เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 656 กู่ต้นกำเนิด

บทที่ 656 กู่ต้นกำเนิด

พนักงานทำความสะอาดของโรงแรม มาทำหน้าที่เรียบร้อยแล้ว

ทั้งถูพื้น ทั้งกวาด และฉีดสเปรย์ปรับอากาศด้วย

ฮั่วเซียวหมิงเดินไปตรงหน้าฉู่ลั่วด้วยใบหน้าเย็นชา ซู่เซี่ยงหยางเองก็จากไปอย่างรู้งาน

“ผมคิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาที่นี่”

ฉู่ลั่วเอานิ้วกดลงบนหน้าผากของเขา และส่งพลังวิญญาณเข้าไปในร่างกายของเขาเล็กน้อย

วิญญาณในร่างที่ไม่มั่นคง ก็มั่นคงขึ้นมากแล้ว

ใบหน้าขาวซีดของฮั่วเซียวหมิงก็กลับมามีสีเลือด

“ผมช่วยเธอ เพราะผลข้างเคียงจากขวดผนึกรักทำให้ผมคิดไปว่าตัวเองชอบเธอ แต่ผมไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเธอเลย”

ฉู่ลั่วหยิบยันต์ขึ้นมาพับเป็นรูปสามเหลี่ยม ก่อนจะยัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของฮั่วเซียวหมิง

“ผมไม่อยากให้คุณออกหน้าแก้ไข ไม่ใช่เพราะอยากปกป้องเธอ แต่เพราะไม่อยากแสดงด้านที่น่าอายให้คุณเห็น”

“ฉู่ลั่ว ผม…”

ฮั่วเซียวหมิงยังพูดไม่จบ ฉู่ลั่วก็ปลี่ยนสีหน้าไปกะทันหัน เธอผลักฮั่วเซียวหมิงออก

ตัวมอดสีแดงขนาดเท่ากำปั้นตัวหนึ่ง บินเข้ามาราวกับลูกศร!

ฉู่ลั่วยกมือขึ้น ใช้สองนิ้วคีบยันต์แผ่นหนึ่งเอาไว้ เพื่อป้องกันการโจมตีของตัวมอด

ตัวมอดขยับปีก หมอกควันสีแดงก็สลายไป

ซู่เซี่ยงหยางที่มองอยู่จากที่ไกล ๆ วิ่งเข้ามา

ฉู่ลั่วตะโกนเสียงดัง “อย่าเข้ามาค่ะ!”

ผู้บัญชาการชะงักฝีเท้า เขารีบบอกคนของโรงแรม “ถอยออกมา รีบถอยออกมา”

“นี่คืออะไร?” ฮั่วเซียวหมิงที่ถูกฉู่ลั่วปกป้องถามออกมา

“กู่!”

“แมลงกู่เหรอ?”

“ไม่ใช่ มันเป็น ‘กู่ต้นกำเนิด’ กู่ต้นตำหรับของเหมิ่งหยวนลี่!”

ทันทีที่ฉู่ลั่วลงมือ ยันต์สิบกว่าแผ่นก็ลอยตรงไปหาเป้าหมาย ตัวมอดแดงที่บินอยู่ในอากาศอย่างรวดเร็ว ชนเข้ากับยันต์กลายเป็นหมอกควันสลายไปในชั่วพริบตา

ซู่เซี่ยงหยางมองภาพนี้อย่างร้อนใจ

ยันต์ของฉู่ลั่วยอดเยี่ยมมาก เขาประจักษ์แก่สายตาของตนเองมาหลายครั้ง แต่ตัวมอดนี้ ไม่กลัวยันต์ของเธอเลยจริง ๆ

ฉู่ลั่วสะบัดยันต์ออกไปอีกสิบกว่าแผ่น เพื่อกันเธอกับฮั่วเซียวหมิงจากหมอกแดงที่ยังกระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ

เธอมองไปรอบ ๆ

ที่นี่เป็นโรงแรมห้าดาว อีกทั้งยังเป็นช่วงเย็น จึงมีคนเดินเข้าออกไม่มาก

ไม่มาก… แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มี

ไกลออกไป เธอเห็นครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกกำลังเดินมาทางนี้

ฮั่วเซียวหมิงมองตามสายตาของฉู่ลั่วไป

“คุณคิดจะทำยังไง?”

สายตาของฉู่ลั่วมองสลับระหว่างฮั่วเซียวหมิงกับครอบครัวนั้น

ชายหนุ่มเข้าใจแล้ว

หากไม่มีฮั่วเซียวหมิงอยู่ด้วย ฉู่ลั่วจะสามารถเอาชนะพิษกู่นี้ได้แน่นอน แต่เธอต้องปกป้องเขาจึงค่อนข้างเหลือบ่ากว่าแรงไปสักหน่อย

คิดได้ดังนั้น เขาจึงหัวเราะเบา ๆ “ถ้าผมถูกพิษกู่ คุณจะแก้ได้ไหม?”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว

ขณะที่ฮั่วเซียวหมิงกำลังจะก้าวออกจากอาณาเขตยันต์ ก็ถูกเธอดึงกลับมา

ฉู่ลั่วหยิบกระบี่ชิงเจวี๋ยที่คอของตน พริบตาเดียวมันก็กลายเป็นกระบี่ขนาดใหญ่

“ฮั่วเซียวหมิง ฉันไม่อยากให้เรื่องแบบขวดผนึกรักเกิดขึ้นอีก”

เธอปล่อยมือที่จับฮั่วเซียวหมิงออก

นิ้วเรียวบางแตะกระบี่แผ่วเบา เลือดสดจากปลายนิ้วประทับลงบนคม

พริบตาเดียวกระบี่ทองสำริดก็ถูกเคลือบด้วยเลือด

เธอถือกระบี่ทองสำริดไว้ในมือ แผ่พลังวิญญาณกดข่มผู้คนพร้อมตวัดกระบี่ชิงเจวี๋ยไปในอากาศ ผ่าหมอกแดงออกทันที!

มอดแดงตัวนั้นสลายในสายหมอก พริบตาเดียวก็หายไปแล้ว

ฉู่ลั่วเก็บกระบี่

ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกเดินมาถึงประตูโรงแรมแล้ว พ่อแม่วัยรุ่นสองคนจูงมือลูกชายวัยสามขวบที่อยู่ตรงกลาง เด็กน้อยหัวเราะอย่างไร้เดียงสา ไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่นี้ มีภัยพิบัติฉากหนึ่งกำลังรอพวกเขาทั้งครอบครัวอยู่

ฉู่ลั่วคว้าแขนของฮั่วเซียวหมิงเดินเข้าไปในโรงแรม

ซู่เซี่ยงหยางรีบเดินตามเข้าไป “นั่นมันคืออะไรเหรอครับ?”

“กู่ค่ะ …เป็นกู่ต้นกำเนิดของเหมิ่งหยวนลี่”

ซู่เซี่ยงหยางตกใจ เขาพูดด้วยความสงสัย “คุณบอกว่า เหมิ่งหยวนลี่โดนฟ้าผ่าตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ? กู่ของเธอยังไม่ตายเหรอ?”

“เหมิ่งหยวนลี่เป็นผู้ริเริ่มพิษกู่ กู่ต้นกำเนิดของเธอกับกู่อื่น ๆ นั้นแตกต่างกัน”

“พลังหยินและจิตอาฆาตในโลกเป็นยาพิษ มันถูกรวบรวมอยู่ในตัวแมลง เมื่อแมลงได้รับการบ่มเพาะจึงกลายเป็นกู่ต้นกำเนิดของเธอ”

แค่ได้ยินแบบนี้ ซู่เซี่ยงหยางก็รู้สึกตกใจแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นเธอตายไปแล้ว แต่กู่ต้นกำเนิดของเธอไม่ตายไปด้วยเหรอ?”

“ตายแล้วแน่นอน กู่รู้จักแค่เจ้านายของมันเพียงคนเดียว เหมิ่งหยวนลี่ถูกฟ้าผ่าตาย กู่ต้นกำเนิดของเธอย่อมตายไปด้วย”

ทั้งสามคนเข้าไปในลิฟต์พร้อมกัน

ฮั่วเซียวหมิงยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาสองคน แต่ยังถูกฉู่ลั่วจับแขนไว้ จึงออกไปไกลมากไม่ได้

ซู่เซี่ยงหยางจดบันทึกคำพูดของฉู่ลั่วไปด้วย พลางเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้กู่ต้นกำเนิดยังอยู่ เป็นไปได้ไหมว่า… เหมิ่งหยวนลี่ยังมีชีวิตอยู่?”

ผู้คิดค้นพิษกู่ยังมีชีวิตอยู่?

ผู้สร้างพิษกู่เหมิ่งหยวนลี่ยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ

หรือเพราะสาเหตุนี้ ปรมาจารย์กู่แห่งเมืองอวิ๋นถึงได้อุกอาจขนาดนี้?

เพราะบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งศาสตร์ของพวกเขายังอยู่!

นี่…

“นี่เป็นไปได้ไหมครับ?”