เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 517 เมียหลวงก็คือเมียหลวง เมียน้อยก็คือเมียน้อย
บทที่ 517 เมียหลวงก็คือเมียหลวง เมียน้อยก็คือเมียน้อย
ห้องพักรับรองสว่างมาก และมีกลิ่นไม้จันทร์หอมจาง ๆ
ฉู่ลั่วกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยดวงตาแวววาว
เลขารินน้ำชาให้เธออยู่ด้านข้าง พลางเอ่ยว่า “ตอนแรกห้องพักรับรองของผู้อำนวยการฮั่วไม่มีบริเวณนี้ค่ะ แต่เมื่อหลายเดือนก่อน จู่ ๆ ผู้อำนวยการฮั่วก็หาบริษัทออกแบบ พร้อมกับเชิญซินแสมาดูค่ะ เมื่อตัดสินใจได้ว่าเป็นตรงนี้ ก็เลยเปิดเป็นห้องรับรองแยกพิเศษค่ะ”
ที่แท้ก็เชิญปรมาจารย์ฮวงจุ้ยมาดูนี่เอง
ไม่แปลกที่ห้องพักรับรองนี้จะมีพลังหยางเต็มเปี่ยม ทิศทางจัดวางอย่างดี หากนั่งบำเพ็ญพลังวิญญาณที่นี่ ก็จะสามารถซึมซับพลังจากดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ได้
เลขาเห็นใบหน้าเต็มไปด้วยความพอใจของฉู่ลั่วก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ตอนนั้นเธอยังรู้สึกแปลกใจ เพราะผู้อำนวยการฮั่วไม่ค่อยต้องการอะไรเกี่ยวกับของใช้ในชีวิตประจำวันมากนัก แต่จู่ ๆ กลับทำห้องรับรองเดี่ยวแยกเอาไว้จากห้องรับรองเดิม ช่างเป็นเรื่องน่าแปลก
ที่แท้…
“คุณหนูฉู่คะ ถ้าต้องการอะไร สามารถเรียกดิฉันได้เลยนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ”
เลขาออกไปเพื่อให้แขกได้พักผ่อน
ฉู่ลั่วนั่งสมาธิบนเบาะรองนั่ง มือทั้งสองข้างประสานกัน พร้อมกับหลับตาบำเพ็ญ
หลังจากเข้าร่วมรายการเรียลลิตี คนที่เข้ามาดูไลฟ์สตรีมของเธอก็เพิ่มมากขึ้น พลังวิญญาณเองก็เพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนอย่างรวดเร็ว
…
“นี่ เธอได้ยินหรือเปล่า? ผู้อำนวยการฮั่วพาแฟนมาที่บริษัทล่ะ!”
หลังฉากกั้นห้องพักรับรองมีเสียงดังขึ้นมา
นักศึกษาฝึกงานสองคนกำลังจัดแจงบริเวณห้องพัก ระหว่างนั้นก็กระซิบกระซาบกันเสียงเบา “ได้ยินว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก เป็นคนดังในอินเทอร์เน็ตด้วย”
“ไม่ใช่หรอกมั้ง! หลายวันก่อน ผู้อำนวยการฮั่วมาที่บริษัทกับผู้หญิงคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ? เห็นบอกว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน”
“โธ่เอ๊ย! พวกไฮโซน่ะนะ! เมียหลวงกับเมียน้อยก็ต้องแยกกันชัดเจนอยู่แล้ว เมียหลวงก็คือเมียหลวง เมียน้อยก็คือเมียน้อยไง”
“แล้วใครเมียหลวง ใครเมียน้อยล่ะ?”
“คนที่มาวันนี้ก็ต้องเป็นเมียหลวงแน่นอนอยู่แล้ว! ไม่ได้ยินเหรอ ผู้อำนวยการฮั่วพามาประชุมด้วยตัวเอง แถมไปรับมาเองด้วย กับคนครั้งก่อน… ปฏิบัติต่างกันอย่างสิ้นเชิงเลย”
“ได้ยินสิ! คนที่มาวันนี้ ได้รับการยอมรับทั้งจากท่านประธานใหญ่และภรรยาของท่านประธานใหญ่ด้วย”
ทั้งสองคนพูดคุยกันเสียงเบาอีกหลายประโยค เมื่อเปิดฉากกั้นออก ก็มองเห็นฉู่ลั่วกำลังนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง
“อ๊ะ!”
“คุณเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ในห้องรับรองของผู้อำนวยการฮั่ว?”
ฉู่ลั่วลืมตาขึ้นมา มองไปที่พวกเธอสองคน ในดวงตางดงามนั้น ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา “ฉันชื่อฉู่ลั่ว ฮั่วเซียวหมิงให้ฉันมาอยู่ในห้องพักรับรองค่ะ”
ผู้อำนวยการฮั่วจัดการเอง
ทั้งสองคนเข้าใจสถานะของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว พวกเธอตกใจจนหน้าซีด อยากจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นมาเสียก่อน “พวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ไม่มีคนบอกเหรอว่าวันนี้ไม่ต้องเก็บกวาดห้องพักรับรอง?”
ฮั่วเซียวหมิงเดินเข้ามา พูดพลางหรี่ตามองเลขาที่อยู่ด้านหลัง
เลขาแย้ง “ดิฉันแจ้งในกลุ่มบริษัทแล้วค่ะ”
นักศึกษาฝึกงานทั้งสองคนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
พวกเธอมัวแต่เอาเวลามาซุบซิบ จนไม่ได้ดูโทรศัพท์
ฮั่วเซียวหมิงสีหน้าอึมครึม ก่อนให้เลขาพาตัวทั้งสองคนออกไป
ในห้องรับรองเหลือเพียงพวกเขาสองคน
ฮั่วเซียวหมิงถอดเสื้อสูทตัวนอกออก มืออีกข้างหนึ่งปลดเนกไท “เป็นยังไงบ้าง ห้องพักรับรองของผม?”
“ตำแหน่งถูกต้อง รวบรวมแก่นแท้ของดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ เป็นสถานที่ที่ดีมากสำหรับการบำเพ็ญ”
ฮั่วเซียวหมิงยิ้ม “ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปทานมื้อกลางวัน”
ทั้งสองคนมาถึงหน้าร้านอาหารส่วนตัว ฮั่วเซียวหมิงสั่งอาหารอย่างชำนาญ และเริ่มแนะนำร้านอาหารส่วนตัวแห่งนี้ให้ฟัง
“เจ้าของร้านเป็นพ่อครัวใหญ่ด้วย บรรพบุรุษของเขาเป็นพ่อครัวของจักรพรรดิในราชวงศ์ก่อน มีการสืบทอดตำรับอาหารประจำตระกูลมามากมาย”
สภาพแวดล้อมของร้านอาหารส่วนตัวแห่งนี้เงียบสงบ ห้องส่วนตัวแต่ละห้องแยกจากกัน ไม่อึดอัด
รอบด้านมีกอไผ่ สะพานเล็กและน้ำไหล ให้กลิ่นอายโบราณ
ประกอบกับเสียงกู่เจิ้งที่ดังมาจากไหนไม่ทราบ ก็ยิ่งเพิ่มความงดงามให้บรรยากาศ
ไม่นานนัก อาหารก็ยกมาเสิร์ฟที่โต๊ะ
กลิ่นอาหารหอมอบอวลชวนให้คนอยากอาหาร
แต่ทานไปได้ครึ่งหนึ่ง โทรศัพท์มือถือของฮั่วเซียวหมิงก็ดังขึ้นมา เขาเหลือบมอง พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วตัดสายไป
ผ่านไปสองวินาที เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก
ครั้งนี้ฮั่วเซียวหมิงเพียงปรายตามองครั้งเดียว และกดตัดสายอีกครั้ง
ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นมองเขา “ไม่รับเหรอ?”
ฮั่วเซียวหมิงส่ายหน้า “ไม่ใช่สายสำคัญอะไร”
เขาเพิ่งพูดจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก
ฮั่วเซียวหมิง “…”
ฉู่ลั่ว “…”
แววตาของฉู่ลั่วชัดเจนมา แต่ไม่ได้มีความรู้สึกขุ่นเคืองอะไร
เธอแค่มองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง ชายหนุ่มก็รู้สึกผิดแล้ว
เขากดรับสาย
อีกด้านของปลายสายมีเสียงกระวนกระวายแหลมขึ้นมา “ฮั่วเซียวหมิง ทำไมคุณไม่รับสายฉัน!?”
YOU MAY ALSO LIKE
