เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 540 ไม่สนใจน้องสาว
บทที่ 540 ไม่สนใจน้องสาว
เมื่อคิดถึงภาพตอนไลฟ์สตรีม ซ่งเชียนหย่าก็ปวดใจมาก
“ลั่วลั่ว แม่ไม่รู้จริง ๆ ว่าลูกคิดอะไรอยู่กันแน่? หร่านหร่านยังดีกับลูกไม่พอเหรอ? ทำไมลูกถึงได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอตลอดเลย?”
ห้องรับแขกที่ตอนแรกครึกครื้นมากเงียบลงเพราะการตั้งคำถามของซ่งเชียนหย่า
ฉู่เหว่ยฮ่าวกับพวกลูกชายต่างก็มองมา
ฉู่จิงมองฉู่หร่านที่ก้มหน้าอย่างเสียใจและซ่งเชียนหย่าที่มีสีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะมองฉู่ลั่วที่มีสีหน้าเรียบเฉย
“ฉู่ลั่วทำอะไรอีกแล้ว! ถึงทำให้แม่กับหร่านหร่านกลายเป็นแบบนี้ได้!”
ฉู่จ้านลุกขึ้นจะเดินเข้าไปเอาเรื่อง แต่ถูกฉู่เหว่ยฮ่าวดึงเอาไว้
“เรื่องของพวกเธอสามแม่ลูก ให้พวกเธอจัดการกันเอง” ฉู่เหว่ยฮ่าวส่ายหน้า “ลั่วลั่วนี่ ไม่รู้ว่าเหมือนใครกัน นิสัยถึงได้…”
คำพูดที่เหลือเขาไม่ได้พูดออกมา แต่สีหน้าได้แทนประโยคที่เหลือออกมาหมดแล้ว
ฉู่จิงขมวดคิ้ว เขายืนขึ้น แล้วเดินเข้าไปหา
“พี่รอง!”
“อาจิง”
ฉู่จ้านนั่งลงช้า ๆ พูดเสียงเบาว่า “พี่รองรักหร่านหร่านมาก ฉู่ลั่วรังแกหร่านหร่านแบบนี้ ต้องถูกพี่รองสั่งสอนแน่นอนครับ!”
ฉู่เหว่ยฮ่าวยกมือขึ้นมาตบหลังเขาเบา ๆ “ฉู่ลั่วฉู่ลั่วอะไรอยู่ได้ เธอเป็นน้องสาวแก เรียกลั่วลั่วสิ”
ฉู่จ้านทำคอแข็ง “ผมไม่เรียกหรอก! พ่อครับ พวกเราไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ พ่อดูสิว่าเธอทำกับหร่านหร่านยังไง ทำให้แม่โกรธยังไงทุกครั้งที่เธออยู่บ้าน พวกเราไม่เคยได้อยู่สงบเลย”
เขาพูดไปก็มองฉู่จิงอย่างคาดหวังไปด้วย
รอจะได้เห็นพี่ชายรองสั่งสอนฉู่ลั่ว
ฉู่จิงเดินเข้าไป ยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉู่หร่านก็ดึงแขนเขาไว้ “พี่รองช่างเถอะค่ะ! ลั่วลั่วไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณแม่โกรธ ลั่วลั่วกลับบ้านมาไม่บ่อย ยี่สิบกว่าปีมานี้ เธอก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับคนในครอบครัวเลย”
“พี่จะโทษลั่วลั่วไม่ได้นะคะ ไม่เกี่ยวอะไรกับลั่วลั่วเลย”
“เพราะหนูเอง… ถ้าตอนนั้นหนู…”
หล่อนพูดไปพูดมาก็ก้มหน้าลง ท่าทางดูโศกเศร้า
ซ่งเชียนหย่าจะทนเห็นลูกสาวคนโปรดเสียใจได้อย่างไร เธอรีบดึงฉู่หร่านมาไว้ในอ้อมกอด “แม่บอกตั้งหลายครั้งแล้ว เรื่องตอนนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับลูก ลูกไม่ต้องโทษตัวเอง”
ผู้เป็นแม่มองฉู่ลั่วอีกครั้ง “ลั่วลั่ว! ถ้าลูกโทษหร่านหร่านเพราะเรื่องในตอนนั้น ก็เท่ากับลูกเป็นคนไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วล่ะ”
“แม่!” ฉู่จิงพูดแทรกอย่างเฉยชา “เรื่องในตอนนั้นหร่านหร่านไม่ผิด ลั่วลั่วก็ไม่ผิดเหมือนกัน”
ซ่งเชียนหย่า “…”
ฉู่หร่าน “…”
ฉู่จิงเอ่ยถาม “เมื่อกี้พวกแม่กำลังคุยอะไรกันอยู่ ทำไมถึงได้ลากเรื่องนี้มาพูดอีก?”
ซ่งเชียนหย่าพูดเรื่องที่ทำให้เธอโกรธให้เขาฟังอีกครั้ง ทั้งยังพูดอย่างไม่พอใจ “หร่านหร่านหวังดี อยากคุยกับลั่วลั่ว ทุกครั้งที่ว่างก็จะเรียก พยายามเข้าหา แต่ลั่วลั่วหยิ่งใส่หร่านหร่าน เอาแต่เก็บตัวในห้อง แม้แต่ในรายการก็ยังข่มเธอ…”
แม้หร่านหร่านจะไม่ใช่ลูกสาวที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่แม่ก็รักและเอ็นดูมายี่สิบกว่าปี ไม่มีอะไรต่างจากแม่ลูกทั่วไป
ตั้งแต่ฉู่ลั่วลูกสาวแท้ ๆ คนนี้กลับมา หร่านหร่านก็ไม่ได้รับความเป็นธรรมมาตลอด แม้แต่ลูกชายพวกนี้ก็ไม่ได้ปกป้องฉู่หร่านเหมือนเมื่อก่อน
โดยเฉพาะฉู่เหิง!
เมื่อคิดถึงลูกชายคนโตที่ปฏิบัติกับลูกสาวทั้งสองคนต่างกัน ซ่งเชียนหย่าก็โกรธมาก
กับน้องสาวทั้งสองคน ช่วยยุติธรรมสักหน่อยได้ไหม? ปฏิบัติต่างกันชัดเจนแบบนี้ ไม่กลัวหร่านหร่านเสียใจกันบ้างเหรอ!?
ซ่งเชียนหย่าที่กำลังโกรธปกป้องฉู่หร่านไว้ในอ้อมแขน และมองฉู่ลั่วราวกับมองคนนอก
ภาพแปลกประหลาดนี้อยู่ในสายตาของฉู่จิงทุกอย่าง
เขากดข่มความสงสัยในใจ เก็บสายตากลับมา และพูดเสียขรึม “ฉู่ลั่วจะกลับไปบำเพ็ญที่ห้องส่วนตัวทุกครั้งที่มีเวลา ทุกคนในรายการก็รู้กันหมด เธอไม่รู้หรือไง?”
ฉู่หร่านเอ่ย “…หนู …หนู …หนูไม่ได้สนใจค่ะ”
มุมปากของฉู่จิงกระตุกยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นฉายในดวงตา “แม้แต่ทีมงานเบื้องหลังของรายการยังรู้เรื่องนี้กันหมด เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”
ริมฝีปากของฉู่หร่านขยับเบา ๆ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา
ซ่งเชียนหย่าพูดแทน “เรื่องแบบนี้ หร่านหร่านไม่รู้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร”
“ไม่เป็นอะไรก็จริง ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นพูดก็ได้แหละครับ แต่เธอจะพูดไม่ได้” น้ำเสียงของฉู่จิงราบเรียบไม่มีขึ้นลง แต่กลับดูเหมือนเขาพยายามระงับความโกรธอยู่ “หร่านหร่าน เธอบอกว่าเห็นฉู่ลั่วเป็นน้องสาวไม่ใช่เหรอ?”
“หนู… หนูคิดแบบนั้นค่ะ!”
“เพราะฉะนั้น เธอในฐานะพี่สาวปฎิบัติกับน้องสาวแบบนี้เหรอ คนนอกทั้งรายการรู้เรื่องนี้กันหมด แต่เธอไม่รู้?”
‘ไม่ สน ใจ’ สามคำนี้ จะออกมาจากปากของพี่สาวที่รักและคอยปกป้องน้องสาวได้ที่ไหน?
YOU MAY ALSO LIKE
