เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 607 จริงหรือโกหก
บทที่ 607 จริงหรือโกหก
“รู้ค่ะ เด็ก ๆ บอกพวกเรา!” เย่อวิ๋นชูแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของฉู่หร่าน ก่อนแทรกตัวไปยังด้านข้างของฉู่ลั่วและยืนขวางยัยปลอมเปลือกเอาไว้
“เหมือนว่าจะชื่อหมู่บ้านเหลียงโข่ว แต่เนื่องจากปัญหาภาษาถิ่น ดังนั้นก็เลยออกเสียงเพี้ยนจนกลายมาเป็นหมู่บ้านเหลี่ยงโถว”
เหยียนอันอี้ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่แบบนี้! ว่ากันว่าเป็นเพราะปีศาจสองหัวซ่อนตัวอยู่บนภูเขาข้างหมู่บ้าน ดังนั้นจึงเรียกว่าหมู่บ้านเหลี่ยงโถว”
เย่อวิ๋นชูขบขัน “ฮ่า ๆๆ ไม่รู้ว่ายังมีคำอธิบายอย่างอื่นอีกหรือเปล่า”
เหยียนอันอี้เองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน “ไม่แน่ว่าอาจมีความเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง ข่าวลือเริ่มไร้สาระไปใหญ่แล้ว”
แววตาของจี้ไจ่และฉู่ลั่วดูสับสนเล็กน้อย
พวกเขาถามคนภายในหมู่บ้านตั้งนานแต่กลับไม่ได้เรื่องอะไรเลย ส่วนสองคนนี้ต่างก็ได้รับคำตอบไม่เหมือนกัน
จี้ไจ่ถามด้วยความสงสัย “พวกคุณถามพวกเขายังไง?”
“ก็ถามระหว่างเมาท์มอยไง! ไม่ใช่ว่าทางผู้กำกับให้พวกเราไปสืบเรื่องสองตำนานนี้เหรอ? พวกเราไปหาชาวบ้านและเด็ก ๆ แล้วเนียนถามจากพวกเขา”
เหยียนอันอี้เอ่ย “อันที่จริงแล้วชาวบ้านต่างก็ให้ความร่วมมือดีมาก”
เขาเป็นพิธีกร เก่งกาจเรื่องการสื่อสารกับผู้คน
“หรือว่าพวกคุณไปถามแล้วไม่ได้ความอะไรเลยงั้นเหรอ?”
เหยียนอันอี้ยิ้มเย้ย ฉู่ลั่วกับจี้ไจ่ต่างก็พยักหน้า
เย่อวิ๋นชูโพล่งขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “บ้าน่า!”
“พี่ลั่วกับปรมาจารย์จี้ไจ่มีเรื่องที่ทำไม่ได้จริง ๆ ด้วย”
เหยียนอันอี้หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “คาดไม่ถึง คาดไม่ถึงเลย”
ฉู่ลั่วเอ่ย “พวกเราเดินเล่นรอบหมู่บ้านไปด้วย ไถ่ถามไปด้วย แต่ก็ไม่ได้เรื่องอะไรเลย”
จี้ไจ่เสริม “ไม่ว่าจะถามอะไร ชาวบ้านก็จะตอบว่าไม่รู้ครับ”
เย่อวิ๋นชู “…”
เหยียนอันอี้ “…”
“ฮ่า ๆๆๆ”
จะตำหนิพวกเขาทั้งสองคนที่กำลังหัวเราะกันก็ไม่ได้
อันที่จริงแล้ว ในสายตาของพวกเขา ฉู่ลั่วและจี้ไจ่นั้นสามารถทำได้ทุกอย่าง
ไม่ว่าจะพบเจอปัญหาเลวร้ายขนาดไหน สองปรมาจารย์ก็สามารถจัดการได้
อัดรายการด้วยกันมาตั้งหลายตอนขนาดนี้ พวกเขายังไม่พบข้อด้อยของทั้งคู่เลย
ถึงขนาดมองว่าฉู่ลั่วและจี้ไจ่นั้นเป็นเซียน
จนกระทั่งตอนนี้…
“เพิ่งจะรู้สึกว่าพวกคุณทั้งสองก็เป็นคน ไม่ใช่ว่าทำได้ทุกอย่าง”
จี้ไจ่เอ่ยอย่างหมดหนทาง “เดิมทีพวกผมก็เป็นมนุษย์นั่นแหละครับ”
“ฮ่า ๆๆ”
เหยียนอันอี้กับเย่อวิ๋นชูส่งเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง
[ฮ่า ๆๆ น่ารัก นางฟ้าตัวน้อยกับปรมาจารย์กลับสู่โลกมนุษย์อย่างกะทันหัน]
[ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าน่าสนุก นางฟ้าตัวน้อยไม่คุ้นเคยกับเรื่องทางโลก!]
[ฉันจะจิ้นคู่นี้แล้ว พวกเขาคล้ายกันมาก]
[พวกเขาสองคนน่ารักมาก เหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมพวกอวิ๋นชูหัวเราะด้วย?]
[พวกเธอไม่คิดว่าพวกเขาทำเกินไปหน่อยเหรอ? ทำไมไม่พูดคุยกับฉู่หร่านด้วยล่ะ? ฉู่หร่านมีเครื่องประดับและต้องการแบ่งปันให้กับพวกเขานะ]
[ก็ใช่ คนที่ฉันหมั่นไส้มากที่สุดในรายการนี้ก็คือฉู่ลั่ว ฉู่หร่านของพวกเราดีกับเธอขนาดนั้น ทำไมเธอถึงแสดงท่าทางไม่แยแสอยู่เสมอ! จะดื้อดึงอะไรขนาดนั้น!]
[หร่านหร่านของพวกเราน่าสงสารมาก]
[หร่านหร่านน่าสงสารจัง! แต่คนเขาก็ดูออกกันนะ คนภายในหมู่บ้านมอบของขวัญให้ฉู่หร่านแค่คนเดียว ไม่ได้มอบให้กับคนอื่นเลย]
[ใช่ ก็จริง! ยังไงฉันก็แค่ดูผ่าน ๆ ฉันชอบแค่ฉู่หร่านคนเดียวเท่านั้น เธอทั้งสวยทั้งอ่อนโยน]
[เอ่อ… ไม่รู้ว่าทุกคนพบเจอปัญหาบางอย่างหรือเปล่า แฟนคลับของฉู่หร่านมักจะลืมเรื่องน่ารังเกียจเหล่านั้นที่เธอเคยทำในช่วงก่อนหน้านี้]
[แฟนคลับของฉู่หร่านก็คงเหมือนกับฉู่หร่านอย่างแน่นอน!]
บนโลกอินเทอร์เน็ตเกิดการถกเถียงอย่างวุ่นวาย
สถานที่ถ่ายทำรายการ ฉู่จิงและพวกเขากลับมากันแล้ว
พวกเขานำข่าวบางอย่างกลับมาด้วย
“หมู่บ้านแห่งนี้จะมีคนนอกมาเป็นระยะ หากไม่ใช่เพราะว่าเจ็บป่วยหนักก็จะมาขอพร”
“ยังไงก็ตามหมู่บ้านนี้เพิ่งจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้นเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา”
หางเจียซิ่นเองก็เอ่ยปาก “ชาวบ้านต่างก็บอกว่าพวกเขาทั้งหมดเห็นคนป่วยหนักอาการดีขึ้นด้วยตาของตัวเอง ทุกคนที่มาขอพร สุดท้ายแล้วก็จากไปด้วยท่าทีมีความสุขมาก”
ฝางไคจี้พูดต่อ “ชาวบ้านเล่าเรื่องความมหัศจรรย์และตำนานของที่นี่ แต่ผมรู้สึกว่าเหมือนเป็นการส่งเสริมให้นักท่องเที่ยวมายังหมู่บ้านของพวกเขามากกว่า”
ฉู่หร่านออกความเห็น “เรื่องนี้มันช่วยไม่ได้นี่คะ พวกเขาเองก็ต้องกินต้องใช้”
หล่อนหันกลับมามองฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว เธอคิดว่าไง? เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก?”
ฉู่ลั่วตอบ “คนรวยไม่ใช่คนโง่”
ประโยคนี้สามารถอธิบายได้ทุกอย่าง
ถ้าหากนักธุรกิจร่ำรวยมีจริง งั้นทุกอย่างก็คงเป็นเรื่องจริง
ถ้าหากแม้แต่นักธุรกิจร่ำรวยเป็นเรื่องโกหก งั้น…
YOU MAY ALSO LIKE
