เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 606 ของขวัญเครื่องประดับ
บทที่ 606 ของขวัญเครื่องประดับ
เมื่อถามแล้วไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร ฉู่ลั่วกับพวกเขาจึงทำได้เพียงจากไป
ลับสายตาพวกเขาแล้ว ชายคนดังกล่าวก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที “พวกเขาไปแล้ว ไม่เห็นถามอะไรเลย”
ภายในน้ำเสียงเต็มไปด้วยการถากถาง “ที่ว่าเป็นปรมาจารย์อะไรนั่น โกหกหรือเปล่า ก็แค่ผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง ไม่ใช่ว่าเธอทำนายดวงชะตาแม่นหรอกเหรอ?”
“เก็บเธอไว้ ควรจะถึงเวลาของผมแล้ว”
“ผมต้องการผู้หญิงคนนี้”
ชายคนนั้นมองแผ่นหลังของฉู่ลั่วด้วยสายตาลวนลาม
…
จี้ไจ่มองสำรวจทัศนียภาพงดงามของภูเขาและสายน้ำของหมู่บ้านเหลี่ยงโถว
“ชายคนนั้นมีเส้นเลือดฝอยในตาขาว คิ้วสั้นและกระดูกคิ้วนูน เห็นได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายเปื้อนหนี้เลือด แต่บนร่างกายกลับไม่มีพลังหยิน”
นี่เป็นเรื่องที่ไม่สามารถเป็นไปได้เลย
คนที่ถูกฆ่านั้นมักจะมีความเคียดแค้นต่อฆาตกร พลังหยินย่อมแปดเปื้อนบนร่างกายของเขา
เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย หลังจากฆ่าใครสักคนแล้วบนร่างกายนั้นไม่มีพลังหยินแปดเปื้อนเลยแม้แต่น้อย
“เรื่องนี้เป็นไปได้อย่างไร?”
“ทำไมถึงจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ?”
ฉู่ลั่วไม่คิดว่าจี้ไจ่จะโกรธเคืองขนาดนั้น
พวกเขากลับมายังลานบ้านขนาดเล็กที่ฉู่จิงและพวกเขาอาศัยอยู่ ผ่านไปไม่นานนักเย่อวิ๋นชูก็กลับมาพร้อมกับตะกร้าผลไม้ภายในมือและมงกุฎดอกไม้บนศีรษะ
“พี่ลั่ว ชาวบ้านที่นี่กระตือรือร้นเป็นอย่างมาก พวกเขาให้สิ่งของมากมายกับฉันด้วย”
เหยียนอันอี้เองก็เดินตามหลังหล่อนมาและถือตะกร้าผลไม้ไว้ภายในมือเช่นกัน “ชาวบ้านกระตือรือร้นมากเลย”
สองคนกลับมามือเปล่าและไม่ได้รับอะไรเลยนอกจากคำพูดเย็นชาของชาวบ้าน
เย่อวิ๋นชูหยิบผลไม้มาแล้วนำไปล้าง จากนั้นถือออกมา “ฉันว่าหมู่บ้านเหลี่ยงโถวนี้ไม่มีอะไรแปลกนะ”
เธอพูดขณะเคี้ยวผลไม้ “ชาวบ้านเป็นคนเรียบง่ายและซื่อสัตย์ เด็กน้อยก็น่ารักมาก ฉันคิดว่า…”
แม้ว่าจะมีการไลฟ์อยู่ ต่อหน้ากล้อง เธอยังคงเอ่ย “ฉันคิดว่านี่อาจเป็นวิธีการดึงดูดนักท่องเที่ยวของคนภายในพื้นที่”
เหยียนอันอี้เองก็นั่งลงบนเก้าอี้หวายพร้อมกับพยักหน้า “ผมเองก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ผมไม่มีความรู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อยเมื่ออยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้”
เย่อวิ๋นชูรู้สึกประหลาดใจ “ฉันเองก็เหมือนกัน ภายในหัวใจไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกเลย”
หลายอีพีก่อนหน้านี้ พวกเขาทุกคนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกขนพองสยองเกล้าอย่างอธิบายไม่ได้
แต่ภายในหมู่บ้านเหลี่ยงโถวแห่งนี้ พวกเขาไม่รู้สึกอะไรเลย
ขณะนี้ฉู่หร่านเองก็ถือตะกร้าผลไม้หลายใบกลับมาเช่นกัน บนศีรษะและใบหูมีเครื่องประดับมากมาย
“ลั่วลั่ว พวกเธอกลับมาไวจังเลย!” ใบหน้าของเธอตื่นเต้นมากจนแดงระเรื่อ “ไอหยา ชาวบ้านกระตือรือร้นกันเป็นอย่างมาก ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ต้องการสิ่งของพวกนี้ แต่พวกเขายังต้องการมอบให้ฉัน จริง ๆ เลย…”
เธอโชว์กำไลเงินหลายเส้นบนข้อมือ สร้อยคออัญมณีบนลำคอและเครื่องประดับเงินที่ทำอย่างประณีตบนศีรษะของเธอ
“พวกคุณเองก็ได้รับของขวัญเหมือนกันเหรอ?” ฉู่หร่านเอ่ยถามเมื่อเห็นผลไม้ที่พวกเขากำลังกินกันอยู่
เหยียนอันอี้ยิ้มพลางเอ่ย “พวกเราได้รับแค่ผลไม้เท่านั้น ไม่ได้รับความนิยมขนาดนั้นเหมือนกับหร่านหร่านหรอก ทั้งเธอยังได้รับเครื่องประดับมากมายขนาดนี้ด้วย”
“พวกคุณไม่มีเหรอ? พวกเขาไม่ได้ให้พวกคุณเหรอ?” เมื่อฉู่หร่านได้ยินแบบนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมพวกเขาไม่ให้พวกคุณล่ะ? ฉันคิดว่าทุกคนจะได้รับเหมือนกัน”
เย่อวิ๋นชู “…”
อยากโยนผลไม้ที่ยังไม่ได้กินภายในมือใส่หน้าหล่อนจริง ๆ
“สิ่งของของฉันมีเยอะมาก ฉันจะมอบให้พวกคุณก็แล้วกัน”
ฉู่หร่านถอดเครื่องประดับบนศีรษะออกแล้วมอบให้กับพวกเขา
เย่อวิ๋นชูแสดงรอยยิ้มตามมารยาท “พี่หร่านหร่าน เครื่องประดับเหล่านี้ชาวบ้านมอบให้กับคุณ ถ้าหากคุณนำไปมอบให้คนอื่น พวกเขาคงเสียใจแย่”
เหยียนอันอี้เองก็โบกมือไปมาเช่นกัน “นี่เป็นเครื่องประดับที่สาว ๆ อย่างพวกคุณชื่นชอบ ผู้ชายอย่างผมน่ะช่างเถอะ”
ฉู่หร่านมองไปทางฉู่ลั่ว “ลั่วลั่วให้เธอก็แล้วกัน!”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก”
“ลั่วลั่วไม่ชอบของชิ้นนี้เหรอ? งั้นเธอชอบของชิ้นไหน ฉันสามารถมอบให้เธอได้”
ฉู่หร่านถอดเครื่องประดับทั้งหมดบนร่างกายออกแล้ววางไว้ด้านหน้าของฉู่ลั่วเพื่อให้เธอเลือก
ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันไม่ต้องการ ขอบคุณมาก”
“ลั่วลั่ว ฉันอยากมอบของขวัญพวกนี้ให้เธอด้วยความจริงใจ นี่เป็นคำอวยพรที่พวกเขามอบให้ฉัน ฉันหวังว่าจะมอบคำอวยพรเหล่านี้ให้กับเธอเช่นกัน”
ฉู่ลั่วเอ่ย “ไม่ต้องหรอก ขอบคุณมาก”
“ลั่วลั่ว…”
ฉู่หร่านเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่อวิ๋นชูเอ่ยปากอย่างทนไม่ไหว “พี่ลั่ว คุณรู้หรือเปล่าว่าทำไมพวกเขาถึงเรียกที่นี่ว่าหมู่บ้านเหลี่ยงโถว?”
ฉู่ลั่วกับจี้ไจ่สบสายตากัน
“คุณรู้เหรอ?”
YOU MAY ALSO LIKE
