เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 611 เงินตอบแทน
บทที่ 611 เงินตอบแทน
“ขลังจริง ๆ!”
“ของจริงหรือนี่”
คนตระกูลหวงพุ่งเข้าไปกันหมด ทีมงานรายการก็ผงะตาม
เย่อวิ๋นชูหรี่ตา “เมื่อกี้มองอะไรไม่เห็นเลย”
หางเจียซิ่นยังต้องหลับตา “ลมแรงเกินไป แถมมีทรายด้วย”
ทว่าเมื่อก้มมองดู มีทรายอยู่บนพื้นที่ไหนกัน
พื้นสะอาดเกลี้ยงเกลาราวกับพายุทรายเมื่อสักครู่เป็นเรื่องที่พวกเขาคิดไปเอง
“เอ๋ แปลกจัง! ไม่มีทรายจากพายุแม้แต่น้อย”
“คุณอาหวง คุณหายแล้วจริง ๆ” ฉู่หร่านวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ยินดีด้วยนะคะคุณอาหวง”
คุณหวงอายุไล่เลี่ยกับฉู่เหว่ยฮ่าว เพียงแต่ดูแลตัวเองไม่ดีเท่าไหร่ จึงดูอายุมากกว่าเป็นสิบปี บวกกับกำลังป่วยจึงดูชราภาพเป็นอย่างมาก
แต่พริบตาที่เขาเห็นฉู่หร่าน ก็เผยรอยยิ้มทันที “ขอบคุณหร่านหร่านมากนะ”
ฉู่หร่านเอ่ย “ขอบคุณหนูเหรอคะ”
คุณหวงยิ้มโดยไม่อธิบายอะไร เพียงแต่ถามว่า “ชอบกำไลไหม”
“ชอบค่ะ!” ฉู่หร่านเผยกำไลบนข้อมือด้วยความดีใจ “แต่มีแต่หนูที่มีกำไลนี้ ลั่วลั่วไม่มี เหมือนว่าลั่วลั่วจะโกรธ”
ทีมงานที่ตามมากับกล้องต่างเปลี่ยนสีหน้าไป
เย่อวิ๋นชูหันหลังให้กล้องแล้วกลอกตามองบนอย่างแรงด้วยความเหลืออด แต่หางเจียซิ่นดึงแขนเสื้อเธอพร้อมส่ายหัว
นี่เป็นการไลฟ์สด!
เย่อวิ๋นชูพยายามคลี่ยิ้มละไม
คุณหวงได้ยินคำพูดของฉู่หร่านแล้วก็ชะงักไปเช่นกัน เขามองตามสายตาไปเห็นฉู่ลั่ว
หล่อนมีสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาเย็นเยียบคู่นั้นราวกับมองทะลุได้ทุกสิ่ง
คุณหวงรีบหลบสายตา “ถ้าลั่วลั่วชอบ คราวหน้าฉันค่อยซื้อให้เธอก็ได้”
“คุณอาหวง!” ฉู่จิงก็เดินเข้ามาเช่นกัน “คุณอาหวง ขอโทษด้วยนะครับ หร่านหร่านไม่ค่อยรู้ความ”
รับของขวัญจากคนอื่นขณะที่เขาป่วย นี่มันช่าง…
คุณหวงหัวเราะเสียงกังวาน “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พวกเธอล้วนเป็นรุ่นลูกรุ่นหลาน ให้ของขวัญพวกเธอเป็นเรื่องสมควรแล้ว”
หลังถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอีกสองสามประโยค คนตระกูลหวงก็พาครอบครัวคุณหวงกลับไป
ก่อนไปยังได้ทิ้งเงินหีบใหญ่หลายหีบ ผู้ใหญ่บ้านเปิดหีบเหล่านี้ต่อหน้ากล้อง เห็นเงิน 20 ล้านเต็ม ๆ
สร้างเสียงฮือฮาให้คนในที่นี้และในไลฟ์สด
[ชีวิตนี้ฉันยังไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน!]
[เดี๋ยวสิ นี่เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก]
[คนที่ป่วยหนัก ไปแค่ครั้งเดียวก็คืนชีพได้เลยเหรอ ถ้าเป็นเรื่องจริง คนคนนั้นก็อายุยืนยาวไม่มีวันตายน่ะสิ]
[เรื่องโกหกอยู่แล้ว! ถ้าเป็นเรื่องจริง คงฮือฮาไปทั้งโลกแล้ว]
[แต่เมื่อกี้ฉันไปสืบดู คุณหวงคนนั้นคือหวงเหวินหวาแห่งเมืองเจียง ประธานบริษัทยาหมิงอัน คนรวยคงไม่ไปเล่นละครตบตาหรอกมั้ง!]
[บริษัทยาหมิงอัน? จริงเหรอ]
[ฉันไปดูมาแล้ว ใช่เขาจริง ๆ! มิหน่าถึงรู้จักพวกฉู่หร่าน ตระกูลคนรวยแห่งเมืองเจียงกันทั้งนั้น!]
[ใคร ๆ ก็ฟื้นสภาพได้หมดเลยเหรอ หรือว่า…แค่คนมีเงินเท่านั้น!]
[ดูราคาสิก็รู้ว่าเป็นลูกไม้ของคนมีเงิน คนจนอย่างเราเล่นด้วยไม่ไหวหรอก]
ผู้ใหญ่บ้านตั้งหีบเงินทั้งหลายบนลานกว้าง บอกกับชาวบ้าน “ที่หมู่บ้านเหลี่ยงโถวของเรามีปฏิหาริย์แบบนี้ ล้วนเป็นเพราะชาวบ้านของเราจิตใจดีมีเมตตา บรรพชนถึงคุ้มครอง”
“เพราะอย่างนั้น ทุกคนมาแบ่งเงินเหล่านี้ไปเถอะ!”
บอกว่าแบ่งก็แบ่งจริง ๆ
ผู้ใหญ่บ้านอ่านชื่อ คนที่ทุ่มเทมากก็แบ่งเงินได้มาก คนที่ทุ่มเทน้อยก็แบ่งเงินได้น้อย แม้แต่เด็กที่ไม่ทำอะไรสุดท้ายยังได้แบ่งด้วย
เย่อวิ๋นชูมองเงินในมือพวกนั้นตาลุกวาว
หางเจียซิ่นถอนหายใจ “ชีวิตนี้ฉันยังไม่เคยเห็นเงินสดมากขนาดนี้มาก่อน ชักอิจฉาแล้วสิ”
เหยียนอันอี้ยิ้มน้อย ๆ ไม่พูดจา ในขณะที่ฉู่จิงลากฉู่หร่านไปอีกด้าน ส่งสายตาปรามไม่ให้เธอพูดมากอีก
ฉู่หร่านมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ไม่กล้าทำให้พี่ชายรองโมโห
เธอเมินหน้าหนีด้วยความน้อยใจ หันมองฝางไคจี้
ฝางไคจี้สบเข้ากับดวงตาแดงก่ำของเธอสลับกับฉู่จิงที่มีท่าทีแข็งกร้าว ประกายความเดือดดาลพาดผ่านสายตา
ฉู่จิงมีสิทธิ์อะไรว่าหร่านหร่าน!
เขาลืมไปแล้วเหรอว่าหร่านหร่านก็เป็นน้องสาวของเขาเหมือนกัน
หรือว่า…
ตอนนี้เขาเห็นแค่ฉู่ลั่วเป็นน้องสาวเขาเท่านั้น
เหอะ!
ก่อนหน้านี้พูดซะน่าฟัง ไหนล่ะที่ว่าหร่านหร่านคือน้องสาวคนเดียวของเขาตราบชั่วชีวิต จะปกป้องเธอไปตลอด
คนหลอกลวง!
ไอ้คนตอแหล!
หลังแบ่งเงินกันเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านมาอยู่ตรงหน้าพวกฉู่ลั่ว ยิ้มกริ่มพลางถาม “ปรมาจารย์ทั้งสองท่าน หมู่บ้านของเราไม่ได้หลอกใครใช่ไหม! พวกเราช่วยคนจริง ๆ”
สีหน้าจี้ไจ่ย่ำแย่ลง
ฉู่ลั่วกลับมีทีท่าเรียบเฉย “ไม่ได้หลอกใคร ช่วยคนไว้… จริง ๆ”
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มเบิกบานยิ่งขึ้น “ในเมื่อปรมาจารย์ทั้งสองพูดขนาดนี้แล้ว ถือว่ากู้ชื่อให้หมู่บ้านของเราแล้ว คนในอินเทอร์เน็ตมากมายที่รู้จักหมู่บ้านเราเอาแต่บอกว่าหมู่บ้านเราหลอกลวง”
“ตอนนี้ถ่ายทอดสดให้พวกคุณดูแล้ว พวกคุณคงรู้แล้วใช่ไหมว่าเราไม่ได้หลอกใคร!”
“อีกเดี๋ยวยังมีตำนานที่สอง”
“เรื่องนี้ต้องรอให้ถึงกลางคืนก่อน ทุกคนกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ!”
YOU MAY ALSO LIKE
