเชื่อใครได้อีก?

จิ่งเจียเหยียนกลายร่างเป็นคน เธอจับมือเป็นวงกลมกับเฉิงยวนและซ่งเมี่ยวเมี่ยว

จิ่งเจียเหยียนวี้ดว้าย “พวกเราออกไปได้แล้ว!”

เฉิงยวนหมุนไปรอบ ๆ “ใช่แล้ว ใช่แล้ว!”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวยิ้มแย้ม “หนูก็ด้วย หนูก็ด้วย”

จิ่งเจียเหยียนดูมือถือทันควัน “พวกเราออกไปซื้อเสื้อผ้าได้แล้ว กินได้ดื่มได้ด้วย อยากไปเที่ยวเล่นที่ไหน ก็ไปได้ทุกที่แล้ว”

เฉิงยวน “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยว “หนูก็ด้วย หนูก็ด้วย!”

หัวหว่านกับฉู่ลั่วมองพวกเขาสามคน ก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา

ฉู่ลั่วก้มหน้ามองฝ่ามือของตนเอง ระลึกว่าพลังวิญญาณยังอ่อนแอเกินไป

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาแข็งแกร่งที่จ้องมองมา

ครั้นมองตามไป…

ก็เห็นฮั่วเซียวหมิงที่กำลังเดินลงมจากบันไดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ตอนที่เธอมองเขา ริมฝีปากของฮั่วเซียวหมิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ฉู่ลั่วเผลอกำมือโดยไม่รู้ตัว เธอหันหน้าหนี ริมฝีปากเม้มแน่น คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย

…

วันต่อมา ฉู่ลั่วก็ลงอักขระบนร่างกายของพวกเขาทั้งสามตน

อักขระสีชาดเปล่งแสงเรืองรองออกมา

เฉิงยวนกับซ่งเมี่ยวเมี่ยวที่เดิมเป็นวิญญาณล่องลอย พลันรู้สึกได้ว่าความล่องลอยไร้ตัวตนนั้นหายไปแล้ว

เฉิงยวนตื่นเต้นขึ้นมา “ว้าว! ข้ามีชีวิตแล้ว”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยววิ่งไปมา “ว้าว! หนูก็มีชีวิตแล้ว!”

จิ่งเจียเหยียนกะพริบตาปริบ ๆ “ว้าว! …ฉันคืนร่างเดิมไม่ได้แล้ว”

ทั้งสามวิ่งไปหน้ากระจก

เฉิงยวนเท้าเอว “ดวงตาไม่ได้นะ ยังไม่เหมือนคนเป็น”

รูม่านตาที่เล็กราวกับเมล็ดข้าว ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่ยังมีชีวิต

หัวหว่านเสนอ “ฉันมีคอนแท็กต์เลนส์”

เท่านั้นแหละ สาว ๆ ต่างก็กรูกันเข้าไปในห้องของเธอ

ฉู่ลั่วเริ่มเก็บอุปกรณ์ที่อยู่บนโต๊ะ

ทันใดนั้นก็มีมือขาวเรียวยาวข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง และช่วยเก็บของ

ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นมอง

ฮั่วเซียวหมิงสวมเสื้อเชิ้ตสั่งตัดสีเข้ม การตัดเย็บอย่างประณีต ทำให้ร่างกายยิ่งดูสูงโปร่ง เขาไม่ได้ติดกระดุมสีเงินที่คอ จึงเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า

เห็นได้ชัดว่าเขามีรูปร่างหน้าตาเกลี้ยงเกลา แต่ภายในดวงตาคู่นั้น กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้

ฉู่ลั่วดึงสายตากลับไป

เธอแอบคิดในใจว่า หากฮั่วเซียวหมิงเป็นปีศาจ คงจะสร้างความลุ่มหลงให้ผู้คนได้ไม่น้อย

ฮั่วเซียวหมิงพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “โครงการต้นไม้เซียนเสร็จแล้วนะครับ คุณจะไปดูพร้อมกับผมที่บริษัท หรือจะให้ผมอธิบายให้คุณฟังโดยตรง?”

ฉู่ลั่วครุ่นคิด “ไปบริษัทดีกว่า”

สำนักงานใหญ่ของฮั่วกรุ๊ปตั้งอยู่ใจกลางเมืองในย่านที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด โลโก้ของฮั่วกรุ๊ปแขวนอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้า

ห้องใหญ่ด้านล่างมีผู้คนเข้าออกตลอด แต่ละคนสวมชุดสูท ท่าทางดูดีราวกับคนมีฐานะ

ทันทีที่ฮั่วเซียวหมิงกับฉู่ลั่วปรากฏตัว ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนเอาไว้

“นั่นผู้อำนวยการฮั่วเหรอ”

“คนนั้นหน้าตาคุ้นมากเลย?”

“ฉู่ลั่วที่มีข่าวลือว่าเป็นแฟนสาวของผู้อำนวยการฮั่วไง เธอไม่รู้เหรอ!”

“แค่แฟนจากข่าวลือ ต้องรู้ด้วยเหรอ?”

“แล้วเธอรู้อะไรไหม? แผนกประชาสัมพันธ์ไม่ได้จัดการข่าวซุบซิบนี้นะ”

“อะไรนะ!”

ฮั่วเซียวหมิงพาฉู่ลั่วไปที่ห้องทำงานของตนเอง เขาบอกกับเลขาว่า “ให้พนักงานที่เกี่ยวข้องกับโครงการต้นไม้เซียนมารวมตัวกันที่ห้องประชุม”

สักพักหนึ่ง แผนกวางแผน ออกแบบ และอีกหลายแผนก ต่างก็มาถึงห้องประชุมแล้ว

จากนั้นฮั่วเซียวหมิงกับฉู่ลั่วก็ปรากฏตัวขึ้น

เลขาเดินเข้าไปเตรียมจะดึงเก้าอี้ตำแหน่งด้านหน้าสุดทางซ้ายออกมาให้ฉู่ลั่วนั่ง แต่ใครจะรู้ว่ามือหล่อนเพิ่งแตะพนักพิง ฮั่วเซียวหมิงก็ลากเก้าอี้ไปไว้ข้างตัวเขา และพูดกับฉู่ลั่วว่า “อีกเดี๋ยวจะมีการเปิดสไลด์โชว์ นั่งตรงนี้จะได้เห็นชัด ๆ ครับ”

เลขา “…”

หล่อนปล่อยมือออกไปเงียบ ๆ

คนจากหลายแผนกต่างก็มองหน้ากัน ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปที่ฉู่ลั่ว

อ๋อ! ตรงนั้นมองเห็นได้ชัดเจน ส่วนพวกเขาที่นั่งอยู่ด้านข้างแบบนี้ ก็สมควรแล้วที่มองไม่ชัดใช่ไหม?