เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 539 ลูกทำอะไร

บทที่ 539 ลูกทำอะไร

สมองของฉู่จิงเต็มไปด้วยความสับสน

ทั้งที่พ่อกับแม่ให้เขาพาฉู่ลั่วกลับมาที่บ้าน แต่หลังจากพากลับมา กลับเย็นชาใส่เธอ

ใช่ว่าฉู่จิงจะไม่รู้ตัว… บุคลิกไม่แยแสใครของเขาน่ารำคาญกว่าลั่วลั่วเสียอีก แต่พ่อแม่เหมือนมองเห็นแค่ท่าทางเย็นชา และความห่างเหินของฉู่ลั่วเท่านั้น

ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ ฉู่จิงก็ยิ่งขนลุกและ… เริ่มมีน้ำโหขึ้นมา

เหมือนมีพลังที่มองไม่เห็นบางอย่าง กำลังทำลายความรู้สึกของพ่อแม่และคนในครอบครัวของเขา?

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ฉู่จิงถึงได้นึกถึงฉู่เหิง พี่ใหญ่ที่ไม่ค่อยกลับบ้าน

“พี่รอง ผู้หญิงกับผู้ชายไม่เหมือนกันนะคะ” ฉู่หร่านพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉู่จิงกดข่มความหนาวสะท้านในใจ “มีอะไรไม่เหมือนกัน?”

“ไม่เหมือนกันอยู่แล้วค่ะ! เดิมทีผู้หญิงก็ละเอียดอ่อน อ่อนโยน และเอาใจใส่มากกว่าผู้ชาย” ฉู่หร่านนับนิ้วพลางเอ่ยว่า “ป้าฉิงกับคุณนายฮั่วชอบลั่วลั่วขนาดนั้น พวกเธอต้องชอบความอ่อนโยน ความละเอียดอ่อนและความเอาใจใส่ของฉู่ลั่วแน่นอนค่ะ พวกเขาจะชอบความเย็นชาของฉู่ลั่วได้ยังไงคะ?”

หล่อนปิดปากหัวเราะเสียงหวาน ดวงตาก็ยิ้มโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวอย่างเมื่อก่อน “ต้องไม่ใช่แบบนั้นใช่ไหมล่ะคะ”

เมื่อฉู่เหว่ยฮ่าวกับซ่งเชียนหย่าได้ฟังคำพูดของฉู่หร่าน สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่

ทั้งที่เป็นลูกสาวของพวกเขา แต่กลับสนิทสนมกับคนนอกมากกว่าพ่อแม่ตัวเอง

พวกเขาทำผิดอะไรต่อเธอเหรอ?

ฉู่เหว่ยฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เอาละ ไม่ต้องพูดแล้ว! ในฐานะพ่อแม่ พวกเราทำได้เท่านี้ก็ถือว่ายอมให้มากพอแล้ว! ยังจะให้ฉันกับแม่ของแกเสียหน้าไปเกลี้ยกล่อมเธออีกเหรอ?”

พูดจบ สีหน้าของผู้เป็นพ่อก็เปลี่ยนไปทันควัน หันมาพูดกับฉู่หร่านด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ห้องครัวทำอาหารที่ลูกชอบไว้หลายอย่าง ไปดูสิว่ามีอะไรที่อยากกินอีกไหม? ออกไปข้างนอกหลายวันต้องไม่มีของดี ๆ ให้กินแน่เลย ลูกพ่อหน้าซูบหมดแล้ว”

ฉู่หร่านคล้องแขนข้างหนึ่งอย่างออดอ้อน “ใช่ค่ะ! หนูก็รู้สึกว่าอาหารแย่มาก ผู้กำกับไม่ใช่คน”

“ถ้าอย่างนั้นก็กินเยอะ ๆ นะ”

“ถ้าผู้กำกับคนนั้นทำให้ลูกโกรธก็อย่าไปทน บอกพ่อ พ่อจะจัดการให้เอง!”

“คุณพ่อรักหนูที่สุดแล้ว!”

ฉู่จิงมองแผ่นหลังของทั้งสามคนที่เดินไปห้องครัว พลางเผยอปากเล็กน้อย อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ภาพนี้ เป็นภาพที่เหมือนกับในความทรงจำของเขา ทั้งที่เคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน และเคยเป็นส่วนหนึ่งในนั้นมาหลายต่อหลายครั้ง

แต่ไม่เคยมีตอนไหนเลย… ที่เขารู้สึกพังทลายและหดหู่ขนาดนี้มาก่อน

พวกเราทำแบบนี้กับฉู่ลั่วมาตลอดงั้นเหรอ?

ฉู่ลั่วต้องกลับมาเจอภาพแบบนี้ในคฤหาสน์ตระกูลฉู่เหรอ?

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปที่ชั้นสาม

กับฉู่ลั่ว เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์พี่น้องกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ แต่เขารู้ดี ฉู่ลั่วเป็นน้องสาว แม้ว่าจะปฏิบัติกับเธอเหมือนที่ทำกับฉู่หร่านไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องให้ความสำคัญและเป็นห่วงเป็นใยบ้าง

พวกเขาได้ทำให้เธอบ้างหรือเปล่า?

ตกเย็น

ประตูห้องนอนถูกเคาะ

ฉู่ลั่วที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เปิดประตูมาเห็นฉู่จิงยืนอยู่นอกประตู “จะกินข้าวกันแล้ว”

“อืม”

เธอตามฉู่จิงลงมาข้างล่าง

“พี่ใหญ่บอกว่าพี่สะใภ้เดินไม่ไหว ก็เลยไม่กลับมาทานข้าวแล้ว”

“อืม”

“แต่ว่าอาจ้าน เจ้านั่นกลับมาแล้ว” ฉู่จิงเดินลงไปข้างล่างพร้อมพูดคุยกับฉู่ลั่วไปด้วย “ก่อนที่หร่านหร่าน… ก่อนที่เธอจะเกิด ฉู่จ้านเป็นน้องเล็กที่สุดในบ้าน เป็นน้องชายตัวเล็กเอาแต่ใจ ยิ่งเจ้านั่นกับหร่านหร่านอายุห่างกันไม่มาก ก็เลยสนิทกับหร่านหร่านที่สุด”

“ถ้าเจ้านั่นพูดอะไรบ้า ๆ หรือทำเรื่องไม่เข้าท่า เธออย่าเก็บไปใส่ใจเลย”

ฉู่ลั่วเงยหน้ามองแผ่นหลังของฉู่จิง

ระบบที่เงียบมาตลอด พูดขึ้นมา

[นายท่าน คุณรู้สึกไหมว่าฉู่จิงเปลี่ยนไปมาก! ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับผลกระทบจากฉู่หร่านสักเท่าไหร่แล้ว]

ฉู่ลั่วเอ่ยในใจ ‘ไม่ได้รับผลกระทบจากฉู่หร่าน?’

[…]

ฉู่ลั่วถาม ‘ลูกรักสวรรค์คือเกิดมาเพื่อให้คนรักไม่ใช่เหรอ?’

[…]

ฉู่ลั่วหัวเราะเบา ๆ โดยไม่ได้กดดันอีก

เวลาอาหารเย็น ทุกคนบนโต๊ะอาหารมีความสุขมาก

โดนเฉพาะฉู่หร่านกับฉู่จ้านสองคนนั้น พวกเขาหยอกล้อกับฉู่เหว่ยฮ่าวและซ่งเชียนหย่าอย่างมีความสุข

ฉู่จิงไม่พูดอะไร ไม่รู้ทำไม ตอนเห็นภาพที่มีความสุขนี้แล้ว กลับเหน็บหนาวขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

มื้ออาหารจบลงแล้ว

ซ่งเชียนหย่ารั้งฉู่ลั่วที่จะเดินออกไปไว้ “ลั่วลั่ว ไม่ง่ายเลยที่ลูกจะกลับมาบ้าน คุยกับพวกหร่านหร่านเยอะ ๆ หน่อยสิ คนครอบครัวเดียวกัน อย่าตึงใส่กันนักเลย”

“ใช่แล้วลั่วลั่ว พวกเราดีกัน คุณพ่อคุณแม่ถึงจะดีใจนะ!” ฉู่หร่านเดินเข้ามาจับแขนของฉู่ลั่ว แต่กลับถูกเบี่ยงตัวหลบ

ฉู่หร่านก้มหน้าด้วยความเสียใจ ขนตาสั่นระริก ดูน่าสงสารมาก

ซ่งเชียนหย่าหรี่ตาลงทันที พร้อมเผยสีหน้าไม่พอใจ “นี่ลูกทำอะไร? หร่านหร่านเป็นฝ่ายแสดงท่าทีเป็นมิตรกับลูกก่อน ทำไมลูกถึงเย็นชาแบบนี้?”

“ไลฟ์สตรีมรายการของพวกลูกแม่ดูหมดแล้ว ลูกดีกับคนนอกพวกนั้นมากกว่าหร่านหร่าน แต่หร่านหร่านโกรธลูกไหม? ตอนที่เธอได้พระเครื่องมาก็คิดจะยกให้ลูกตั้งแต่แรก ทั้งที่ตามกฎของรายการแล้ว คนชนะคือหร่านหร่าน แต่หร่านหร่านยอมตัดใจทิ้งของดีไปเพราะลูก”

“แล้วลูกล่ะ… ลูกทำอะไร?”