เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 601 ฮวงจุ้ยที่สมบูรณ์แบบฉู่หร่าน

บทที่ 601 ฮวงจุ้ยที่สมบูรณ์แบบฉู่หร่าน

“…”

เกี่ยวอะไรกับการเป็นพี่สาว?

“พี่สาวก็ควรจะปกป้องน้องสาวไม่ใช่เหรอ?”

ฉู่หร่าน “…”

เย่อวิ๋นชูเองก็พูดยิ้ม ๆ เช่นกัน “ใช่แล้ว ฉันยังเรียกปรมาจารย์ฉู่ว่าพี่ลั่วเลย พี่หร่านหร่าน ถ้าอยากให้ปรมาจารย์ฉู่ปกป้องก็เรียกพี่สิ!”

เรียกฉู่ลั่วว่าพี่?

ฉู่หร่านอ้าปากเรียกไม่ออก

เธอกับฉู่ลั่วเกิดปีเดียวกัน วัน เดือน และเวลาเดียวกัน ตอนที่ตระกูลฉู่จะพาตัวฉู่ลั่วกลับมา คนที่บ้านก็เลยมาถามว่าอยากเป็นพี่สาวหรือน้องสาว

ตอนนั้นเธอเลือกพี่สาวโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ใครจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของผู้หญิงบ้านนอกกันล่ะ!

“เช่นนั้น ตามกฎคือผู้แพ้จะต้องไปอยู่ที่หมู่บ้านเหลี่ยงโถวกับพวกเราหนึ่งคืน”

เฉียวโจวกระโดดเข้ามาเริ่มขั้นตอนถัดไปทันที เพื่อคลายความอึดอัดของฉู่หร่านไปด้วย

กลุ่มคนแพ้ตรงไปที่หมู่บ้านเหลี่ยงโถว

สถานที่คราวนี้จะไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ

ภูเขาสวย น้ำใส ชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมามองรถของทีมรายงานกันอย่างอยากรู้อยากเห็น

ชาวบ้านส่วนหนึ่งต่างก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรถของทีมรายการไว้ด้วย

“ฮวงจุ้ยของหมู่บ้านนี้ไม่เลวเลยนะ”

จี้ไจ่มองไปรอบ ๆ

ฉู่ลั่วเองก็พยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ว่าจะเป็นทิศทางการสร้างบ้านหรือว่าฮวงจุ้ยของทั้งหมู่บ้านล้วนดีมาก แม้แต่ต้นไม้ที่ปลูกริมถนนเองก็ด้วย ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้หรือว่าสายพันธุ์ต้นไม้ก็ดูส่งเสริมฮวงจุ้ยโดยรอบ

ในขณะที่รถเคลื่อนเข้าไปเรื่อย ๆ หัวใจของจี้ไจ่ก็ค่อย ๆ หนักอึ้งขึ้นมา

“ไม่มีฮวงจุ้ยตรงไหนผิดพลาดเลยแม้แต่นิดเดียว!”

เป็นไปไม่ได้… ไม่เคยมีสถานที่ไหนหรอกที่ฮวงจุ้ยจะถูกต้องไร้ที่ติไปทุกอย่าง

ไม่ว่าจะเป็นภูเขาที่อยู่รอบหมู่บ้านหรือว่าการไหลผ่านของน้ำ อีกทั้งตำแหน่งบ้าน เลขที่ และดอกไม้…

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสอดคล้องกันกับหลักฮวงจุ้ยไปหมด!

นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

เขามองไปทางฉู่ลั่ว และพบว่าเธอทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยสีหน้าตึงเครียดเช่นกัน

แต่ในท่าทีที่ดูหนักอึ้งนั้น เขาพบว่าการแสดงออกของฉู่ลั่วมีความโกรธเจืออยู่ด้วยเล็กน้อย

“มีอะไรเหรอ?”

เขามองตามสายตาของฉู่ลั่วไปก็เห็นแค่เด็กกลุ่มหนึ่งเล่นกันอยู่ตรงนั้น

มีทั้งเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชาย อายุยังไม่มากเท่าไหร่กำลังเล่นอยู่ด้วยกัน

เพียงแต่หนึ่งในนั้นมีเด็กหญิงอายุน้อยคนหนึ่งที่ดูผอมแห้งแรงน้อย กำลังถูกล้อมอยู่ตรงกลาง

เมื่อเทียบกับเด็กคนอื่น ๆ แล้ว เด็กหญิงคนนี้จะรูปร่างผอมบาง หน้าซีด ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูก

“พวกเขากำลังทำอะไรน่ะ?”

เย่อวิ๋นชูมองไปข้างนอกอย่างขุ่นเคือง

“จอดรถ ๆ”

คนขับรถจอดรถ จากนั้นพวกเขาก็วิ่งลงไปกัน

เย่อวิ๋นชูวิ่งตรงเข้าไป “พวกเธอกำลังทำอะไรกันน่ะ?”

เด็ก ๆ สิบกว่าคนตกใจแล้วหันมามองกันหมด

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ๆ ถึงได้พบว่าเนื้อตัวของเด็กหญิงมีแต่โคลน และบนหน้าผากก็มีแต่รอยเลือด

“พวกเธอ…”

ยังไม่ทันได้ถาม พวกเด็กทั้งหมดก็วิ่งหนีกันไปแล้ว

แม้กระทั่งเด็กหญิงที่ถูกตีคนนั้น ก็ตกใจวิ่งหนีขากะเผลกไปด้วย

“ขาของเธอ…”

เย่อวิ๋นชูตกใจ

เห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นวิ่งไปด้วยร่างกายโยกเยก และข้อเท้าก็ดูผิดรูป?

แต่เธอวิ่งเร็วมาก แต่ด้วยสถานการณ์ที่ยากลำบากนั้น ทำเอาทุกคนที่เห็นต่างก็รู้สึกเศร้าใจกันมาก ๆ

“ขอโทษครับ ขอโทษทุกท่านด้วยที่เด็ก ๆ ในหมู่บ้านสร้างความวุ่นวาย” ผู้ชายสวมชุดสูทคนหนึ่งวิ่งออกมา ดูไปแล้วเขาน่าจะอายุราวสี่สิบกว่า เขาพูดทั้งรอยยิ้ม “เด็กในหมู่บ้านเล็กก็เป็นแบบนี้แหละครับ ไม่ค่อยมีระเบียบอะไร”

เย่อวิ๋นชูพูดเสียงอ่อย “พวกเขาทุบตีสาวน้อยจนเป็นแบบนั้น…”

ผู้ใหญ่บ้าน “พวกเราจะบอกให้ผู้ปกครองของเด็ก ๆ สั่งสอนดูแลพวกเขาให้ดีครับ”

“เชิญทุกท่านทางนี้ครับ นี่คือสิ่งที่พวกเราจัดเตรียมเอาไว้ให้ทุกท่าน”

ผู้ใหญ่บ้านเดินนำทีมรายการไป ตรงหน้าก็คือชาวบ้านที่สวมใส่ชุดพื้นเมืองและร้องรำทำเพลงกันอยู่

จากนั้นก็มีคนถือพวงมาลัยเข้ามาคล้องให้กับแขกรับเชิญทุกคน และมาเต้นล้อมรอบพวกเขา

ต่อจากนั้นผู้ใหญ่บ้านก็พาพวกเขาไปชมทิวทัศน์รอบ ๆ หมู่บ้าน

“นี่คือศาลบรรพชนของพวกเราครับ”

“นี่คือสนามเด็กเล่นในหมู่บ้านของเราที่มีไว้สำหรับเด็ก ๆ”

“ส่วนนี่คือภูเขาชาของเราและเป็นเอกลักษณ์ของหมู่บ้านเราด้วยครับ”

…

เขาแนะนำไปทีละอย่าง หลังจากที่แนะนำเสร็จแล้วก็มองไปทางฉู่ลั่วและจี้ไจ่ พลางเอ่ยถาม “ได้ยินมาว่าท่านปรมาจารย์ทั้งสองท่านเก่งมาก คิดว่าฮวงจุ้ยของหมู่บ้านเราเป็นยังไงบ้างครับ?”