เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 655 พล็อตเรื่องละครน้ำเน่าชัด ๆ
บทที่ 655 พล็อตเรื่องละครน้ำเน่าชัด ๆ
“อะไรเหรอครับ?”
ฉู่ลั่วเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ค่ายกลของเมืองอวิ๋นคือค่ายกลที่ใช้ธาตุทั้งห้า ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ทั้งห้าตำแหน่งเชื่อมโยงกันเป็นค่ายกล”
ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า ก่อนจะสูดเอาลมหายใจเย็น ๆ เข้าไป “สำนักกู่ฝึกฝนวิชาที่มีรากฐานจากธาตุทั้งห้า ธาตุทั้งห้านี้เกี่ยวข้องอะไรกับค่ายกลหรือเปล่าครับ?”
“ถ้าไม่มีเหตุการณ์พิษกู่ที่อุกอาจแบบนี้ ฉันคงไม่สามารถเอาเรื่องข่ายกลไปโยงกับปรมาจารย์กู่ได้เลยค่ะ”
“พวกเราต้องเตรียมอะไรไหมครับ?”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ทุกอย่างให้ดำเนินการตามแผนก่อนหน้านี้ ถ้าเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์กู่จริง พวกเขาจะมาหาเราถึงหน้าประตูเอง”
ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า “ผมจะไปส่งคุณกลับโรงแรม”
ทั้งสองคนขึ้นไปบนรถ
ซู่เซี่ยงหยางถอนหายใจออกมา เขาใช้มือนวดขมับด้วยความเหนื่อยล้า
เมื่อหันไปมองฉู่ลั่ว ก็เห็นเธอกำลังหลับตา สองมือประสานกัน ไม่มีความเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็นเลย
สมกับเป็นผู้บำเพ็ญ
…
รถขับมาถึงหน้าโรงแรม
“โอ้!” ซู่เซี่ยงหยางทำเสียงประหลาดใจ ก่อนจะพูดแซวพร้อมรอยยิ้ม “มีคนกำลังรอคุณอยู่แน่ะ”
ฉู่ลั่วลืมตาขึ้นก็เห็นฮั่วเซียวหมิงในร่างคนอยู่ด้านนอกรถ
เขาใช้มือข้างหนึ่งรับสายโทรศัพท์ มือข้างหนึ่งโบกให้เธอ
ฉู่ลั่วเปิดประตูรถ กำลังจะเดินออกไปก็เห็นผู้หญิงคนอื่นวิ่งเข้ามาหาฮั่วเซียวหมิง
ฉู่ลั่ว “…”
ซู่เซี่ยงหยางเลิกคิ้ว “นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?”
แต่เจ้านิกายหญิงหายไปแล้ว เธอรีบเดินปราดเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
…
“อาหมิง ทำไมคุณไม่มองฉันบ้าง? ฉันทำผิดอะไรกันแน่ คุณบอกฉันมาสิ? ฉันชอบคุณมากจริง ๆ นะ”
ฮั่วเซียวหมิงถอยหลังออกไปเรื่อย ๆ สีหน้าย่ำแย่อย่างที่สุด “ฉันเคยพูดไปหลายครั้งแล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ”
หญิงสาวใบหน้าเจ็บปวด เธอยกกระบอกเก็บความร้อนขึ้นมา “ฉันรู้ แต่ท้องของคุณไม่ดี นี่เป็นน้ำซุปที่ฉันต้มมาให้ คุณอย่าทนหิวเลยนะ”
ฮั่วเซียวหมิง “ฉันไม่ต้องการ”
ฉู่ลั่วเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว และขวางหน้าฮั่วเซียวหมิงเอาไว้
“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
ฮั่วเซียวหมิงส่ายหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่ เขาจับไหล่ของฉู่ลั่ว “ผมแก้ปัญหาเอง”
เธอขมวดคิ้ว
น้อยครั้งนักที่ฮั่วเซียวหมิงจะแสดงสีหน้าอ้อนวอนออกมา “ฉู่ลั่ว ให้ผมแก้ปัญหาเองได้ไหม?”
“…” ฉู่ลั่วหรี่ตา “ได้”
เธอถอยให้ แล้วเดินไปอยู่ด้านข้าง
ฮั่วเซียวหมิงกุมขมับที่ปวดมาก เขากดเสียงต่ำพูดกับคู่กรณี “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าต้องพูดกับเธออีกสักกี่ครั้ง เธอถึงจะเชื่อ ว่าฉันไม่ได้ชอบเธอ”
หญิงสาวก้มหน้าลง น้ำตาไหลออกมาเป็นหยด ๆ
“ฮั่วเซียวหมิง ที่ฉันทำยังไม่พอเหรอ? คุณดูมือของฉันสิ!” หล่อนยกมือของตนเองขึ้นมา “ฉันรู้ว่าคุณชอบดื่มน้ำซุป ทั้งที่ฉันทำกับข้าวไม่เป็น แต่ฉันเรียนทำน้ำซุปเพื่อคุณ”
“คุณแค่ดื่มสักอึกไม่ได้เหรอ? แค่อึกเดียว!”
ฮั่วเซียวหมิงยื่นคำขาด “ฉันไม่ได้ขอร้องให้เธอทำ และฉันก็ไม่ดื่มด้วย!”
“ฉันมีคนที่ชอบแล้ว คือเธอ” ฮั่วเซียวหมิงชี้ไปที่ฉู่ลั่ว “ส่วนเธอ ทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรนอกจากทำให้ตัวเองอับอาย”
“ฉันไม่ต้องการให้ฉู่ลั่วเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอผิด”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณต้องช่วยฉันหางาน? ทำไมต้องช่วยบริษัทของตระกูลฉัน ทำไมถึงได้หาโรงพยาบาลมารักษาอาการป่วยให้แม่ของฉัน?”
“ฮั่วเซียวหมิง ในใจของคุณมีความรู้สึกชอบฉันอยู่บ้างใช่ไหม?” หล่อนมองผู้ชายด้วยสายตาคาดหวัง
ฮั่วเซียวหมิงส่ายหน้า “ไม่มี ฉันช่วยเธอ เพราะว่า… ที่มันเกิดเรื่องนั้นขึ้นมา ฉันมีส่วนผิดด้วย”
“ที่เธอชอบฉัน ก็ไม่ใช่ความรู้สึกจริง ๆ ของเธอหรอก”
“หยุดนะ!” ทันใดนั้นหญิงสาวก็ตะโกนออกมา “คุณต้องเอาความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณมาเหยียบย่ำด้วยเหรอ? คุณไม่ชอบฉันก็ช่างเถอะ ทำไมต้องพูดให้ร้ายความรู้สึกของฉันด้วย?”
“ฮั่วเซียวหมิง ฉัน… ฉันจะไม่ชอบคุณอีกต่อไปแล้ว”
หญิงสาวทิ้งกระบอกเก็บความร้อนในมือลงบนพื้นอย่างแรง จนซุปไก่ที่ต้มมานานหลายชั่วโมงกระจายอยู่หน้าประตูโรงแรม
เธอกัดฟันพูดทั้งดวงตาแดงก่ำ “ฉันจะไม่ชอบคุณอีกต่อไปแล้ว ชีวิตของฉันยังอีกยาวไกล ฉันไม่มีวันชอบแค่คุณคนเดียวไปตลอดหรอก!”
พูดจบ เธอก็วิ่งหนีไป
ฮั่วเซียวหมิง “…”
ฉู่ลั่ว “…”
นี่ก็เป็นผลข้างเคียงจากขวดผนึกรักงั้นเหรอ?
“พล็อตเรื่องละครน้ำเน่าชัด ๆ เลยนะ” ซู่เซี่ยงหยางกระซิบกับฉู่ลั่ว หลังเม้มปากดูสถานการณ์และเดินมาอยู่ข้าง ๆ เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เธอหันมามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย
ผู้บัญชาการซู่ยังคงพูดต่อไป “ถ้าเป็นไปตามบทละครน้ำเน่า ต่อไปพระเอกก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อตามภรรยากลับมา”
“บทพูดนี้ ฉากนี้ นี่คือการอุทิศทั้งหัวใจ แต่กลับไม่ได้รับการปกป้องจากผู้ชายที่ตนเองรัก ไม่ว่าตนจะพยายามสักแค่ไหน กลับไม่ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มแม้แต่น้อย… หัวใจแตกสลายแล้ว”
ฉู่ลั่วยิ้มมุมปาก “คุณผู้บัญชาการอ่านนิยายเยอะมากเลยใช่ไหม?”
ซู่เซี่ยงหยางหัวเราะคิกคัก “อ่านเวลาเบื่อ ๆ น่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
